Ουδέν αμιγές

These puppets are made out of recycled World Bank reports

2012-01-27T02:14:00.001+02:00

Συμβαίνουν καμιά φορά κάτι περιστατικά που με κάνουν να σκέφτομαι πόσο λίγα ξέρουμε, οι περισσότεροι από εμάς, για πράγματα από τα οποία εξαρτιόμαστε τόσο πολύ. Προσωπικά μιλώντας, οι γνώσεις μου για κάποια από τα θέματα στα οποία στηρίζω τη ζωή μου είναι ελάχιστες και πάντως δυσανάλογα μικρές με το πόσο πολύ με επηρεάζουν και με το πόσο μου κοστίζει, εν τέλει, η άγνοιά τους. Μια ηλεκτρική βλάβη στο σπίτι με έφερε μπροστά στη συνειδητοποίηση πόσο εξαρτημένη από τον ηλεκτρισμό είναι η ζωή μου, την ώρα που τα μόνα που γνωρίζω σχετικά με αυτόν, είναι να αλλάζω καμιά λάμπα και να κάνω απλές συνδέσεις. Δεν με πείραξε τόσο το ότι χρειάστηκα απελπισμένα έναν ειδικό, αυτό δεν είναι κακό -οι στοιχειώδεις κοινωνίες των ανθρώπων μοιράζονται μεταξύ τους τις ικανότητες τους- όσο το ότι το σπίτι μου χωρίς ρεύμα, δεν ήταν πια σπίτι - ό,τι το κάνει σπίτι είναι όλα ηλεκτρικά. Μόνο τα παιδιά μας έχουν μείνει να μην είναι ηλεκτρικά, αν και αυτό χωράει πολύ νερό. Και τώρα που είπα "νερό", νομίζω ότι δεν θα ήταν παράξενο σε κάποιο διάστημα να χρειάζεται ηλεκτρικό ρεύμα ακόμα και για να πάρουμε το νερό από τις βρύσες. Δεν είναι τυχαίο που το κράτος, για να πληρωθεί το χαράτσι που επέβαλε, χρησιμοποιεί ως μέσον εκβιασμού ακριβώς την εξάρτησή μας από το ηλεκτρικό ρεύμα. Θα περίμενε κανείς να μας εκβιάζουν με το νερό. Αλλά, αν μπορείς μείνε χωρίς ρεύμα, οπότε το χαράτσι δεν χρεώθηκε στο λογαριασμό της ευδαπ, στο λογαριασμό της δεη χρεώθηκε, γιατί το ρεύμα έχει φτάσει να μας είναι πιο απαραίτητο κι από το νερό. Γι' αυτό μας έχουν στο χέρι. Μόνοι μας, ουσιαστικά τους έχουμε δώσει τα όπλα για να μας πολεμάνε. Οι ανθρώπινες κοινότητες είναι, εδώ και πολύ καιρό, φάκες, στημένες από κάθε είδους εξουσίες, που πιάνουν μικρά, τυφλά και ανόητα ποντικανθρωπάκια. Είμαστε δούλοι των επιτευγμάτων μας.

Το παρακάτω βίντεο έχει κυκλοφορήσει πολύ. Οι περισσότεροι πρέπει να το έχουν ήδη δει, όπως κι εγώ, παρότι απολαμβάνω την επανάληψή του. Κυρίως επειδή μου θυμίζει ότι απ' όσα ξέρω, πολύ λίγα μου είναι πραγματικά χρήσιμα. Οι περισσότερες από τις ικανότητές μου δεν θα με βοηθούσαν να επιβιώσω στην περίπτωση που το σκηνικό της ζωής που έχω συνηθίσει, άλλαζε δραματικά. Δεν είμαι σε θέση να υπολογίσω σε ποιες συνθήκες θα μπορούσα να προσαρμοστώ και σε ποιες δεν θα μπορούσα να αντέξω ούτε μια βδομάδα. Όσο το σκέφτομαι βρίσκω ότι υπάρχουν συνθήκες, απλές και φυσικές, που ο σύγχρονος αστός τις υπολογίζει σαν θανατηφόρες. Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι δεν ξέρω καν, αν υπάρχει μέσα μου καθόλου χώρος που να περισσεύει από την τόση άχρηστη γνώση, για να χωρέσει και λίγα από τα χρήσιμα νέα δεδομένα και αν εγώ είμαι σε θέση, όχι να χρησιμοποιήσω τη γνώση αυτή, αλλά έστω να τη λάβω. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή η διαδικασία θα απαιτούσε, όχι μόνο να πάψω να θεωρώ σημαντικά όσα ξέρω, αλλά αν ήταν δυνατό, να τα ξεχνούσα εντελώς.

Τη φράση του τίτλου του ποστ, τη λέει σε κάποιο σημείο αυτός ο τύπος, ο Μπάνκερ Ρόι. Τη βρήκα απίθανα σαρκαστική και νομίζω ότι με αφορά όσο ποτέ. Το σύστημα αυτό χρειάζεται την απεμπλοκή μας για να πεθάνει, γιατί ζει από την ενέργεια που του δίνουμε υπολογίζοντάς το σαν κάτι αναντικατάστατο που πρέπει να επισκευαστεί για να μας εξυπηρετεί, ενώ η αλήθεια που αρνούμαστε να παραδεχτούμε είναι ότι το σύστημα αυτό είναι φτιαγμένο για να το εξυπηρετούμε.

Γλωσσολογικά

2012-01-22T23:05:00.002+02:00

Σύμφωνα με οποιοδήποτε ελληνικό λεξικό, "γλύψιμο" στην ελληνική γλώσσα, δεν υπάρχει, όπως λογικά δεν υπάρχει μάλλον -ούτε γίνεται- και με καμία άλλη γλώσσα. Η λέξη "γλύψιμο", είναι ένα απλό ορθογραφικό λάθος όπως τόσα, παρότι το συναντάμε συχνότατα.

Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι κάποιος, μη γνωρίζοντας όλα τα -παραγόμενα εκ του ρήματος "γλύφω"- σωστά ουσιαστικά, ένα εκ των οποίων είναι η "γλυπτική", γράφει "γλύψιμο" αναφερόμενος στην τέχνη του γλύπτη. Γεγονός όμως είναι ότι, οι περισσότεροι με το "γλύψιμο" συνήθως εννοούν το "γλείψιμο", που βεβαίως και σαφώς, παρότι παραγνωρισμένη, είναι και αυτό τέχνη, αν και σπανίως αναφέρεται κανείς στον γλείφτη, το γλειφτρόνι, ή τον γλειψιματία, έχοντας κατά νου την καλλιτεχνική φύση του υποκειμένου, εξαιρουμένων ίσως κάποιων περιπτώσεων που ο γλείφων είναι piercing freak από αυτά που φοράνε στις τρυπημένες γλώσσες τους κάτι κοσμήματα που, έστω αόριστα, θυμίζουν εργαλεία γλυπτικής. (Σ' αυτό το σημείο, όσες αναγνώστριες συνειδητοποιείτε ότι σφίξατε ξαφνικά και απότομα τους γλουτούς σας, σφραγίζοντας ερμητικά την περιοχή ψηλά στα μπούτια σας, παρακαλώ χαλαρώστε. Προς το παρόν, δεν μιλάμε για σεξ. Εκτός κι αν θα μπορούσατε ποτέ να αποκαλέσετε γλείφτη, γλειφτρόνι, ή γλειψιματία, έναν -έστω και με τρυπημένη γλώσσα- εραστή, περιγράφοντας, όχι τον χαρακτήρα του, αλλά τις σεξουαλικές του προτιμήσεις.)

Ωστόσο, ειδικά για την πιθανότητα παρανόησης, προερχόμενης από διάφορες ιδιοτροπίες της τέχνης της γλυπτικής, πρέπει να πούμε ότι, όσο λίγο κι αν εξέχουν από την επιφάνεια του φόντου τους κάποια ανάγλυφα, ή όσο λίγο κι αν βυθίζονται σ' αυτήν κάποια διάγλυφα έργα τέχνης, αποκλείεται, σας βεβαιώ, να έχουν δημιουργηθεί με τη γλώσσα, όποιο κι αν είναι το αντικείμενο με το οποίο αυτή είναι εφοδιασμένη.

Στη μια περίπτωση λοιπόν, ο γράφων ανορθογραφεί επί της γλώσσας της τέχνης, ενώ στην άλλη, επί της τέχνης της γλώσσας. "Τέχνη" και "γλώσσα" πάντως, στο συγκεκριμένο θέμα, μοιραία προεξάρχουν, παρά την απουσία οποιασδήποτε συγγένειάς τους με τα "γλύφω" και "γλείφω" καθώς και με όλα τα σμιλεμένα ή σαλιωμένα παράγωγά τους. Ειδικότερα τώρα, σε ό,τι αφορά τη χρήση της ερωτικής γλώσσας, θέτω μια πιθανή ερώτηση: Θα μπορούσε κάποιος που γνωρίζει τις διαφορές μεταξύ των δύο αυτών λέξεων, να γράφει "γλύψιμο" και να εννοεί "γλείψιμο"; Η απάντηση είναι ναι. Μπορεί να πρόκειται για έναν παθιασμένο άνθρωπο που παίζει με το συμβολισμό της λέξης, προσπαθώντας να δηλώσει τη μανιασμένη του ορμή. Ή να πρόκειται, αν όχι για σαδιστή, σίγουρα πάντως για ένα ιδιαίτερα σκληρό πρόσωπο, ή, τέλος, για κάποιον που διασκεδάζει ή ερεθίζεται με την πρόκληση τρόμου του/της συντρόφου του κατά τη διάρκεια του ερωτικού παιχνιδιού. Πρέπει πάντως να σημειωθεί ότι αυτή η περίπτωση δεν φαίνεται δραματικά επικίνδυνη.

Γενικά παραδείγματα:

Η γάτα γλύφει στοργικά τα γατάκια της (ε, δεν ξέρω τι λες εσύ, αλλά αυτή η διατύπωση δεν δείχνει και τόση στοργή, αν ήταν καλή μητέρα θα έπρεπε πότε-πότε και να τα γλείφει).
Το σκυλί γλύφει τις πληγές του (πολύ ηλίθιο σκυλί, οι όμοιοί του καταφέρνουν καλύτερο αποτέλεσμα όταν τις γλείφουν).
Από τη λαχτάρα έγλυφε τα χείλια της (μετά από λίγο δεν θα έμεινε χείλι για χείλι -τελικά η αυτοκαταστροφική τάση κάποιων ανθρώπων δεν έχει όρια- θα ήταν πιο προκλητικό αν απλώς τα έγλειφε).
Σου 'φτιαξα ένα παστίτσιο να γλύφεις και τα μουστάκια σου (αυτό μπορεί να προδίδει τα αισθήματά σου για το μουστάκι του, οπότε δεν είναι και τόσο άκυρο, ωστόσο αν το θέμα είναι αμιγώς γαστριμαργικό, θα πρέπει να θέλεις να τον κάνεις και να τα γλείφει).
Έφαγα ένα τσιζκέικ, που έγλυφα και τα δάχτυλά μου (ε, είναι βέβαιο ότι δεν είχες χορτάσει, όμως για συμπλήρωμα, θα έπρεπε να προτιμήσεις λίγο ψωμοτύρι, άσε που θα ήταν πιο πειστικό -και ίσως πιο κίνκι- μετά να έγλειφες με απόλαυση τα δάχτυλά σου).
Γλυφιτζούρι (άγνωστης προέλευσης λέξη - πιθανότατα αποτέλεσμα της σύνθεσης των εννοιών "σκαλιστό" και "παντζούρι" - ομόηχο μιας καραμέλας στηριγμένης σε ξυλάκι που δίνουμε στα παιδιά και λέγεται "γλειφιτζούρι").
Καθόμασταν στο πεζούλι και γλύφαμε τα παγωτά μας (όταν ήμασταν μικρές με την αδελφή μου πράγματι γλύφαμε τα παγωτά μας -με απαράμιλλα επιδέξιες δαγκωνιές και λειάνσεις με τη γλώσσα, που θα ζήλευε και ο Ροντέν, φτιάχναμε κοριτσίστικες φιγούρες με καμπύλες πάνω στο παγωτό ξυλάκι- μετά όμως, όταν πια βαριόμασταν, απλώς γλείφαμε τα παγωτά και στο τέλος μασούσαμε με πάθος τα ξυλάκια).
Μη γλύφεις εκεί όπου έφτυνες (εκτός κι αν έφτυνες για να μαλακώσεις κάπως την περιοχή πριν ξεκινήσεις το χάραγμά της, αλλιώς η κατά λέξη προτροπή της οδηγίας είναι να μη γλείφεις τα πολυκαιρισμένα, ξερά σάλια σου).
Από το φόβο του ότι θα απολυθεί, γλύφει συνεχώς το αφεντικό (αυτό δεν είναι καθόλου κακό - και μάλιστα, όσο πιο σκληρό το αφεντικό, τόσο πιο απολαυστικό το λάξευμά του - βέβαια, ειδικά στην εποχή μας, κάποιος που, παρά τις προειδοποιήσεις, τελικά δεν απολύεται, είναι πιθανό να γλείφει το αφεντικό).
Μη γλύφεστε! Πρωτάθλημα φέτος δεν πρόκειται να δείτε (παρότι πράγματι δεν θα πάρετε πρωτάθλημα, δεν χρειάζεται και να βλάψετε τόσο φρικιαστικά τον εαυτό σας - θα ήταν ίσως πιο ασφαλές να αλλάζατε ομάδα, αν όμως είστε ορκισμένος, απλώς μη γλείφεστε!).

Εν πάση περιπτώσει, παρατηρώντας όλα τα παραπάνω και επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του επιλόγου μου στις πιο προσωπικές σχέσεις, θα πρότεινα να είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί, κυρίες και κύριοι. Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας δώσει ένα ραβασάκι με υπονοούμενα για παιχνίδια με όποια από τις δύο "τέχνες", προσέξτε την ορθογραφία του. Μπορεί να έχετε πέσει σε διεστραμμένο άτομο και να κινδυνέψετε από μια χαζή κι επιπόλαιη απροσεξία σας. Τώρα, σε περίπτωση που το ερωτικό κάλεσμα είναι προφορικό, δεν θα χάνατε τίποτα να το διευκρινίζατε. Δεν είναι κακό. Μη βιάζεστε να αποκριθείτε με βρωμόλογα. Αν έχετε οποιαδήποτε υπόνοια, με το που θα ακουστεί το "μωρό μου, θέλω να σε γλ(ύ-εί)ψω", ρωτήστε πώς το γράφει. Αν μασάτε φοβούμενοι ότι, σε περίπτωση που είναι αθώος/α, θα ξενερώσει και θα τον/την χάσετε, βάλτε το ένστικτό σας να δουλέψει: Αν διακρίνατε στο βλέμμα του/της μια φευγαλέα αλλά σατανική σπίθα και νομίζετε ότι αυτό που ακούσατε είναι "μωρό μου, θέλω να σε γλύψω", απαντήστε "είμαι σίγουρος/η ότι δεν το εννοείς αυτό που λες, το λες μόνο για να ανεβάσεις την αδρεναλίνη μου στα ύψη", αλλά φροντίστε να εξαφανιστείτε σύντομα και για πάντα. Αν όμως η διάχυτη λαγνεία του/της σάς βεβαιώνει ότι ακούσατε "μωρό μου, θέλω να σε γλείψω", ηρεμήστε, έχετε πέσει σε καλή γλώσσα, οπότε θα σας πρότεινα να παραδοθείτε χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν, παρ' όλες τις διαβεβαιώσεις μου, νιώθετε ότι δεν καταφέρνετε να νικήσετε την καχυποψία και την αβεβαιότητά σας, που συνεχίζει να σας βασανίζει, δοκιμάστε να απαντήσετε "αυτό το 'ει' σου με τρελαίνει" -με βαθιά θέρμη και με μια υποψία βογκητού στο τελείωμα της φράσης- και παρατηρήστε τις αντιδράσεις που προκάλεσε η δήλωσή σας.

Etta James, Harvey Fuqua - "Spoonful"

Δες, Άκου

2012-01-19T13:44:00.002+02:00

Το ακούει και το τραγουδάει όλη την ώρα. Το έχει μάθει απ' έξω κι ανακατωτά. Το βάζει δυνατά να το ακούω κι εγώ και όλο λέει, "Είναι υπέροχη και δεν έχει ανάγκη κανέναν. Όλα μόνη της. Στίχους, μουσική, μπίτμποξ, φωνές, όλα. Ούτε ένα όργανο δεν παίζει μαζί της και άκου αποτέλεσμα. Φοβερή μουσικός."
Έχει πράγματι ξετρελαθεί με τις ικανότητες της καλλιτέχνιδος; Δεν ξέρω. Θα μπορούσε, βέβαια, να έχει εκτιμήσει και την πολιτική διάσταση του τραγουδιού. Τόσες πολιτικές συζητήσεις έχει ακούσει αυτό το παιδί, έχει πήξει το μυαλό της, φυσικό θα ήταν. Εκτός κι αν... Τρελές σκέψεις και αμφιβολίες βασανίζουν το μυαλό μου. Ακούω τα λόγια του τραγουδιού και ανησυχώ. Υποψιάζομαι ότι η κόρη μου κρυφοδιαβάζει τα παραμύθια μου και έχει επηρεαστεί. Δεν εξηγείται τέτοιος θαυμασμός, χωρίς την παρουσία ούτε ενός τόσο δα πριγκιπάκου.

Στο μεταξύ εγώ, έχω ξετρελαθεί με άλλο. Όχι μόνο επειδή με ενθουσιάζουν οι μουσικοί που το παρουσιάζουν και ο τρόπος τους, αλλά και επειδή μου θυμίζει όσους και όσες νόμιζα κάποτε ότι γνώριζα και που αγαπάω πάντα γιατί με έμαθαν τόσα πολλά. Καμιά φορά λυπάμαι λίγο για τις απογοητεύσεις που κι εγώ άθελά μου έχω προκαλέσει, αφού για κάποιους άλλους είμαι σίγουρα κι εγώ ένα πρόσωπο που κι εκείνοι νόμιζαν κάποτε ότι γνώριζαν, αλλά τελικά χαμογελάω σκεπτόμενη ότι κανείς δεν φταίει. Όλοι δίκιο έχουμε, αν το σκεφτείς.
Είμαστε ό,τι είμαστε, ανταποκρινόμενοι στο παρόν της κάθε μας στιγμής. Και ευτυχώς, γιατί μόνο μεταβαλλόμενοι θα μπορούμε να προσαρμοζόμαστε στις εκάστοτε νέες συνθήκες, ώστε να τα βγάζουμε πέρα με μια ζωή που διαρκώς μεταβάλλεται. Αυτός είναι ο τρόπος για να μαθαίνουμε, αυτός ο ίδιος είναι ο τρόπος για να ξεκουραζόμαστε και να συνεχίζουμε.

Πολύ καλή μέρα σας, dear comrades!

InterActHood

2012-01-17T19:45:00.001+02:00

- Ξέρεις... Σε παρακολουθώ αδιάκοπα εδώ και καιρό...
- Το ξέρω. Σε βλέπω που μπαινοβγαίνεις. Διαβάζεις και απέρχεσαι σιωπηλά.
- ...και νομίζω ότι σε γνωρίζω πια.
- Ξέρω, ξέρω. Παλιά ιστορία αυτή... Καμιά πρωτοτυπία. Δεν είσαι ο μόνος που θεωρεί ότι μπορεί να ερμηνεύει τους άλλους. Είναι πολλοί αυτοί που νομίζουν ότι ξέρουν κάποιον χωρίς να τον έχουν καν γνωρίσει.
- Εντάξει... Η αλήθεια είναι ότι διαρκώς συνεχίζω να σε μαθαίνω.
- Χωρίς να θέλω να σε στενοχωρήσω, πρέπει να σου πω ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.
- Πώς το αποκλείεις;
- Με τον πιο απλό τρόπο: Εντελώς.
- Μα τι απόλυτη δήλωση...
- Είναι επειδή αποκλείω εξαρχής το ενδεχόμενο να μπορείς γενικά να γνωρίσεις πραγματικά κάποιον. Σκέψου τώρα, το μόνο κριτήριό σου γι' αυτόν να είναι αυτά που γράφει. Μεγάλο κεφάλαιο.
- Λοιπόν, έχω να σου πω ότι είσαι ισοπεδωτική.
- Εσύ νομίζεις ότι με γνωρίζεις μόνο και μόνο επειδή διαβάζεις αυτά που γράφω, εγώ είμαι ισοπεδωτική;
- Γενικά μιλάω. Είσαι ισοπεδωτική γενικά, αυτή είναι η γνώμη μου για σένα.
- Α!
- Αυτό έχεις μόνο να πεις;
- Τι άλλο να πω; Η γνώμη σου είναι, δεν είναι και νόμος της φύσης. Γιατί να την αντιπαλέψω;
- Ούτε έναν τόσο δα αντίλογο δεν έχεις;
- Άντε καλά, έχω.
- Ε, πες τον ντε...
- Οκ. Τότε έχω να πω ότι καλύτερα ισοπεδωτική παρά ξεδιάντροπη.
- Δηλαδή, αν ήσουν λίγο πιο γλυκιά και λιγότερο απότομη, θα ήσουν ξεδιάντροπη;
- Φυσικά. Αφού θα ήμουν ψεύτρα.
- Ναι, αλλά ξέρεις... Το να μη μπορείς να γίνεις ξεδιάντροπη και ψεύτρα μπορεί να οφείλεται σε αδυναμία. Μπορεί να σημαίνει, ας πούμε, ότι δεν έχεις αισθήματα και ζεστασιά.
- Α, ώστε λοιπόν, τα γούτσου-γούτσου είναι απόδειξη καλοσύνης, τρυφερότητας και γλύκας.
- Όχι απαραίτητα βέβαια, η απουσία τους όμως μπορεί να σημαίνει μέχρι και ότι έχεις σεξουαλικό πρόβλημα.
- Ναι, μπορεί.
- Και το παραδέχεσαι έτσι; Ψυχρά και αδιάφορα; Δε σε νοιάζει;
- Τι να με νοιάζει; Αφού "μπορεί" να είναι έτσι, το ίδιο κάλλιστα "μπορεί" επίσης και να μην είναι.
- Εντάξει, αλλά η πρόκληση εδώ είναι ότι "μπορεί να είναι".
- Ενώ το να κραυγάζω την ξεδιαντροπιά και την ψευτιά μου θα με έκανε αυτομάτως σέξι και ακομπλεξάριστη;
- Ίσως. Έτσι τουλάχιστον θα έδειχνες ότι δεν έχεις ταμπού, ντροπές και κολλήματα.
- Ενώ, στην πραγματικότητα, μπορεί και να είχα. Άλλωστε το να παριστάνεις ότι δεν έχεις, είναι και μια μέθοδος για να τα ξεπεράσεις. Το έχεις σκεφτεί αυτό; Είναι ο ορισμός της λέξης "ευκολάκι", ξέρεις...
- Και το να το αποφεύγεις δηλαδή, τι είναι;
- Δεν ξέρω. Μπορεί μέχρι και πιο μυστηριώδες. Μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις η άσκηση πειθαρχίας να είναι το να μην ενδίδεις στην εύκολη προβολή του ευνόητου και του κεκτημένου. Το αυταπόδεικτο δεν χρειάζεται υπεράσπιση.
- Σιγά την ίντριγκα.
- Μμμ... Καλά λοιπόν, θα σου το πω αλλιώς: Θυμάσαι την πιο συνηθισμένη απάντηση στην πιο ηλίθια ερώτηση από καταβολής καλλιτεχνικού ρεπορτάζ “ποιο είναι το μεγαλύτερό σου ελάττωμα;”
- Ναι, θυμάμαι. Συνήθως λένε “η ειλικρίνειά μου”.
- Ε, εσύ τι καταλαβαίνεις από αυτό; Ότι αυτοί που το λένε είναι ειλικρινείς;
- Όχι βέβαια.
- Then, I rest my case. Οι αναλογίες, δική σου δουλειά.
- Εγώ πάντως, να ξέρεις, στα λέω αυτά επειδή σε συμπαθώ.
- Μα κι εγώ σε συμπαθώ. Για ποιον άλλο λόγο θα καθόμουν να σου εξηγήσω ότι είσαι άκυρος;
- Ξέχασα να σου πω ότι είσαι και εκνευριστική. Και σταμάτα επιτέλους αυτό το ρυθμικό "χμ, χμ, χμ" που κάνεις. Μου 'χεις σπάσει τα νεύρα.
- Καλέ, δεν είναι "χμ". Σιγοτραγουδάω...
- Την ώρα που μιλάμε;
- Μωρέ, δεν το κάνω επίτηδες, πίστεψέ με. Είναι το αγαπημένο μου τραγούδι αυτού του είδους. Από τη στιγμή που το θυμήθηκα το πρωί, μου 'χει κολλήσει.

Τα ζηλιάρικά σου μάτια - Βαμβακάρης, Παγιουμτζής

Fair Tales

2012-01-13T19:11:00.002+02:00

Σταχτοπούτα: Ρε συ... Είχες πνιγεί στ' αλήθεια;
Χιονάτη: Όχι καλέ... Πας καλά; Είχα μάθει ότι θα περνούσε από 'κει και έπαιζα.
- Μα έλεγα κι εγώ... Μ' ένα τόσο δα φιρίκι; Τόσο άξεστη και τόσο λαίμαργη, πριγκίπισσα πράμα... Τι δαγκωνιά κροκόδειλου ήταν αυτή πια;
- Καλά, μην ξεχνάς ότι υποτίθεται πως ήταν δηλητηριασμένο.
- Εντάξει, ότι αυτό ήταν εύρημα-παραμυθοδράκος, το ξέραμε όλες.
- Το θέμα ήταν αν το βασιλόπουλο θα είναι τόσο βλάκας ώστε να νομίζει ότι η δηλητηρίαση αντιμετωπίζεται με τεχνικές ανάνηψης.
- Ε, όπως κάθε κομπίνα, είχε ένα ρίσκο, το καταλαβαίνω. Τελικά όμως ήταν, οπότε όλα καλά.
- Δόξα τω θεώ...
- Όμως το φιλί της ζωής θέλει γνώση, εμπειρία και ψυχραιμία. Πώς ήξερες ότι θα το τολμούσε;
- Καλέ, ποιο φιλί της ζωής; Απλώς υπέθεσα ότι δεν θα έχανε την ευκαιρία για ένα φιλί σκέτο. Ότι είναι λιγούρης ήξερα μόνο.
- Σωστά. Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα φαντάζομαι.
- Η αλήθεια είναι πως ναι.
- Τα άλλα, τα πίστεψε άνετα;
- Εδώ πίστεψε ότι το μαγικό του φιλί με έσωσε, τα άλλα δε θα πίστευε;
- Έλα ντε... Μετά; Για πες...
- Μετά, τίποτα σπουδαίο... Ξέρεις τώρα... Για λίγο καιρό ντελικάτη, λίγο ευάλωτη αλλά τρυφερή και γλυκιά... Δε θέλει και πολύ, δέθηκε.
- Μμμ... Νομίζοντας ότι έδεσε. Τα γνωστά δηλαδή...
- Ε, ναι...
- ...
- ...

- Έχω κάτι καταπληκτικά μήλα Τριπόλεως. Να κόψω λίγα να φάμε;
- Μπα... Είμαι εντελώς ντεφορμέ.

Στο Γιάννη Συμεώνογλου για τη φράση του:
"Και μετά και μετά; — πολλά παιδιά ερωτούν στο τέλος των παραμυθιών (γράφω ερωτούν και όχι ρωτούν, διότι τα παιδιά, όσο είναι παιδιά, έχουν έρωτα με τα παραμύθια)."

_

Μαχίτο

2012-01-09T12:49:00.003+02:00

Σκέφτομαι ότι το στομάχι που σφίγγεται πριν από μια μάχη είναι του ηττημένου. Μα πώς γίνεται αυτό, θα μου πεις. Αφού κανείς από τους αντιπάλους δεν μπορεί να ξέρει από πριν την έκβαση μιας μάχης που δεν έχει καν αρχίσει. Πιθανότατα είναι και έτσι, απλώς σκέφτομαι μήπως τελικά ο νικητής την ξέρει, μαντεύοντας ακριβώς από το στομάχι του, που δεν είναι σφιγμένο.
Μήπως να δίναμε μόνο τις μάχες η σκέψη των οποίων δεν μας σφίγγει το στομάχι;
Άλλωστε, τι απόλαυση μπορεί κανείς να πάρει από μια μάχη που δίνει με σφιγμένο το στομάχι; Ακόμα κι αν ανέλπιδα νικήσει, η νίκη του θα είναι μισή:
Μια σκέτη νικήττα.

Για τον Ν. που με βάζει συνεχώς σε σκέψεις

_

Never too broken

2012-01-07T11:32:00.009+02:00

Χθες το βράδυ έσπασε η κούκλα μου. Λίγη ώρα μετά που είχες φύγει. Κάτι λόγια σου φριχτά, πλανιόνταν ακόμα μέσα στο δωμάτιο. Έψαχναν, φαίνεται, τη σωστή γωνία να σταθούν ώστε να πάρουν την τέλεια θέση βολής. Να τους κρυφτώ ήταν αδύνατο, τα λόγια σου ξέρουν κάθε πιθανή κρυψώνα εδώ. Ήθελα να τα κυνηγήσω να τα διώξω απ' το παράθυρο, αλλά δεν μπορούσα να τα βάλω μαζί τους, ένιωθα αδύναμη. Μέρος να με αντέχει και να το αντέχω μέσα στο σπίτι δεν έβρισκα.
Είπα λοιπόν να φύγω. Τότε έγινε το κακό. Δεν σκέφτηκα εγκαίρως, βλέπεις, ότι κάτι τέτοια λόγια δεν θα μπορούσαν να φύγουν άπραγα, όλο και κάποιο στόχο θα 'βρισκαν. Αν το είχα φανταστεί, ίσως να πρόσεχα περισσότερο. Μια στριμωγμένη, νευρική μου κίνηση στα τυφλά να πιάσω εκείνο το φουλάρι, χρειάστηκε.
Η ζακέτα μου την παρέσυρε. Έπεσε κάτω κι έσπασε. Την Ινδιάνα μου για ένα ηλίθιο φουλάρι. Το χειρότερο ντηλ που έκανα ποτέ. Από μια λάθος κίνηση. Τι σου λέει αυτό; Σύμπτωση θα 'ναι που κι εσύ από μια λάθος κίνηση προέκυψες. Όμως δεν έχεις σπάσει ακόμα. Ως τώρα, μόνο σπας.
Τη σήκωσα από κάτω τρέμοντας τόσο, που σταμάτησα να κλαίω. Ευτυχώς, γιατί έτσι στέγνωσαν τα μάτια μου και είδα καθαρά. Κοιτώντας τη σπασμένη μου κούκλα κατάλαβα το σχέδιό σου: Κι αυτό που τώρα ήρθες ζητώντας να μου πάρεις δεν το θες στ' αλήθεια. Το θες μόνο και μόνο για να μου το γυρίσεις κι αυτό σπασμένο. Χωρίς άξιο λόγο. Έτσι. Για τη χαρά της πληγής. Για την ελπίδα της νίκης.
Δεν γίνεται όμως, τζάμπα ταλαιπωρείσαι. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να με πετύχεις θανάσιμα. Πάντα θα μπαίνουν μπροστά στρατός οι Ινδιάνοι μου υπερασπίζοντάς με, πάντα θα θυσιάζονται για μένα γελαστοί. Το πώς και το γιατί, μην το ψάχνεις.
Δεν ξέρεις από τέτοια εσύ.
Ένας φίλος μου 'λεγε προχθές ότι αποφάσισε πως η ζωή είναι ένα ταξίδι που αυτός προτίθεται να απολαύσει ακόμα και όταν πέφτει σε φουρτούνα και του 'ρχεται εμετός. Εγώ τον φοβάμαι τον εμετό, αλλά μ' αρέσει το ταξίδι, κι αφού η θάλασσα συνήθειες δεν αλλάζει, το σκέφτηκα ξανά: Δεν παραιτούμαι. Δεν κατεβαίνω από το πλοίο. Ας φτύσω λοιπόν και τ' άντερά μου - άλλη κούκλα μου, εσύ δεν σπας, θα γεμίσω τον τόπο αεροπλάστ αν χρειαστεί, είναι κομμάτια του ταξιδιού μου όλα αυτά που προσπαθείς να μετατρέψεις σε συντρίμμια. Για πόλεμο πραγματικό, έτσι κι αλλιώς, δε σε κόβω. Προϋποθέτει μεγαλείο που δεν έχεις, μια τέτοια εκδοχή. Όμως μετά τα χθεσινά, δεν είσαι πλέον ούτε καν εχθρός. Πας, δεν υπάρχεις, χάθηκες. Και κηδείες δεν έχει, σε θρήνους μην ελπίζεις. Δεν σκοπεύω να θάψω τη μνήμη σου. Θα την αφήσω να τη φάνε τα όρνια.

Η εικόνα από εδώ

Μέχρι εδώ, όλα καλά...

2012-01-05T01:33:00.009+02:00

Ω! θέλω και μερικά Δεισιδαιμόνια

Η nanou σχολίασε πρώτη στο τελευταίο μου ποστ για το 2011.
Στο ίδιο ποστ, η Μ έγραψε το πρώτο σχόλιο του μπλογκ για το 2012.
Η Λευκή σχολίασε πρώτη στο πρώτο μου ποστ για το 2012.
(Καθεμιά τους, νομίζω, ξέρει πώς νιώθω για εκείνη, αλλά κορίτσια, οφείλω να σας πω ότι θα σας θυμάμαι. Είναι ανάγκη να καταλάβουμε κάποτε ότι οι ευθύνες δεν αρκεί να υπάρχουν αορίστως, αλλά ότι θα πρέπει και να αποδίδονται.)

Μισοαληθινά, μισοψεύτικα και άλλες μισομαστούρες

Αλήθειες και ψέματα μαζί, είναι κακός συνδυασμός. Γνωστό θα μου πεις. Ε, εγώ μέχρι τώρα το αντιλαμβανόμουν λίγο γενικά. Τώρα κατάλαβα επιτέλους και το γιατί του: Το κόλπο του ψέματος να κρύβεται ανάμεσα στις αλήθειες για να γίνει πιστευτό μαζί και εξαιτίας τους μπορεί να πετυχαίνει συχνότατα, αλλά μπορεί να προκαλέσει και μεγάλη αναποδιά. Γιατί, όταν τελικά αποκαλυφθεί, πάνε χαμένες και οι αλήθειες που συνόδευε και που μοιραία απορρίπτονται μαζί του.
Το σημαντικό σε όλο αυτό είναι το πόσο πολύ ριψοκίνδυνο είναι. Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις ποια στιγμή θα συμβεί.
Για την απέχθειά μου για τη μισομαστούρα, τα 'χω πει, δεν τα ξαναλέω. Φοβάμαι μήπως παρεξηγηθώ στο τέλος.

2012 special info

Ήδη μάζεψα ένα σωρό σπουδαίες πληροφορίες. Προσοδοφόρα χρονιά, με το έμπα της... Σε καλό να μου βγει.

1) Καλά κρασιά και τα caprice στην κατάψυξη!

Η Λ. μου είπε:
α) ότι το “καλά κρασιά” δεν είναι ευχή αλλά κατάρα. Θεωρείται μεγάλη γρουσουζιά για τους οινοπαραγωγούς
β) "βάλε τα caprice στην κατάψυξη να παγώσουν, μετά φάτα και έλα (μετότερα) να μου πεις!"

2) Τοξικά βαμπίρ

Ο Κ. μου είπε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι τοξικοί και ότι ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τους αποφεύγουμε εντελώς, πρέπει τουλάχιστον να θυμόμαστε να τους αποβάλλουμε τακτικά από τον οργανισμό μας.
Ο Δ. μου είπε ότι:
α) υπάρχουν (και πουλιούνται) μπουκάλια νερού με φίλτρο,
β) οι άνθρωποι-βαμπίρ δεν χορταίνουν ποτέ και ότι οι φιλεύσπλαχνοι που τους τροφοδοτούν πιάνονται μεγάλα κορόιδα, γιατί όσο και να δώσουν το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι να τους τελειώσει.
Τα βαμπίρ πάντως, νηστικά δεν μένουν, όλο και κάποιον άλλο βρίσκουν να ρουφάνε και να μολύνουν, οι αιμοδότες δεν θα πρέπει να ανησυχούν, λέει η οδηγία.

Πρώτη έξοδος

Στην πρώτη μου βόλτα για το '12 βγήκα με τον πρώτο άνθρωπο που μου το ζήτησε, χωρίς να το σκεφτώ και χωρίς να επιτρέψω σε οτιδήποτε να το χαλάσει ή να το αναβάλει. Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και το έκανα.
Είχα επίσης υποσχεθεί ότι σ' εκείνη τη βόλτα θα έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ. Κι αυτό το έκανα.

Οι γάτες γνωρίζουν τα πάντα

(Αυτό μου το είπε η Άννα Νιαράκη με το ποίημά της “από μηχανής θεός”*.)
Ήμουν με την Αγγελική** όταν ξαφνικά σηκώθηκε από τη θέση της, λέγοντας “κάτσε να φέρω να σου διαβάσω κάτι που είμαι βέβαιη ότι θα σου αρέσει πολύ”. Σε δυο λεπτά άρχισε να διαβάζει με χαμηλή, ευθεία και αχρωμάτιστη φωνή (δηλαδή όσο πιο ύπουλα μπορούσε):

στον Louis

Έβαλα πλυντήριο χτες. Χωρίς πρόπλυση,
με ένα απορρυπαντικό που καθαρίζει στους 40 βαθμούς.
Και μετά έβαλα τα κλάματα.
Είχαμε απομείνει εγώ, το πλυντήριο, το ψυγείο,
η τοστιέρα, η κουζίνα και το καλοριφέρ.
Ευτυχώς την ώρα που κορύφωναν οι λυγμοί και οι στροφές του
πλυντηρίου
μπήκε από το ανοιχτό παράθυρο ο γάτος μου και νιαουρίζοντας
θυμωμένα,
μου είπε να σου πω ότι είσαι μεγάλη κουφάλα.

Μετά από αυτό, τρία είναι σίγουρα:
α) η καχυποψία μου απέναντι στις γάτες είναι βάσιμη
β) η Αγγελική με ξέρει καλύτερα απ' ό,τι φανταζόμουν
γ) η Άννα Νιαράκη είναι πλέον μια από τις αγαπημένες μου ποιήτριες και, σα να μην έφτανε αυτό, έχει και μπλογκ.

Μακάρι να άκουγε και το τραγούδι που διάλεξα για την περίσταση. Σκέψου λέει να της άρεσε κιόλας.

Big Sleep - Looking for a Girl with a Washing Machine

*από την ποιητική συλλογή "Τετράδιο Πειραμάτων", εκδ. Χαραμάδα
**την Αγγελική Σιδηρά

_

ποστ: 2012

2012-01-02T15:22:00.001+02:00

Oυδέν Aμιγές: Τι ετοιμάζεσαι να γράψεις;
Riski: Δεν ξέρω ακόμα. Θα δω.
- Γιατί δεν γράφεις κι εσύ κάτι γιορτινό; Το πρώτο ποστ του έτους πρόκειται να είναι αυτό.
- Δεν έχει πλάκα να γιορτάζεις ερήμην του τιμώμενου.
- Μα το 2012 είναι εδώ.
- Εδώ είναι, αλλά δεν θυμάμαι να με κάλεσε σε καμιά γιορτή. Δεν ξέρω καν αν γιορτάζει. Τι να γιορτάζει κιόλας, δηλαδή; Μόλις ήρθε. Ούτε τα πράγματά του δεν έχει τακτοποιήσει.
- Την άφιξή του γιορτάζουμε, παιδί μου... Τη γνωριμία μας.
- Και πού ξέρεις εσύ ότι το 2012 χάρηκε για τη γνωριμία μας; Και πάντως εγώ δεν ξέρω αν χάρηκα για τη γνωριμία του. Δεν μου πολυγεμίζει το μάτι.
- Ωραία. Τότε, έστω καθυστερημένα, γράψε κάτι ευχετήριο, να το καλοπιάσεις.
- Μπα... Αυτό ήθελα να αποφύγω και δεν έγραψα τίποτα για την πρωτοχρονιά. Δεν μου γεμίζουν το μάτι ούτε οι ευχές.
- Τι ξινή, θεέ μου... Γιατί καλέ; Τι έχουν οι ευχές;
- Είναι ανώφελες. Αν είχαν κάποια χρησιμότητα θα είχε φανεί κάποτε ως τώρα. Δεν έχει καλυτερέψει ποτέ τίποτα με τις ευχές.
- ...
- ...

- Εσύ τότε γιατί ευχήθηκες σε τόσο κόσμο;
- Για να τους δείξω ότι δεν τους ξεχνώ και ότι τους σκέφτομαι, ότι είμαι κοντά τους, ρε παιδί μου. Επειδή ξέρω ότι όπως κι εγώ, έτσι και οι περισσότεροι άνθρωποι, στις δύσκολες στιγμές έχουν ανάγκη συμπαράστασης. Άλλωστε, όπως είπες, έχω ήδη ευχηθεί.
- Μα ποια είναι στην προκειμένη περίπτωση η δύσκολη στιγμή;
- Η στιγμή που σχηματίζεται μια προσδοκία είναι δύσκολη για όλους μας, σχεδόν αβάσταχτη. Σκέψου μόνο ότι, ουσιαστικά, γιορτάζουμε την έναρξη κάθε χρονικού κύκλου, φυσικού ή τεχνητού. Καλημέρα, καλή βδομάδα, καλό μήνα, καλή χρονιά, συν τις ευχές για τις εποχές. Θέλουμε να περιορίσουμε τον κίνδυνο της γενικής αποτυχίας με το να μετράμε κύκλους ορισμένης διάρκειας, έτσι ώστε, η περίπτωση της αποτυχίας να αφορά ένα μικρό διάστημα και να ξεκινάμε κάθε φορά ένα νέο ελπιδοφόρο κύκλο, ανεξαρτήτως του ότι μέσα μας γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι το πιθανότερο είναι να τα κάνουμε και πάλι θάλασσα. Θα μας παραδεχόμουν αν κάθε κύκλος αξιολόγησης ήταν μια δεκαετία. Τουλάχιστον. Αλλά ποιος αντέχει τόσο χωρίς τη δυνατότητα επανεκκίνησης; Φοβάμαι ότι πίσω απ' αυτή τη συνήθεια κρύβεται ο φόβος του τέλους. Όλο στις ενάρξεις ευχόμαστε, λέγοντας “καλή αρχή”. Σπανίως σκέφτεται κανείς να ευχηθεί “καλό τέλος”. Θεωρούμε το τέλος κακό εκ προοιμίου, παρότι έχει επανειλημμένως αποδειχτεί, ότι το τέλος είναι συχνότατα υπέροχο και επιθυμητό. Είναι αυτό που στ' αλήθεια χρειαζόμαστε άπειρες φορές. Για να μην πιάσω τη συνήθεια να γελάμε και να χαιρόμαστε με τις γεννήσεις χωρίς να ξέρουμε πώς πρόκειται να είναι η ζωή του καινούριου ανθρώπου, ενώ κλαίμε και λυπόμαστε στους θανάτους παρότι συχνά ο εκλιπών δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη.
- Πωωω! Την τύχη μου μέσα...
- ...

- Τελικά, τι θα γράψεις;
- Σου είπα δεν ξέρω. Ό,τι μου κατέβει.
- Τι είναι αυτό το πράγμα με το "ό,τι σου κατέβει", συνέχεια;
- Είναι το φυσικό μου. Θέλω να κάνω ό,τι μου κατεβαίνει. Έχω δοκιμάσει και τους υπολογισμούς, μη νομίζεις... Δεν είδα ποτέ καλό.
- Ω, θεέ μου... Γιατί να είμαι υποχρεωμένο να σε υποστώ;
- Γιατί είσαι δικό μου. Εγώ σε έφτιαξα. Χωρίς εμένα δεν θα υπήρχες.
- Εγώ, κυρία μου, είμαι πλέον ξεχωριστή οντότητα. "Το έργο καθενός, όταν φεύγει από τα χέρια του..." κλπ, θυμάσαι;
- Εσύ δεν έχεις φύγει ακόμα από τα χέρια μου, οπότε ακόμα είσαι ό,τι θέλω εγώ να είσαι. Είμαστε ένα.
- Εγώ είμαι το Ουδέν Αμιγές. Εσύ είσαι η Riski. Είμαστε άλλο καθένας.
- Ξέρεις πόσοι κοιτάζουν εσένα και κρίνουν εμένα; Μερικοί νομίζουν κιόλας ότι με ξέρουν.
- Ε, και; Κάνουν λάθος. Πρώτη τους φορά θα είναι, λες; Αν είναι πάντως όπως τα λες, είσαι τυχερή.
- Προκλητική αυτοπεποίθηση ακούω. Αλαζονεία μου μυρίζει.
- Είσαι αντιπαθητική. Το ξέρεις;
- Ξέρω τουλάχιστον έναν που διαφωνεί μαζί σου.
- Έναν... χα, ωραίο σκορ...
- Τώρα που το καλοσκέφτομαι, μπορεί και δύο.
- Μμμ... Μα τότε έχεις τεράστια επιτυχία...
- Ε, τι να κάνουμε; Προφανώς σε κάτι θα χρειάζονται και οι αντιπαθητικοί. Αλλιώς δεν θα υπήρχαν. Πώς θα ξεχώριζες, ας πούμε, τους συμπαθητικούς, αν δεν υπήρχαμε εμείς;
- ...και κάνεις κι εμένα να φαίνομαι αντιπαθητικό.
- Α, εκεί το πήγαινες... Δεν έχεις αυτονομία ρε... Πώς να στο πω για να το καταλάβεις;
- Μέσα στο 2011 με φόρτωσες με 152 ποστ.
- Ε, και; Η δουλειά σου είναι.
- Τα περισσότερα από αυτά είναι σαχλαμάρες.
- Ναι, αλλά κάποια δεν είναι. Κι επιπλέον να μη σε νοιάζει.
- 15 ποστ θα ήταν αρκετά. Τα υπόλοιπα περισσεύουν. Αν δεν υπήρχαν, δεν θα έλειπαν σε κανέναν, σε βεβαιώ.
- Εγώ δεν μετράω; Θα έλειπαν σε μένα.
- Καλά, δεν μπορείς ποτέ, έστω για μια φορά, να μη σκέφτεσαι τον εαυτό σου;
- Υποθέτω ότι ο ερωτών μπορεί. Παλιό παιχνίδι αυτό. Το 'χω παίξει κι εγώ. Είναι θέμα προτεραιότητας. Όποιος προλάβει να κάνει πρώτος αυτή την ερώτηση θεωρεί ότι απαλλάσσεται από τη μομφή περί εγωισμού κι έτσι ο ίδιος αυτόματα ανακηρύσσεται αλτρουιστής, πέραν πάσης αμφιβολίας. Πλάκα έχει. Εσύ, λοιπόν, μπορείς;
- Εγώ ρώτησα πρώτο.
- Ναι, ξέρω. Τα βλέπεις;
-...
- ...

- Τι θα γράψεις τελικά;
- Τίποτα.
- Καλύτερα.
- Έτσι λέω κι εγώ.
- Ωραία.
- Ε, ναι.
- ...
- ...

- Μήπως να μην ξανάγραφες τίποτα γενικώς;
- Παίζει κι αυτό. Ειδικά αυτό μάλλον. Πάντα παίζει.
- Είσαι αναβλητική. Γι' αυτό το ρίχνεις στο “πάντα παίζει αυτό”. Για να αποφύγεις να πάρεις μια απόφαση και να δεσμευτείς.
- Μπορεί.
- ...
- ...

- Ένα μεγάλο κόκκινο κουμπί που γράφει “Διαγραφή αυτού του ιστολογίου”, το έχεις προσέξει ποτέ;
- Όχι. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα;
- Μα, ναι ...
- Ωραία. Καλό είναι να το ξέρει κανείς.
- Αυτό σου εύχομαι για το 2012!
- Οι ευχές είναι ανώφελες, δεν λειτουργεί έτσι το...
- ...αχ, σε παρακαλώ, μην το πιάσουμε πάλι απ' την αρχή...
- Ναι, έχεις δίκιο. Καλύτερα όχι. Έτσι κι αλλιώς, η συζήτηση μαζί σου, δεν βγάζει πουθενά.
- Είσαι εγωίστρια.
- Μμμ... Ναι, ξέρω, ξέρω. Λοιπόν, αγαπημένο μου μπλογκάκι... Βρήκα επιτέλους το τραγουδάκι που θα σου αφιερώσω.

C.W. Stoneking - The love me or die

Μια άλλη Αρχιχρονιά

2011-12-30T15:15:00.002+02:00

Οι γιορτές των χριστουγέννων και της πρωτοχρονιάς είναι σαν να φτιάχτηκαν ειδικά για να υπενθυμίζουν σαφώς στους φτωχούς ότι είναι φτωχοί. Όχι, σκέτο αυτό δεν είναι ακριβές. Οι γιορτές είναι επίσης σαν να φτιάχτηκαν για να επιβεβαιώνουν στους πλούσιους ότι είναι πλούσιοι.

Οι βιτρίνες και τα πράγματα είναι όλα τόσο βασανιστικά ελκυστικά, που ακόμα κι αν δεν είχες προσέξει μέχρι τώρα ότι κάτι από αυτά σου έλειπε, στις γιορτές σιγουρεύεσαι και αποφασίζεις ότι δεν μπορείς πια να ζήσεις χωρίς αυτά. Αν είσαι φτωχός, μπορείς άνετα να δυστυχήσεις και μόνο κοιτάζοντάς τα. Περιπετειώδες. Αν είσαι πλούσιος, μπορείς απλώς να τα αγοράσεις. Βαρετό.

Οι πλούσιοι, βέβαια, τις μέρες αυτές, βαρύνονται και με την υποχρέωση να σκέφτονται ότι υπάρχουν και φτωχοί. Τις μέρες των γιορτών. Τις άλλες μέρες δεν πειράζει, μπορούν να σκέφτονται ό,τι θέλουν. Και φυσικά οι φτωχοί, ως αντάλλαγμα γι' αυτή τη μεγαλοψυχία, οφείλουν να σταματήσουν επιτέλους τις γενικεύσεις και να αναγνωρίσουν ότι υπάρχουν και πλούσιοι που τις μέρες των γιορτών δεν σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους. Την τελευταία βδομάδα της χρονιάς, αν είσαι πλούσιος, είναι ανεπίτρεπτο να μη σκέφτεσαι τους φτωχούς και αν είσαι φτωχός είναι μεγάλη γαϊδουριά να μην παραδέχεσαι ότι υπάρχουν κάποιοι πλούσιοι που σε σκέφτονται - δεν χρειάζεται ωστόσο να κάνεις τίποτα σπουδαίο για να ανταποδώσεις, ένα απλό ευχαριστώ αρκεί, η κατανόηση του πλούσιου είναι απέραντη.

Αυτή η παράλογη λογική της ξαφνικής αλληλεγγύης τις μέρες των γιορτών έχει μεγάλη πλάκα τελικά. Τέλος Δεκεμβρίου είμαστε όλοι αδέλφια στο όνομα του χριστού. Είναι η εποχή κατά την οποία αποδεικνύεται ότι η ταξική ειρήνη είναι εφικτή. Ελεήμονες πλούσιοι αφέντες και ευγνώμονες φτωχοί δούλοι, συγκλίνουν με στοργή κάτω από χριστουγεννιάτικα δέντρα γεμάτα δώρα και ευχές. Α, και αγάπη. Κυρίως πολλή αγάπη.

Η ελεημοσύνη αποτελεί βασικό συστατικό της φιλοσοφίας κάθε θρησκείας και ενθαρρύνεται ζωηρά από τις εκκλησίες όλων των δογμάτων. Αυτό βέβαια είναι φυσικό, αφού η ελεημοσύνη δεν είναι πολιτική στάση, ούτε γι' αυτόν που την προσφέρει ούτε γι' αυτόν που τη δέχεται. Οι θρησκείες δεν ασχολούνται με θέματα όπως, από πού κι ως πού είναι κάποιος πλούσιος, ή τι είναι αυτό που κάνει κάποιον φτωχό. Για την πιθανότητα πιο δίκαιης μοιρασιάς του πλούτου ούτε λόγος, αυτά δεν είναι της αρμοδιότητας των θρησκειών. Τα πράγματα είναι απλώς έτσι, γιατί έτσι τα θέλει ο θεός, άσε που, εντελώς τυχαία, έτσι συμφέρουν και την εξουσία. Για τον φτωχό η ελεημοσύνη είναι η έμπρακτη απόδειξη ότι ο θεός δεν εγκαταλείπει κανέναν και για τον πλούσιο είναι μια ευκαιρία να επιδείξει το έλεος που θα δικαιολογήσει κάπως και τα πλούτη του, με την απουσία των οποίων τιμωρείται για άγνωστους λόγους ο φτωχός, κερδίζοντας, ως αποζημίωση για την υπομονή του, την αιώνια ζωή σε κάποιο παράδεισο. Δεν είναι παράξενο που οι θρησκευτικές και οι πολιτικοοικονομικές εξουσίες σχετίζονται τόσο στενά.

Το λογικό, σύμφωνα με αυτά τα δεδομένα, θα ήταν, τα θέματα δικαιοσύνης, ισότητας και αξιοπρέπειας να απασχολούν μόνο τους άθρησκους. Δόξα τω θεώ, δεν είναι έτσι. Ευτυχώς είναι κάμποσοι οι άνθρωποι που προβληματίζονται με τη μυστηριώδη φιλία μεταξύ εκκλησίας και πλούτου και στις γιορτινές και στις εργάσιμες μέρες και αναρωτιούνται γιατί να μη μπορούν οι πλούσιοι να σκέφτονται τους φτωχούς για περισσότερο από μια βδομάδα το χρόνο. Υποθέτω ότι, όταν έρθει η ώρα, θα φανούν όσο φιλεύσπλαχνοι χρειάζεται για να απαλλάξουν τους ανθρώπους αυτούς από το μαρτύριο να πρέπει κάθε τόσο να σκέφτονται και τους άλλους. Καλώς εχόντων των πραγμάτων θα 'ρθει μια μέρα που κανείς δεν θα ζητάει από τους πλούσιους τέτοιες θυσίες.

Το πρωί τηλεφώνησα σε μια φίλη για χρόνια πολλά και τη βρήκα να κλαίει. Έπρεπε να είχα πάει εκεί, το τηλέφωνο είναι φρικτό κάτι τέτοιες στιγμές. Είναι μητέρα δύο μικρών παιδιών, άνεργη από πέρυσι τα χριστούγεννα, ο άντρας της απολύθηκε πριν από τρεις μήνες, όντας ήδη πέντε μήνες απλήρωτος. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πόσες βουδιστικές μαλακίες της είπα αυθόρμητα, στην αγωνία μου να την παρηγορήσω. Δεν μπορώ, βλέπεις, να τη βοηθήσω πραγματικά. Το ταλέντο μου να βρίσκω τον τρόπο και το λόγο για να γελάω ακόμα και μπροστά στις πιο ανυπέρβλητες δυσκολίες, είναι μάλλον ζήτημα οπτικής και, ακριβώς γι' αυτό, προσωπικής χρήσης, κι έτσι σπανίως ωφελεί τους άλλους. Το πορτοφόλι μου, που θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμο, με γειώνει, θυμίζοντάς μου με το περιεχόμενό του ότι μου λείπει το ταλέντο της ελεημοσύνης. Στην κόλαση με βλέπω να καταλήγω.

Στο μεταξύ και μέχρι τότε, θα συνεχίσω να ονειρεύομαι. Αγώνας χωρίς όνειρο είναι σαν ταξίδι στην άβυσσο. Το όνειρο κινητοποιεί. Το σχέδιο, ο στόχος είναι που σε κάνει να βαδίζεις αγωνιζόμενος. Θα ονειρεύομαι λοιπόν, όλο και πιο ενεργά. Ο κόσμος που μας αξίζει, θα πετάξει στα σκουπίδια τις ψεύτικες, υποκριτικές γιορτές τους. Θα έχει τους δικούς του λόγους να γιορτάζει και θα 'ναι αληθινοί. Μακάρι το ολοκαίνουριο 2012 ν' ανοίξει το δρόμο προς εκεί. Τι ωραία που θα ήταν, να ξεκινούσαμε μια μέρα την κατεδάφιση, να μην έμενε τίποτα όρθιο, να γίνονταν όλα ίσιωμα, ν' αρχίζαμε από την αρχή ένα νέο κύκλο στο χρόνο... Σκέψου πόσο όμορφη θα ήταν, σε όποια ημερομηνία κι αν πέσει, μια αληθινή πρωτοχρονιά...

Σαπούνι και Δυόσμος

2011-12-28T23:14:00.007+02:00

Είχα πάρα, μα πάρα πολύ καιρό να ανέβω σε αστικό λεωφορείο. Κοιτούσα το εσωτερικό του σαν να ξαναβρήκα ένα από καιρό χαμένο, αγαπημένο μου παιχνίδι. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από την τελευταία φορά που το είδα. Όλα, σε τέτοιο βαθμό ίδια, που συγκινήθηκα. Ο οδηγός, όπως πάντα, στον κόσμο του, ακούει το σταθμό του στο ραδιόφωνο και οδηγεί όπως οδηγεί ένας δεκαοχτάρης νεοσύλλεκτος το άδειο του ΡΕΟ, σε μια αλάνα πίσω απ' το στρατόπεδο της Θήβας, προσπαθώντας να συνηθίσει το πόσο ψηλά πιάνει το πεντάλ του φρένου του και να ανακαλύψει τη μέγιστη ταχύτητα με την οποία μπορεί να πάρει μια στροφή χωρίς να τουμπάρει το όχημα. Όταν εκνευρίζεται στις στάσεις με την αργοπορία και τους δισταγμούς των επιβατών που δεν ξέρουν αν αυτό είναι το σωστό λεωφορείο, ανοιγοκλείνει, όπως πάντα, νευρικά τις πόρτες πέντε-έξι φορές για τρομοκρατία, προκαλώντας πανικό και στους μέσα και στους έξω (οι έξω βρίζουν - τους ακούμε φεύγοντας, οι μέσα μασάνε – πρόκειται να είναι αρκετή ώρα στα χέρια του Τρίτου Ράιχ στο δρόμο για το Νταχάου, πόσο ακόμα να νευριάσεις έναν στρατιώτη της Βέρμαχτ χωρίς να κινδυνέψεις). Μετά, απροειδοποίητα, γκαζώνει απότομα και ανεξέλεγκτα, για να δει πόσο γρήγορα μπορεί να τρέξει ο παππούς (ανέκφραστος) την απόσταση μέχρι το τέλος του διαδρόμου του οχήματος, όπου θα τον σταματήσουν στις πίσω μπάρες οι επιβάτες της γαλαρίας, με προτεταμένα χέρια και ορθάνοιχτα μάτια και στόματα. Μόνη ίσως διαφορά με το παλαιότερο προφίλ του είναι το μπλουτούθ στο δεξί του αυτί και το γεγονός ότι με το ένα του χέρι γράφει ένα sms στο κινητό του. Τέλος πάντων... Τι εποχές θυμήθηκα σ' αυτή τη διαδρομή, δεν περιγράφεται. Στιγμές που κάποτε ζούσα καθημερινά και που γι' αυτές έχω ένα τεράστιο αρχείο με ιστορίες και ιστορίες, τις οποίες δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν τις έχω δημοσιεύσει ως τώρα.

Μποτιλιάρισμα, τίγκα η Βουλιαγμένης μπροστά στο μολ, προχωράμε σημειωτόν, κολλητά -στον πόντο- οι προφυλακτήρες των αυτοκινήτων (μπάμπα του μπάμπα, αυστραλοελληνιστί). Βαριέμαι πια να κοιτάζω έξω, δεν βλέπω τίποτα καινούριο είκοσι λεπτά στο ίδιο σημείο. Οι αισθήσεις μου επικεντρώνονται στο πιο άμεσο περιβάλλον, το μυαλό μου συμμαζεύεται. Πιάνω μια έντονη μυρωδιά. Συνειδητοποιώ ότι έρχεται από πολύ κοντά μου. Δίπλα μου κάθεται μια γυναίκα γύρω στα εξηνταπέντε που μυρίζει σαπούνι μασσαλίας και δυόσμο. Την κοιτάζω. Είναι αξιοπρεπής, καθαρή και σεμνή. Ξαφνικά η ιδέα αστράφτει πάνω από το κεφάλι μου. Αυτό είναι, σκέφτομαι. Είναι σχεδόν έτοιμο το λυρικό, νοσταλγικό μου ποστ. Η γυναίκα αυτή είναι το θέμα μου, γι' αυτή θα γράψω κι έτσι επιτέλους θα σοβαρευτώ και πάλι και θα ξεφύγω κι από τη σαχλαμάρα που μ' έχει μπλέξει στα δίχτυα της τόσο καιρό και δε λέει να μ' αφήσει:

Μια γυναίκα από άλλη εποχή, μυρίζει σαπούνι μασσαλίας και δυόσμο. Τη φαντάζομαι να χτενίζεται προσεκτικά για να βγει έξω, χωρίς ούτε την παραμικρή αμφιβολία για το πόσο σχολαστικά είναι πλυμμένη· η κραυγαλέα μοσχοβολιά του σαπουνιού της δεν το επιτρέπει. Βγαίνοντας στο κατώφλι της, αρωματίζεται κι άλλο με τον πιο φυσικό τρόπο, χαϊδεύοντας το δυόσμο στη γλάστρα, ή ακόμα και κόβοντας λίγα φυλλαράκια που τα βάζει στον κόρφο της, αφού τα τρίψει πρώτα στην άκρη του μανικιού της, αυτά είναι τα ακριβότερα αρώματα, οι γνήσιοι, φυσικοί άνθρωποι δεν ξέρουν από Hondos. Πηγαίνει να πάρει δώρα για τα εγγόνια της, μέρες γιορτών...
...σα γεράκια περιμένουν όλα τα κακομαθημένα, αν δεν τους πας κάτι δε σε ξέρουν κι αν ασχοληθούν μαζί σου θα είναι το πολύ για να σου δείξουν (με νόημα) όσα τους πήραν άλλοι. Δεν τολμάς να εμφανιστείς με άδεια χέρια.

Φτάνουμε κάποτε στην επόμενη στάση. Οι σκέψεις μου διακόπτονται από τον κόσμο που μπαίνει και αρχίζει να στριμώχνεται. Η κυρία με τη μυρωδιά από σαπούνι μασσαλίας και δυόσμο τακτοποιείται εκ νέου. Μετακινεί κάτι σακούλες που είχε ακουμπήσει στ' αριστερά της. Πρέπει να τις φέρει από τη μέσα πλευρά και να μαζευτεί. Εγώ είμαι στο παράθυρο, δεν μπορώ να κάνω και πολλά για να τη βοηθήσω, αλλά προσφέρομαι. Περισσότερες από τρεις σακούλες, πρέπει να χωθούν όλες στο χώρο ανάμεσα στα πόδια μας. Η μία σακούλα έχει μέσα μια άλλη σακούλα, γεμάτη πράγματα που δεν φαίνονται. Η άλλη είναι γεμάτη με σαπούνια “καραβάκι”. Στην τρίτη σακούλα πάνω από άλλα πράγματα φαίνονται τρία τέσσερα μεγάλα ματσάκια δυόσμο. Το άρωμα αποκωδικοποιείται βίαια, το μυστήριο χάνεται, μαζί με τη γλύκα της νοσταλγίας. Δεν πειράζει. Η γυναίκα συνεχίζει να με εμπνέει, το λυρικό μου ποστ εποχής, διασώζεται ακόμα. Η τέταρτη σακούλα βρίσκει τη θέση της πάνω στο πόδι της γυναίκας και χαλαρώνοντας τα πλαϊνά της, αποκαλύπτει το περιεχόμενό της: μια κούτα silk cut και μισή ντουζίνα τράπουλες.

Τελικά, ίσως η αγιοσύνη, εκτός από πρόθεση και πίστη, χρειάζεται και λίγη τύχη. Εμένα δε με θέλει, πάει-τέλειωσε. Αύριο σκέφτομαι να γράψω για το διάολο και την απαράμιλλη τέχνη του να είναι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών.

_

μπάμπα του μπάμπα

2011-12-27T13:26:00.004+02:00

Είχα διαβάσει κάποτε, σ' εκείνο το βιβλίο της Marlo Morgan, ότι οι γνήσιοι Αβορίγινες της Αυστραλίας δεν γιορτάζουν, παρά μόνο όταν υπάρχει λόγος για γιορτή. Ο λόγος αυτός είναι συνήθως προσωπικός και αφορά κάποιο επίτευγμα, κυρίως πνευματικού περιεχομένου. Ούτε γενέθλια καταλαβαίνουν, ούτε καμιά άλλη επέτειο. Γιορτή γι' αυτούς δεν νοείται αν δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που έφερε ανάπτυξη, ως εκ τούτου χαρά στην καρδιά κάποιου και θέλει να μοιραστεί με όσους αγαπά.
Δεδομένου ότι εμένα δεν μου άρεσε ποτέ να γιορτάζω επειδή συνηθίζεται ή επειδή πρέπει, είχα χαρεί πολύ μ' αυτή την πληροφορία. Κάπου υπήρχαν άνθρωποι που με καταλάβαιναν, ακόμα κι αν ζούσαν σε μια αφιλόξενη και ενίοτε εχθρική ενδοχώρα μιας ηπείρου άγνωστης που δεν είχα και πολλές πιθανότητες να γνωρίσω ποτέ.

Κάποιες φορές στη ζωή μου έχω γιορτάσει κι εγώ κάτι που άξιζε να γιορταστεί, δικό μου ή ξένο, και έχω νιώσει πολύ ευτυχισμένη γι' αυτό. Έτσι, ξέρω εμπειρικά ότι η χαρά μιας γιορτής, που έχει λόγο να γίνει, είναι ασύγκριτη και δίνει νόημα και περιεχόμενο ακόμα και στο "μετά τη γιορτή", σ' εκείνη δηλαδή την κατάσταση που περιγράφεται τέλεια με την έκφραση "αίσθημα κενού" που ακολουθεί τις επετειακού χαρακτήρα, ανούσιες γιορτές και για το οποίο κατ' αρχάς απεχθάνομαι όλες τις εθιμοτυπικές εκδηλώσεις.
Φέτος όμως τα χριστούγεννα έτυχε να συμπέσουν με μια αληθινή γιορτή. Είχα την ευκαιρία να γιορτάσω ειλικρινά, ανάμεσα σε αγαπημένους ανθρώπους, σε μια γιορτή της καρδιάς μου.

Θυμάσαι τον Χ., εκείνο το αγόρι που αγαπώ και θαυμάζω τόσο, που του έγραφα τις προάλλες να προσέχει, λέγοντάς του "take care, boy"; Ε, he took. Κατάφερε, εύκολα, άνετα και με την πρώτη, κάτι που για άλλους είναι στόχος ζωής και παρότι προετοιμάζονται γι' αυτό χρόνια και χρόνια, διατηρούν και πάλι μια αμφιβολία ότι θα το καταφέρουν όταν το επιχειρήσουν και δικαίως, αφού στο μεγαλύτερο ποσοστό τους πράγματι αποτυγχάνουν. Ο Χ. λοιπόν πέτυχε εκεί που λίγοι πετυχαίνουν και τώρα αρχίζει γι' αυτόν η καινούρια, δύσκολη μεν, αλλά συναρπαστική του ζωή.
Για μένα βέβαια δεν ήταν έκπληξη, όλοι το ξέρουν πως ήμουν σίγουρη γι' αυτόν· τα αποτελέσματα του διαγωνισμού ήταν για μένα δεδομένα. Δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, ακόμα κι αν το προσπαθούσε. Είναι η πάστα του τέτοια, δεν του επιτρέπει να αποτύχει. Σιγά μην του δώσω και συγχαρητήρια γιατί είναι απλώς ο εαυτός του. Είναι, νομίζω, αρκετό που ξέρει ότι έχει το σεβασμό μου. Τίποτε, άλλωστε, από όλα αυτά δεν είναι το πραγματικό θέμα του ποστ. Τα παραπάνω τα είπα έτσι, απλώς επειδή είμαι φλύαρη.

Το πραγματικό θέμα είναι ότι από την προχθεσινή κουβέντα μας στο σκάιπ, ένα ερώτημα πλανάται στον αέρα, αναπάντητο ακόμα: Υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει τι λέει ο τίτλος του παρόντος ποστ, αν δεν είναι Έλληνας που ζει εδώ και χρόνια εκεί που μένει πια και ο Χ.;
Νόμιζα ότι όλα αυτά είναι φτιαχτές υπερβολές, δεν ήξερα ότι ήταν η καθαρή αφτιασίδωτη αλήθεια. Τώρα πια όμως, τα "πολισάρω το ρούφι απ' το κάρο κι έρχομαι", "όταν πέσουνε τα μπιλοζίρια φριζάρουνε τα λέκια" και "το γιάρντι του μπόση μου", ακούγονται οικεία και συνηθισμένα. Και μπορεί να φοβάμαι μήπως ο Χ. συναναστρεφόμενος αυτόν τον κύκλο ανθρώπων ξεχάσει όχι μόνο τα αγγλικά του, αλλά και τα ελληνικά του, δεν μπορώ όμως να αρνηθώ ότι την ίδια στιγμή με χαροποιεί το γεγονός ότι μεταφράζοντας αυτή την υπέροχη τοπική διάλεκτο εξασκεί ακόμα πιο εντατικά την έτσι κι αλλιώς υψηλή του ευφυία, πράγμα για το οποίο τον ζηλεύω αφάνταστα.
Τώρα όμως αυτό που με απασχολεί είναι ότι θέλω να φτιάξω δικά μου, να τα λέω και κάποιος να με καταλαβαίνει. Να ανταποκρίνεται φυσικά, σα να μην τρέχει τίποτα και να μου απαντάει κανονικά και αμέσως, σα να του λέω κάτι. Θέλω να ξεπεράσω το "μπάμπα του μπάμπα" που μοιάζει ανυπέρβλητο. Έχω πολλή δουλειά. Χ., Κικίτσα, nanou σας το λέω και να το ξέρετε: Μια μέρα θα σας εσταουντάρω με το κένι που μπορώ να φτάσω με το τενάσιτό μου. Τάκε my word.

_

Αλλού

2011-12-23T22:26:00.012+02:00

Αρχές Αυγούστου του 2012. Το θερμόμετρο δείχνει 39,5°C υπό σκιάν και αν είχε βγει από μασχάλη θα προεξοφλούσε την επείγουσα λήψη δυο-τριών πονστάν μαζί, όμως είναι θερμόμετρο περιβάλλοντος. Για τις συνέπειες από την ανοδική πορεία αυτών των θερμομέτρων το καλοκαίρι, η παγκόσμια φαρμακοβιομηχανία, προς μεγάλη μου χαρά, σηκώνει τα χέρια ψηλά, δηλώνοντας με τη στάση της αυτή γι' ακόμα μια φορά την ανεπάρκεια της επιστήμης και της τεχνολογίας να ανταποκριθεί στις πιο παράλογες (κατά τη λογικότατη γνώμη μου βέβαια) -πλην επιτακτικές- απαιτήσεις του ανθρώπου από καταβολής κόσμου.
Κι ενώ η πολύτιμη και ιαματική, υψηλή καλοκαιρινή θερμοκρασία του εσωτερικού των σπιτιών έχει καταπολεμηθεί εδώ και καιρό, για την αντιμετώπιση της θερμοκρασίας του εξωτερικού περιβάλλοντος, ούτε χάπι, ούτε σιρόπι, μα ούτε καν ένα απλό ενέσιμο εναιώρημα δεν έχουν αξιωθεί -ευτυχώς- να εφεύρουν.
Στο μέλλον, βέβαια, κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να σκεφτούν να κάνουν για να καταστρέψουν μια ακόμα από τις πιο αγαπημένες μου φυσικές απολαύσεις. Αυτό όμως είναι ένα ενδεχόμενο που, προς το παρόν, δεν με απασχολεί. Οι λατρευτοί μου καύσωνες δεν κινδυνεύουν από κανέναν. Νιώθω ακόμα ασφαλής όταν είμαι έξω. Και είμαι. Έξω. Σε ένα άγονο, ξερό, καυτό τοπίο, τις συνθήκες του οποίου μόνο εγώ και ο David θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε.
Κάθε χιλιοστό του δέρματός μου, ολόκληρο το σώμα μου -από την κορφή ως τα νύχια- καλύπτεται από μια λεπτή, ευχάριστη, υγρή επίστρωση. Είναι ο τίμιος ιδρώτας μου. Ο ιδρώτας μιας επίμονης και ανθεκτικής γυναίκας, που έσφιξε με πείσμα τα δόντια και, με απαράμιλλο κουράγιο, υπέμεινε τα σκληρά παιχνίδια της χειμωνιάτικης μοίρας για τρεις ολόκληρους μήνες, μόνο και μόνο για να μπορέσει μια μέρα, νικήτρια πια, να τραγουδήσει συγκινημένη one of these mornings you're gonna rise up singing, με δάκρυα στα μάτια και να εννοεί την κάθε λέξη. (Τι θα πει “γιατί με δάκρυα στα μάτια”; Άκου πιο προσεκτικά το τραγούδι, ντε... Μετά το “hush, baby, baby, baby, baby, baby, no, no, no, no”, λέει καθαρά
“don't you cry”.)

Κι αν εσύ βρίσκεις το τραγούδι μου ξεπερασμένο, είναι ή επειδή έχεις ακόμα λεφτά για πετρέλαιο θέρμανσης, ή επειδή έχεις υποτιμήσει τη δύναμη των λέξεων “summertime and the living is easy” του πρώτου στίχου του, που μπορεί να σε κάνει να ονειρεύεσαι έναν υπέροχο ιδεατό κόσμο. Τραγούδια σαν κι αυτό σήμερα ακούγονται σαν ευχές, γι' αυτό, εδώ και κάμποσο καιρό, ξανάρχονται σιγά-σιγά στη μόδα. (Τις προάλλες σ' ένα μπαρ άκουσα κι αυτό εδώ, το επίσης επίκαιρο και συμβολικό τραγούδι και ενστικτωδώς κοίταξα πανικόβλητη το ρολόι, μήπως έπρεπε να είχα γυρίσει σπίτι, γιατί ο πατέρας μου με τα θέματα συνέπειας δεν αστειεύεται, θα με σκοτώσει με καμιά από εκείνες τις ματιές του.)
Ξανασκέψου το λοιπόν και ίσως αποφασίσεις να το χαρακτηρίσεις απλώς “αναμενόμενο”. Εμένα δεν με πειράζει. Η κρυοβασανισμένη -αλλά υπομονετική- καρδιά μου, ξέρει να συγχωρεί.

Ξαφνικά και καθώς σύσσωμη η ύπαρξή μου στεγνώνει όλο και περισσότερο από τις ευεργετικές αποξηραντικές ιδιότητες των αυγουστιάτικων ηλιακών ακτίνων, ο δυνατός κρότος μιας έκρηξης τραντάζει τη γη κάτω απ' τα πόδια μου. Γρήγορα καταλαβαίνω ότι είναι το ηφαίστειο του απέναντι αμμόλοφου και ησυχάζω. Πυρωμένη λάβα αρχίζει να ξεχύνεται ασυγκράτητη από τον γενναιόδωρο κρατήρα, καθώς εγώ απολαμβάνω το καυτό αεράκι που, κινητοποιημένο από την έκρηξη, έφτασε στο σημείο που στέκομαι και εμπλουτίζει την ηδονική ατμόσφαιρα γύρω μου με λίγους ακόμα κολασμένους βαθμούς Κελσίου.

Στο μεταξύ, πάνω που είχα αρχίσει να απελπίζομαι, άνοιξε επιτέλους εκείνο το βαρέλι με το φετινό merlot nouveau που περιμέναμε. Για μια στιγμή νόμισα ότι θα βγάζαμε όλο το χειμώνα με παλιατζούρες. Και είναι πολύς καιρός ο χειμώνας. Και οι γιορτές επίσης.

Nanou, μια στιγμή να φορέσω το έβδομο ζευγάρι κάλτσες και μια εσάρπα πάνω από τα τρία παλτουδάκια μου κι έρχομαι. Εσύ στο μεταξύ, μην κάθεσαι, ρίξε κάνα κουτσουράκι στο τζάκι, δήθεν για να φτιάξεις ατμόσφαιρα, να το 'χουμε έτσι για πλάκα να το χαζεύουμε.

Για τη SoDurck. Της το 'χα τάξει τον Ιούλιο με σχόλιό μου στο ποστ "Old Holborn".

Η φωτο από εδώ

Ωραία μέρα, indeed!

2011-12-21T14:13:00.008+02:00

Οκ... Σήμερα λοιπόν, είναι πράγματι μια ωραία μέρα.
Μια ωραία μέρα βέβαια, αν θυμάμαι καλά, έχει συνήθως και μια ωραία μυρωδιά, την οποία όμως εγώ, μπορώ μόνο να υποθέσω, όχι όμως και να μυρίσω, αφού η προχθεσινή μου γκρίνια προφανώς τιμωρήθηκε με ένα συνάχι του οποίου το μέγεθος με κάνει να σκέφτομαι ακόμα και το ενδεχόμενο να μην είναι γήινης προέλευσης. (Καλά, εντάξει, σταματάω.)

Το συνάχι μου έχει χαρακτηριστικά πέτρινου φράγματος. Ο ελάχιστος αέρας που περνάει από τις αρχιτεκτονικώς προβλεπόμενες μικρούτσικες εξόδους του, που είναι σχεδιασμένες για τη μικροεκτόνωση της τρομακτικής πίεσης που ασκούν στη μεγαλειώδη κατασκευή οι τεράστιοι όγκοι αέρα που αυτή συγκρατεί, αρκεί ίσα-ίσα για να με κρατάει στοιχειωδώς στη ζωή. Έτσι λοιπόν, το μόνο που παραδέχομαι και μπορώ να πω με βεβαιότητα, είναι ότι η σημερινή μέρα φαίνεται ωραία. (Ούτε να σκεφτώ δεν θέλω τι θα μου κοστίσει το να συνεχίσω να γκρινιάζω, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, είναι πάνω από τις -λιγοστές λόγω πολύωρης άπνοιας- δυνάμεις μου.)

Η κόρη μου κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να με κάνει να λέω όσο το δυνατόν περισσότερες λέξεις που έχουν μέσα τους τα ρινικά σύμφωνα.
“Χαμπήλωσε βρε παιδάκι μπου λίγο τη μπουσική. Θα μπας φέρουν την αστυντομπία.”
“Θα κρυώσεις τόση ώρα στο μπαλκόντι. Έλα μπέσα.”
“Τώρα τελειώντω. Περίμπεντέ μπε λίγο ντα φάμπε μπαζί.”
Παριστάνει συνεχώς ότι δεν καταλαβαίνει τι λέω για να με αναγκάσει να το ξαναπώ. Σκέφτομαι, βέβαια, τη δυνατότητα εναλλακτικής διατύπωσης, αλλά δεν μπορώ να βρω πώς αλλιώς να το πω, επειδή η χαμηλή οξυγόνωση του εγκεφάλου, όπως είναι γνωστό, μειώνει την ευφυία. Έτσι την αγριοκοιτάζω μόνο, ενώ εκείνη μου απαντάει “μπόντο αυτό το κομμπάτι θα ακούσω και μπετά το κλείντω”, “εντάξει έρχομπαι” και “καλά μπη βιάζεσαι, δεν πειντάω ακόμπα”.

Μέχρι την άνοιξη, ελπίζω να έχω βρει έναν τρόπο να επιβιώσω χωρίς να αναπνέω κι έτσι να είμαι εδώ όταν τα λουλούδια θα ανθίζουν και θα σκορπίζουν τη γύρη τους ολούθε, με μοναδικό σκοπό να μπουκώσουν τη μύτη των αλλεργικών (εγώ δεν είμαι) που γελάνε μαζί μου σήμερα όταν τους μιλάω.
“Το να ονειρεύεσαι για όλα τα σπουδαία πράγματα που μπορείς να καταφέρεις, είναι το κλειδί για μια ζωή γεμάτη με θετικότητα. Άφησε την φαντασία σου να καλπάσει ελεύθερη και δημιούργησε ένα κόσμο στον οποίο θα ήθελες να είσαι μέσα.”, φέρεται να είπε ο Αινστάιν.
Ονειρεύομαι κι εγώ λοιπόν τη μέρα που η όσφρηση θα είναι και πάλι μια από τις αισθήσεις μου, τη μέρα που θα καταφέρω να ξαναμυρίσω έναν τύπο σαν αυτόν.

Ναι μωρέ... Το άρωμα σε πείραξε. Ότι δηλαδή είχες αυτόν, αλλά τον έδιωξες γιατί δε σ' αρέσει η μυρωδιά του old spice κι αυτός ήταν ανένδοτος και δεν δεχόταν με τίποτα να πλυθεί με άλλο αφρόλουτρο.

_

Ωραία Μέρα!

2011-12-19T15:13:00.008+02:00

Χθες ήταν μια όμορφη μέρα, μέχρι που δεν ήταν πια. Η σημερινή, δεν είναι και τόσο ωραία και δεν θα είναι μέχρι να ξαναγίνει ή να δώσει τη θέση της σε μια άλλη, επίσης αμφιβόλου εξέλιξης μέρα. Προς το παρόν παρακολουθώ τη μάχη μεταξύ δύο υγρών φαινομένων, της απλής βροχής και της ρίψης επίπλων από τον ουρανό, να εναλλάσσονται στην προσπάθειά τους για τελική επικράτηση. Νικητής, πάντως, δεν υπάρχει ακόμα. Και καθώς τα λέω αυτά (μόνο και μόνο επειδή, “ωωωωω θεέ μου, πόσο βαριέμαι να δουλέψω σήμερα”), ξαφνικά κάτι άλλο ήρθε να με προβληματίσει:

Φαντάσου κάποιον, έναν κοσμικό ταξιδιώτη ας πούμε, που δεν έχει δει ποτέ πώς είναι μια ηλιόλουστη γήινη μέρα, πόσο θεραπευτική είναι μια υπέροχη και αστιγμάτιστη λιακάδα, απλώς επειδή έτυχε να βλέπει τον κόσμο μας για πρώτη φορά σήμερα. Δεν είναι λογικό να νομίσει ότι έτσι είναι η ζωή πάνω στη Γη;
Και δε θα 'χει δίκιο να θέλει να γυρίσει πίσω στον πλανήτη του;
Ε, να! Αυτά κάνει ο χειμώνας και δεν μένει εξωγήινος για εξωγήινος πάνω από λίγα λεπτά εδώ, ώστε να προλάβουμε να τον δούμε μια φορά και όσοι προσευχόμαστε για μια τέτοια τύχη.

Άσε την εκστρατεία δυσφήμισης που πιθανότατα θα ξεκινήσει όταν γυρίσει πίσω. Φαντάζομαι την ταξιδιωτική οδηγία της εκεί αρμόδιας υπηρεσίας: “Η Γη είναι καταθλιπτικό μέρος. Αποθαρρύνουμε ζωηρά όσους ρέπουν προς τη μελαγχολία να δοκιμάσουν την τύχη τους εκεί. Σε κάθε περίπτωση πάντως, οτιδήποτε νομίζετε ότι θα μπορέσει να σας σώσει από βέβαιο θάνατο από ανία, πρέπει να θεωρείται απαραίτητο εφόδιο, αν τελικά επιμένετε σ' αυτόν τον προορισμό.”

Νομίζω ότι ο χειμώνας πρέπει να καταργηθεί. Εμποδίζει (ή έστω περιορίζει, άντε...) την ανάπτυξη των διαπλανητικών μας σχέσεων.

Η ιον αμυγδάλου που στέκεται έτσι επιπόλαια προκλητική μπροστά μου, τη βγάζει δεν τη βγάζει κάνα τεταρτάκι ακόμα. Αυτή θα πληρώσει για όλα σήμερα.

_

Partida

2011-12-18T12:13:00.003+02:00

Μια ακόμα παρτίδα έληξε, όπως λήγουν τόσες και τόσες παρτίδες, καλές και κακές, ενδιαφέρουσες και μη. Για σκορ, για νικητές και χαμένους, μη ρωτάς.
Η συμμετοχή μετράει. "Η χαρά του παιχνιδιού" θα προτιμούσα να σου έλεγα, αλλά σ' αυτό το παιχνίδι, κάθε φορά που ξεκινάς να κυνηγήσεις τη χαρά πρέπει να είσαι έτοιμος να πληρώσεις το αντίτιμο: μια ίσου μεγέθους λύπη. Σ' αυτό το παιχνίδι, ένας καλός παίκτης είναι και καλός ηθοποιός. Ξέρει πώς να χαίρεται τη λύπη και πώς να λυπάται τη χαρά, χωρίς να χαλάει καμιά από τις δύο. Όπως κι αν παίξεις πάντως, έχεις σίγουρο κέρδος ένα ταξίδι. Αυτό είναι και το μόνο παρηγορητικό: Μόλις τελειώσει η παρτίδα, αρχίζει η τελική partida. Μετά από πολύ καιρό, ξαναφοράς τα παπούτσια σου στα γρήγορα και φεύγεις.

Αν έχει κάτι ζηλευτό η ξυπολησιά, είναι η απόφαση να μην επιτρέψεις σε τίποτα
να σ' εμποδίσει να αισθανθείς το κάθε βήμα σου σ' αυτόν εδώ τον σύντομο περίπατο.

Cesaria Evora: 1941 - 2011

_

Old City Lights (please keep on burning bright)

2011-12-15T00:04:00.012+02:00

Απόψε θα σου πω ένα μυστικό. Για εκείνο το βράδυ. Τώρα που δεν έχει πια σημασία. Μεταξύ ανθρώπων που ερωτεύτηκαν τόσο παράφορα, αυτά τα πράγματα, μόνο όταν δεν έχουν πια σημασία λέγονται.
Χειμώνας ήταν, παγωμένος όμως, όχι σαν τον φετινό. Έξω από το Ιντεάλ. Αργά. Μόλις είχε τελειώσει η νυχτερινή. Κρυμμένοι μέσα σε ρούχα χοντρά και σε σκουφιά, σου άνοιξα το παλτό για να αγκαλιάσω το σώμα σου μόνο πάνω απ' το πουλόβερ. Δεν είπες τίποτα που κρύωσες, μόνο γελούσες. Μ' άφησες να χωθώ εκεί και με τύλιξες για λίγο και με το δικό σου παλτό. Συμβιβάστηκα με το χέρι μου να ψαχουλεύει μέσα στην τσέπη σου, μόνο επειδή έπρεπε να φύγουμε.
Θα κοιμόμασταν μαζί στο σπίτι σου.
Ποιο έργο είχαμε δει, δεν θυμάμαι, εσύ σίγουρα θυμάσαι. Όλα τα θυμάσαι εσύ. Εγώ δεν μπορώ. Θυμάμαι μόνο ότι προσπαθούσα να μη με βλέπεις που γύριζα συνέχεια και κοιτούσα το προφίλ σου καθώς εσύ κοιτούσες την οθόνη. Αλλά κι αυτό να μην ήταν, έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσα να συγκεντρωθώ κρατώντας το χέρι σου, το κατάλαβες και μου το πήρες. Ήσουν αποφασισμένος να δεις την ταινία. Από τη στάση που πήρα ένιωσες ότι αυτή ήταν μια πολύ λάθος κίνηση. Μου το ξανάδωσες αμέσως.
Πώς έγινε και τσακωθήκαμε τελικά τόσο πολύ, ούτε αυτό μπορώ να θυμηθώ. Εσύ σίγουρα θυμάσαι. Εσύ τα θυμάσαι όλα. Όμως, παρότι είχα θυμώσει θυμάμαι πολύ, δεν πρέπει να ήταν κάτι τόσο σοβαρό. Ποτέ δεν είναι τόσο σοβαρό κάτι μετά από τόσο πολύ καιρό. Τα φώτα της πόλης πρέπει να έφταιγαν. Ίσως ήταν πολύ λαμπερά. Δεν θυμάμαι. Θυμάμαι ότι περίμενα μια λέξη σου που δεν είπες, δεν τη σκέφτηκες, αιφνιδιάστηκες, ποιος ξέρει... Αν την είχες πει, θα άλλαζα γνώμη, δεν θα σ' άφηνα -τόσο ανένδοτη- να φύγω μόνη, θα έμενα μαζί σου.
Στάθηκες, με τα χέρια ανοιχτά, να με κοιτάζεις που κατηφόριζα την Πανεπιστημίου. Μου φώναξες "πώς μπορώ και είμαι τόσο σκληρή". Ακόμα δεν μπορώ να σου απαντήσω. Δεν ξέρω. Δεν έμαθα ποτέ.
Εκείνη τη νύχτα, δεν γύρισα καθόλου στο σπίτι. Αυτό είναι το μυστικό που ήθελα να σου πω. Γι' αυτό δεν απάντησα στα τηλεφωνήματά σου και όχι γιατί ήμουν ακόμα θυμωμένη, όπως μου είπες ότι νόμιζες. Δεν ρώτησες ποτέ στα ίσα, οπότε δεν χρειάστηκε να σου πω τίποτα. Ούτε καν ψέματα. Αλλά ξέρω πόσο σ' έχει βασανίσει. Όχι, δεν πήγα στον Άκη, δεν τον βρήκα, είχε βγει. Είναι παράξενο το πόσο δίκιο είχες που δεν ήθελες να κάνω παρέα μαζί του. Έλεγες ότι με μελαγχολεί. Θυμάσαι; Φυσικά και θυμάσαι. Εσύ όλα τα θυμάσαι.
Ε, λοιπόν, ακόμα με μελαγχολεί ο Άκης. Για την ακρίβεια, τώρα περισσότερο.
Θα έμαθες ότι έφυγε, δεν μπορεί. Πάνε τώρα πέντε χρόνια. Τίποτα, από όσα ξέρεις ότι σχεδιάζαμε, δεν προλάβαμε. Η ανάμνησή του λοιπόν, με μελαγχολεί πιο πολύ κι από τον ίδιο. Τέλος πάντων, όπως και να 'χει, είχες δίκιο. Τον αγαπούσα πολύ όμως -αυτό πια κι αν το ξέρεις- ακόμα τον αγαπάω. Κι ας έφυγε. Κι εσένα, φυσικά. Ακόμα σ' αγαπάω. Κι ας έφυγα.
Νωρίτερα εκείνο το βράδυ, πριν μπούμε στο σινεμά -κάτι πράγματα που πάω και θυμάμαι- μου είπες πως δεν χόρταινες να βλέπεις τα φώτα της πόλης να λαμπυρίζουν μέσα στο υγρό των ματιών μου κι εγώ σου είπα ότι, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, θα τα δεις να πνίγονται.
Με βρήκες κυνική. Είχες άδικο. Δεν ήμουν.

Mark Lanegan - Badi Da

Η εικόνα από εδώ

So Turbulent

2011-12-14T03:15:00.003+02:00

Shoja Azari, Sussan Deyhim - "Turbulent" (Shirin Neshat)

Την πρώτη φορά που είδα το έργο της Ιρανής δημιουργού, έκανα πολύ καιρό να το βγάλω απ' το μυαλό μου. Όταν αναφέρθηκα σ' αυτό, το παραπάνω βίντεο μάλλον δεν είχε ακόμα ανέβει στο youtube, δεν ξέρω, εγώ πάντως δεν το βρήκα τότε για να το βάλω στο ποστ. Κοιτάζοντας απόψε όσα είχα γράψει τότε γι' αυτό, μια μέρα μετά το μουσείο, βρίσκω να μην έχω να διορθώσω σχεδόν τίποτα, να συμπληρώσω απολύτως τίποτα. Νιώθω γι' αυτό το έργο, ακριβώς όπως ένιωσα και τότε. Κι αφού το βρήκα, δεν θα μπορούσα να μην επανέλθω, ειδικά σήμερα, που υπάρχει και λόγος να αφιερωθεί τόσο εξαιρετικά.
Να και το παλιό, σχετικό ποστ.

Για τη μικρή μου, με την ευχή να 'ναι τυχερή!

_

Κόκκινα ψέματα σε κίτρινο φόντο

2011-12-11T16:41:00.005+02:00

Τα κίτρινα φώτα των δρόμων μοιάζουν σαν να προσαρμόζονται ειδικά στις ανάγκες των χαμένων σκέψεων. Όταν τα κοιτάζουν μάτια αφηρημένα, χάνονται μέσα σε μιαν αχλύ, που ταιριάζει αρμονικά με την αοριστία του παραληρήματος ενός ξεστρατισμένου νου. Χάνουν ακόμα και το σχήμα τους για χάρη της διευκόλυνσης του περάσματος του μυαλού στους κόσμους των παραμυθιών.
Τα κίτρινα φώτα των δρόμων, χθες τη νύχτα, ήταν μια παρηγοριά για όσους δεν πρόλαβαν να δουν το φεγγάρι να ξεπροβάλλει κόκκινο, βουτηγμένο ολόκληρο στην επίδραση πραγματικών κοσμικών φαινομένων, που όμως μοιάζουν τόσο με ταξίδια της φαντασίας.
Το πρόβλημα είναι ότι τη στιγμή που η παραπάνω σκέψη γίνεται συνειδητή, το παραμύθι λοξοδρομίζει κι αυτό και χάνεται. Κάθε παραμύθι προϋποθέτει παράδοση στους όρους του, ένας και βασικός εκ των οποίων είναι η απουσία αναλυτικής επεξεργασίας.

Δεν θα 'βαζα ποτέ, ας πούμε, εκείνο το πανέμορφο κορίτσι να σκεφτεί πόσο εύκολο κάνει το δρόμο του παραμυθά -στον οποίο είχε παραδώσει όλο της το είναι όση ώρα την παρατηρούσα- προς την κατάληψη της ψυχής της. Θα ήταν ανώφελο. Ο έρωτας προϋποθέτει τυφλότητα. Χάνοντας την τυφλότητά του κανείς δεν μπορεί να ερωτευτεί κι αυτό, δεν είναι απλώς κακό, είναι ο οριστικότερος από όλους τους θανάτους. Ευτυχώς το κορίτσι φαινόταν αποφασισμένο να ερωτευτεί το αντικείμενο του θαυμασμού της κι έτσι το θαύμασα κι εγώ, παρότι γνώριζα πως ακόμα και με ένα τυχαίο σβήσιμό του, το κίτρινο φως του δρόμου από πάνω της, θα μπορούσε να φωτίσει πολύ καλύτερα τη νύχτα που είχε απέναντί της και μάλιστα με το πραγματικό της χρώμα. Μια πανσέληνος καταφέρνει πάντα να αποκαλύπτει με μεγαλύτερη ακρίβεια όσα φωτίζουν -τόσο παραπλανητικά- τα κίτρινα φώτα της πόλης.

............................

Χθες τη νύχτα ήρθα αντιμέτωπη με μια από τις χειρότερες εκφάνσεις αυτού που, γενικά -και συχνά αόριστα- ονομάζουμε "τέχνη". Είχα καιρό να ακούσω -και να δω- κάτι τόσο άσχημο με πρόσχημα τη μουσική. Δεν είχα ποτέ φανταστεί πόσο υπερφίαλο θα μπορούσε να είναι το μηδέν. Το γεγονός ότι δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του, με έκανε να σκέφτομαι πόσο μαζοχιστικά ελκυστική είναι η υπερβολική ασχήμια. Συχνά έχει πάνω μου την ίδια ακριβώς επίδραση με την υπερβολική ομορφιά.
Ο συνδυασμός ψευτιάς και αλαζονείας όμως, που ούρλιαζε μπροστά στο πρόσωπό μου, με έκανε ν' αλλάξω ρότα και να αναρωτηθώ μήπως, παρότι δεν το αντιλαμβανόμαστε, έτσι είναι πάντα - μήπως ψέμα χωρίς αλαζονεία δεν νοείται. Έτσι κι αλλιώς, μια στοιχειώδης υποτίμηση αυτού στον οποίο απευθύνεται ένα ψέμα, εδώ που τα λέμε χρειάζεται, αλλιώς το ρίσκο μιας ενδεχόμενης αποκάλυψης θα ήταν δυσανάλογα μεγαλύτερο, από την ίδια την αξία του ψέματος και το προσδοκώμενο όφελος από αυτό. Η υποτίμηση βέβαια, συχνά φανερώνει τη χαμηλή ευφυία εκείνου που την εκφράζει, αυτή όμως η υπόθεση είναι πολύ εύκολη για να αρκεί γι' αυτόν τον προβληματισμό.
Άρα ίσως η αλαζονεία είναι προϋπόθεση του ψέματος - απαραίτητο και αναγκαίο συμπληρωματικό του. Μέχρι να γίνει πιστευτό ένα ψέμα, χρειάζεται πρώτα το ίδιο να πιστεύει πως αξίζει στον αποδέκτη του, πράγμα που, πολλές φορές, καθόλου δεν αποκλείεται να είναι αλήθεια, αλλιώς γιατί τόσοι άνθρωποι θα έψαχναν τόσο απεγνωσμένα ένα ψέμα για να το πιστέψουν; Σκέφτομαι πως ίσως τα ψέματα που δεν αποκαλύπτονται εύκολα, είναι αυτά που ξέρουν πώς να κρύβουν έντεχνα την αλαζονεία τους και άρα η κραυγαλέα αλαζονεία είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να προδώσει ένα ψέμα. Αν είναι έτσι, τότε καλός ψεύτης είναι αυτός που υποκρίνεται με τρόπο που να τον κάνει να φαντάζει ταπεινός και μετρημένος. Το ψέμα μέσα στο ψέμα είναι ίσως το μόνο μυστικό επιτυχίας του ψέματος στο δρόμο του για να επικρατήσει ως αλήθεια.

Κακός ψεύτης, λοιπόν, ο χθεσινός μουσικός; Σ' αυτή τη διατύπωση εξ ορισμού εμπεριέχεται το άλλοθι του ψεύτη που τον κάνει συμπαθή. Για καθυστερημένος όμως δεν μου φάνηκε, οπότε δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σκεφτώ μήπως ήταν τόσο καλός, που κατάφερε να γίνει ένας έξοχος μπλοφαδόρος. Ακριβώς όπως ο έρωτας, το ψέμα, προϋποθέτει τυφλότητα. Χάνοντας την τυφλότητά του κανείς, δεν μπορεί να πιστέψει το ψέμα. Και το ερώτημα δεν είναι αν ο έρωτας είναι ψέμα - αυτό είναι ένα χιλιοπερπατημένο και γι' αυτό μάλλον ανιαρό μονοπάτι. Το ερώτημα, ασύγκριτα πιο ενδιαφέρον για μένα, είναι τι πιθανότητα υπάρχει το ψέμα να είναι έρωτας.

Η εικόνα από εδώ

Κάτι εκπλήξεις ώρες-ώρες...

2011-12-08T13:24:00.003+02:00

Ναι, υπάρχει κι αυτό. Ναι, αυτό. Μόνο που δεν είναι πρωτοφανές ή πρωτόγνωρο. Είναι πάρα πολλοί αυτοί που το ξέρουν, εδώ και χρόνια, σε διάφορες μορφές του. Αυτό σου έλεγα και τις προάλλες, ναι, σ' αυτό εδώ κι εσύ με έβαλες απέναντι και μου έλεγες για την επανάσταση που εμποδίστηκε από τους πουλημένους και τους προδότες και την δογματική τους περιφρούρηση. Ό,τι θες λοιπόν να συζητήσουμε πάνω στο τι μέτρα μπορούμε να πάρουμε, πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν οι μέθοδοί τους, πώς θα καταφέρουμε να τους ξεφύγουμε με το μικρότερο δυνατόν δικό μας κόστος, έλα να ανταλλάξουμε απόψεις, ό,τι σου κατέβει πρότεινε. Είναι φανερό ότι κανείς μας δεν έχει έτοιμες τις λύσεις, αλλιώς αυτοί δεν θα χόρευαν πάνω στα πτώματά μας.
Ακόμα κι αν οι ψευδαισθήσεις σου είναι τόσο δυνατές και η άποψή σου τόσο σκληρή και αμετακίνητη πάνω σ' αυτά που νομίζεις ότι ξέρεις, που δεν σηκώνουν αντίλογο και χρειάζεσαι τα βίντεο για να πειστείς για το αντίθετο, δεν τρέχει τίποτα, δες το όσες φορές θες, το συμπέρασμα πάντα το ίδιο θα παραμένει, δεν σε κατηγορώ. Τα ίδια σκατά είμαστε όλοι τελικά, καθένας σε κάποιο πεδίο, όπου του είναι πιο βολικό. Έλα να τα βρούμε όμως, να δούμε αν και πώς μπορούμε να νικήσουμε εμείς σ' αυτόν τον πόλεμο.

Μόνο μη μου παριστάνεις τον έκπληκτο, σε παρακαλώ. Μόνο αυτό ζητάω. Κι αν δεν τον παριστάνεις αλλά είσαι πράγματι, τότε απλώς μην είσαι. Καθυστερείς πολύ και απελπίζομαι. Έχω κουραστεί να τους βλέπω να κεδίζουν τη μια μάχη μετά την άλλη, στηριγμένοι πάνω στη δική μας ασυμφωνία, πάνω στη διχόνοια που καταφέρνουν συνεχώς να μας σπέρνουν θερίζοντας μετά, ώριμους καρπούς, τις ζωές μας - και τη δική σου και τη δική μου, παρ' όλες τις διαφωνίες μας. Δεν είμαστε απέναντι σου λέω, πίστεψέ το. Απλώς μερικοί ηθοποιοί είναι τόσο ταλαντούχοι, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι ο ρόλος τους είναι ο πραγματικός τους εαυτός. Θυμήσου το αυτό την επόμενη φορά και σκέψου πιο ψύχραιμα, πριν αποφασίσεις με ποιον είσαι και με ποιον δεν είσαι.

Και επιτέλους, επεξεργάσου τις πληροφορίες λίγο πιο σύντομα, κατάληξε σε ό,τι είναι να καταλάβεις και σταμάτα να βλέπεις φωτογραφίες και βίντεο. Δεν θα προσθέσουν τίποτα στην αλήθεια, όταν εσύ πρώτα θα την έχεις πιστέψει. Μα πάνω απ' όλα, σταμάτα να περιφέρεσαι με μια κάμερα στο χέρι. Αυτή η στάση σε κάνει ανίκανο να αντιδράσεις και να βοηθήσεις εκεί που χρειάζεται, δεν το καταλαβαίνεις; Τα έλεγε -πολύ θυμωμένος- κι ο Καρτέσιος τις προάλλες. (Το βίντεο στο οποίο αναφέρεται το ποστ του δεν το αναπαράγω ούτε εγώ, για λόγους αρχής: Ο άνθρωπος που χτυπιέται φαίνεται ολοκάθαρα.) Πολύ αμφιβάλλω ότι θα ήσουν σε θέση να φωτογραφίζεις ή να βιντεοσκοπείς αν αυτός που ήταν κάτω ήταν ο γιος σου ή η κόρη σου, ο πατέρας ή η μάνα σου, ο αδελφός ή η αδελφή σου. Εκεί νομίζω θα άλλαζες στάση και θα ορμούσες εναντίον των αρπακτικών με κίνδυνο ακόμα και της ζωής σου. Γι' αυτό επιμένω να κατανοήσεις τι σημαίνει στ' αλήθεια η λέξη "αλληλεγγύη".

Θα στο πω κι αλλιώς λοιπόν κι όπως θέλεις παρ' το: Μην προσπαθείς να γίνεις Κέβιν Κάρτερ. Αυτός αυτοκτόνησε μετά το Πούλιτζερ, το ξέρεις. Δεν το ξέρεις; (Διάβασε το άρθρο σ' αυτό το λινκ αν δεν ξέρεις την ιστορία, ειδικά εσύ που νομίζεις ότι κάνεις έργο φωτογραφίζοντας την ήττα του συναγωνιστή σου, ίσως σε βοηθήσει να καταλάβεις τη σχέση σου με τα γεγονότα. Εγώ, ας πούμε, δεν θα χαιρόμουν καθόλου αν πρωταγωνιστούσα σε κάποιο από αυτά τα βίντεο. Εναντίον σου θα ήμουν.) Δεν τους ενδιαφέρει αληθινά, ό,τι και όσο κι αν είναι το σχετικό υλικό που κυκλοφορεί, δεν το βλέπεις; Είναι καινούριο αυτό που αντιμετωπίζουμε. Βρες τη θέση και το ρόλο σου σ' αυτό. Ένας σύντροφός σου είναι κάτω. Μη φωτογραφίζεις τον εξευτελισμό και την ταπείνωσή του. Πέσε μαζί του. Πόσους θα πάρουν; Δεν μας χωράνε όλους τα κελιά τους.

Η εικόνα από εδώ

Κακοτράχαλα Περάσματα

2011-12-06T20:26:00.002+02:00

Σκέφτομαι καμιά φορά ότι μπορεί να φταίει το μυαλό μου· είναι κακομαθημένο και δουλεύει με βασικό καύσιμο τη θλίψη. Χρειάζομαι πάντα ειδικά συνειδητά ενισχυτικά πρόσθετα για να θυμηθώ -ότι όταν σκέφτομαι πόσο απελπιστικός είναι αυτός ο κόσμος, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάω ότι απογοήτευσε ακόμα και τον κατασκευαστή του, απόδειξη ότι ακόμα κι αυτός τον εγκατέλειψε- και να συνέλθω. Τότε συνήθως γελάω. Κάποιες φορές περιφρονητικά, άλλες πάλι με το γέλιο που μας φέρνει ένα καλό αστείο, σε κάθε περίπτωση πάντως, τελικά γελάω, κυρίως με όσα με κάνουν να στενοχωριέμαι. Μέρος της διαδικασίας όμως, είναι κατ' αρχάς να μελαγχολώ - πώς γίνεται άραγε να νικήσει κανείς ολοκληρωτικά και οριστικά τη φύση του.
Ό,τι και να φταίει, γεγονός είναι ότι, όταν ο καιρός είναι καταθλιπτικός, σπανίως μου γενιούνται σκέψεις που μου κόβουν την ανάσα. Η κακοκαιρία, βλέπεις, ταιριάζει περισσότερο με τις κυρίαρχες δομές. Ταιριαστές στο περιβάλλον τους, την ομορφιά και την ασχήμια, δεν τις ξεχωρίζεις εύκολα, ο χρόνος που διαρκεί μια ζωή δεν φτάνει για τόσο άψογη προσαρμογή και περισσότερος δεν προβλέπεται.

Πρέπει να έχω γύρω μου μια μέρα σαν τη χθεσινή, μια φωτεινή, λαμπερή και χαρμόσυνη μέρα, για να αναλογιστώ πόσο ανίατα άδικος είναι αυτός ο κόσμος και πόσο καλύτερος θα μπορούσε να ήταν. Πρέπει, για παράδειγμα, να είναι η ευτυχής ημέρα που, ανακουφισμένη, η κόρη μου θα βγάζει το γύψο από το σπασμένο της πόδι και θα ξεκινάει με μια ακόμα μεγαλύτερη -από αυτή που της χρειάστηκε για να χτυπήσει- όρεξη να σχεδιάσει τις νέες της περιπέτειες, που πιθανότατα θα της κοστίσουν κάποιο ακόμα παράσημο ζωντάνιας κι εγώ να την μαλώνω τυπικά και ψεύτικα για την επιπολαιότητά της, την ώρα που μέσα μου την καμαρώνω μυστικά για την ασυγκράτητη ορμή της.

Πρέπει να έχω πάρει από τον παιδικό σταθμό το μικρό μου ανίψι, και να περπατάω στο δρόμο μαζί του, κλείνοντας μες στο χέρι μου το μικρό του χέρι, που με κάνει ν' ανατριχιάζω από τη μέγιστη τιμή να μου δίνεται με τόση εμπιστοσύνη και από την αγωνία να ανταποκριθώ στις προσδοκίες του. Να το κρατάω όσο απαλά χρειάζεται για να νιώθει την αγάπη μου και όσο σφιχτά απαιτεί η ευθύνη, αυτή η αγάπη να αποδεικνύεται. Πρέπει να έχω κάνει μαζί του αυτόν τον διάλογο:
“- Πώς πέρασες σήμερα στο σχολείο;
- Πολύ ωραία.
- Ζωγράφισες τίποτα;
- Όχι, εγώ δε γρωσάφιζα, δε θέλω.
- Α, καλά. Τι φαγητό είχατε σήμερα;
- Δεν είχαμε φαγητό. Μακαρόνια με κοτόπουλο είχαμε.”

Πρέπει να έχω φωτιστεί από τη λάμψη των ματιών των αγοριών μου, που σπινθιρίζουν με αυτοπεποίθηση, να έχω ακούσει τις ζωηρές, κρυστάλλινες φωνές τους να μου μιλάνε τραγουδιστά, λαχταρώντας τη μία και μόνη στον κόσμο αποδοχή, τη μία και μόνη στον κόσμο αναγνώριση που μετράει γι' αυτούς στ' αλήθεια, περιγράφοντάς μου επιτυχίες, κατορθώματα και σχέδια κι εγώ να πιστεύω σ' αυτούς με όλη μου την ψυχή. Να έχω δει τα χαμόγελά τους να εκτοξεύουν βέλη δύναμης, χαμόγελα που στήνουν στον τοίχο την Παραίτηση και την πυροβολούν στην καρδιά, μια κι έξω, σίγουρος και γρήγορος θάνατος. Με ένα πεισματικό “όχι, δεν πρόκειται να τα παρατήσω ποτέ” η καρδιά μου να χτυπάει ακατάστατα, σα φιλικό χέρι στην πλάτη που με διαβεβαιώνει ότι όλα καλά τα έκανα.

Πρέπει να είναι μια μέρα της βδομάδας από αυτές που συναντάω τους φίλους μου στο γηπεδάκι, για να δακρύσουμε από τα γέλια με τις δήθεν αληθινές, δήθεν απειλητικές, αλλά σίγουρα χυδαίες βρισιές του ενός προς τον άλλο, πάνω στις έντονες, τις παθιασμένες και τόσο ερωτικές, σχεδόν πολεμικές στιγμές του παιχνιδιού, όταν αφήνουμε τον φυσικό, ζωώδη ανταγωνισμό μας να εκτονώνεται, γνωρίζοντας ότι το περιβάλλον στο οποίο θα του επιτρέψουμε να εκδηλωθεί είναι ασφαλές – είναι το πεδίο αποφόρτισης που, με τη βοήθεια των φίλων μας, θα μας απαλλάξει, έστω προσωρινά, από όλα όσα μας βαραίνουν, για να μας αφήσουν λυτρωμένους και ήρεμους να βγούμε ξανά στην ανελέητη μάχη της καθημερινότητας ξεκούραστοι και φρέσκοι για λίγο, με μιας ανάσας χρόνο μέχρι να φορτωθούμε απ' την αρχή το αβάσταχτο βάρος που είμαστε όλοι χρεωμένοι να σηκώνουμε. Στο χώρο να κυριαρχεί ο ζωντανός, υγιής μας ιδρώτας και το πονηρό χαμόγελο μετά από το καρφί που δεν πρόλαβε να αποκρούσει ο αντίπαλος, ο λατρεμένος μας εχθρός, να μοσχοβολάει εμπιστοσύνη και αποδοχή.

Μια τέτοια μέρα μόνο, αισθάνομαι τόσο σκληρή την απουσία όσων έχουν φύγει. Είτε τους γνώρισα, είτε όχι. Θυμώνω που δεν μπορούν να μοιραστούν αυτές τις στιγμές, ή να ζήσουν καλύτερες δικές τους, που δεν μπορούν να γελάσουν με ό,τι θα γελούσαν, αν ήταν κοντά μας. Μεγάλοι και μικροί. Δίκαιοι και άδικοι. Ξένοι και δικοί. Όλοι.
Και μετά μελαγχολώ, που, θυμώσω-δε θυμώσω, ο νόμος είναι νόμος και είναι ο μόνος που τηρείται με τόση σχολαστικότητα, τόση ακρίβεια και τόση τυπικότητα, ενώ κανείς δεν τον εγκρίνει. Δεν είναι ανθρώπινος θα μου πεις, ίσως γι' αυτό. Φτάνεις να μην μπορείς να καταλήξεις τι είναι καλύτερα. Να υπάρχουν και να τηρούνται ή όχι, οι νόμοι; Τη μια να λες, τι νόημα έχει οποιοσδήποτε νόμος στη σκιά του ενός και μόνου Νόμου και την άλλη, βάλε κι άλλους, όσους βρεις, όποιους νομίζεις, αρκεί να μπορούν να κρατήσουν το Νόμο σε μια σχετικά ασφαλή απόσταση από εμάς, να αναβάλουν για όσο γίνεται την απεχθή αυτή νομοτέλεια, την πρόσωπο με πρόσωπο αναμέτρηση μαζί του.

Διαβάζω στη “Φάλαινα” του Πωλ Γκαντέν:
“Διψάμε για ό,τι διαρκεί! Αρκετά αναπνεύσαμε το θειάφι των εφήμερων αναλαμπών, αρκετά θρηνήσαμε τους ερμητικά κλειστούς κύκλους του χρόνου!” (...) “Το οικοδόμημα το οποίο είχαμε διακρίνει για μια στιγμή κάτω από το κολακευτικό φως των προβολέων δεν ήταν πια παρά ένας ζοφερός σωρός από στεναγμούς – και μπορούσαμε να δούμε να αναθρώσκει σαν μια λεπτή στήλη καπνού η ουσία από οτιδήποτε είχε υπάρξει ζωντανό και τις πλέον πολύτιμες διαφορές, μέσα από το καμίνι της φωτιάς, να επιστρέφουν στο φριχτό σκοτάδι της στάχτης. Όλα αυτά αρκούσαν για να εξηγήσουν τη θλίψη μας. Γιατί, ποια κραυγή θα μπορούσαμε εμείς να ξεστομίσουμε που θα ήταν στο ύψος αυτής της κραυγής;”,

και μου τελειώνουν οι σκέψεις. Δεν έχω τι άλλο να πω. Δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο θα μπορούσε να μου φταίει, εκτός από την ίδια τη φύση του κόσμου. Και τότε η έκφρασή του, αυτή η ίδια η ζωή, μου καρφώνει βαθιά με μιαν αχτίδα ήλιου τα μάτια, να μη μπορώ να βλέπω παρά μόνο φως και ξαφνικά ένας αέρας ανακατεύει τα μαλλιά της και τα φέρνει μπροστά στο όμορφο πρόσωπό της κρύβοντάς το για λίγο, όσο χρειάζεται για να το νοσταλγήσεις, καθώς εκείνη διασκεδάζει με τα παιχνιδίσματα του Χρόνου, αυτού του μυστηριώδους διαφθορέα, που δεν αφήνει ούτε μια της στιγμή χωρίς να την καταμετρήσει, αθροίζοντάς την σ' ένα αμείλικτο τελικό σύνολο. Ούτε να κλάψεις δεν μπορείς και να 'χει κάποιο νόημα. Γελώντας τουλάχιστον, έστω για μια στιγμή, νόημα μπορεί και πάλι να μη βρεις, αλλά περνάς καλύτερα και πάντως, μια δυνατή κι απελευθερωτική σπρωξιά, σ' αυτό που τόσο πιεστικά σε στριμώχνει, μέσα στη μίζερη αυτή κακοτοπιά, την καταφέρνεις. Είναι κι αυτό ένα κάποιο κέρδος.

Η εικόνα από εδώ

Transparent

2011-12-04T14:59:00.015+02:00

"Θα τα φυλάξω όσες φορές θέλετε εσείς. Αν θέλετε, θα τα φυλάω συνέχεια εγώ, ακόμα κι όταν σας βρίσκω και σας φτύνω θα τα φυλάω πάλι, δε με νοιάζει. Θα μετράω κάθε φορά μέχρι το εκατό ή μέχρι όσο μου πείτε, χωρίς να βαρεθώ καθόλου, χωρίς ποτέ να κλέψω. Δεν θα ανοίξω τα μάτια μου όσο θα κρύβεστε, σας λέω αλήθεια. Δε θα κάνω ούτε ματάκια, ούτε καμία άλλη ζαβολιά για να κρυφοκοιτάξω, σας το ορκίζομαι.

Μόνο μη με βάλετε με το πρόσωπο στο δέντρο, δεν το αντέχω κι ας παίζεται έτσι το παιχνίδι, εμείς ας το αλλάξουμε. Τι σημασία έχει πώς στέκεται αυτός που τα φυλάει, αν δεν κοιτάζει; Θέλω να σας αισθάνομαι, να καταλαβαίνω ότι είστε κοντά μου, εδώ γύρω, να νιώθω ότι παίζουμε όλοι μαζί, να καταλαβαίνετε κι εσείς πόσο πολύ θέλω να είμαι μαζί σας. Δε μ' αρέσει να κρύβω το πρόσωπό μου, δε θέλω να σας γυρίζω την πλάτη. Ξέρω πόσο μ' αγαπάτε· αν με δείτε γυρισμένο, φοβάμαι μήπως σκεφτείτε ότι θέλω να μείνω μόνος μου και μ' αφήσετε."

4 Δεκεμβρίου σήμερα. Πού είστε; Πώς το μπορείτε, τέτοια μέρα, να λείπετε...

Η εικόνα από εδώ

Η Φορά και ο Καιρός

2011-11-30T16:59:00.012+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια Φορά κι ένας Καιρός.
Ο Καιρός περνούσε τη ζωή του ήσυχος, μπακούρης κι άκληρος, γιατί ήταν μονόχνωτος. Ίσως επειδή ήταν ένας και μόνος. Όχι σαν τη Φορά που ήταν μια, μόνο κατ' επίφαση. Γιατί στην πραγματικότητα η Φορά, ήταν πολύ κοινωνική, ζωηρή και άτακτη και γι' αυτό δεν ήταν ποτέ μια και μόνη. Ίσως επειδή της άρεσε πολύ να επαναλαμβάνεται. Και ίσως ακριβώς γι' αυτό, μετά από την αρχική, την πρώτη Φορά από καταβολής κόσμου, ουδέποτε μια Φορά δεν ήταν στ' αλήθεια μόνο μία, μην ακούς τι λένε. Μια μόνη Φορά, μόνο στα παραμύθια μπορείς να συναντήσεις. Ειδικά από τη στιγμή που πήρε τη συγγένισσά της, τη Φόρα (που πολύ αργότερα αποκαλύφθηκε ότι ήταν κρυφό ζευγάρι με τον Φόρο) -που, μια καλοκαιρινή νύχτα, γνώρισε σ' ένα πάρτι στο μέγαρο του Καιρού- κι έφυγαν μαζί για να συγκατοικήσουν, η Φορά παρουσιαζόταν διαρκώς Φορός και δεν έπαψε να αναπαράγεται. Και μπορεί καμιά από τις Φορές που ακολούθησαν να μην ήταν ίδια με την προηγούμενη, ήταν όμως κι αυτές όλες Φορές που, με τη Φόρα που -είπαμε πως- είχαν πάρει, πολλαπλασιάζονταν συνεχώς κι αυτές με τη σειρά τους.

Ο Καιρός, ένιωσε να απειλείται από τη ραγδαία εξάπλωση των Φορών που, πληθαίνοντας, τον παράσερναν σε όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς. Όσο οι Φορές ήταν λίγες, ο Καιρός δεν είχε λόγους να βιάζεται κι έτσι περνούσε αργά και νωχελικά, ενώ καθώς εκείνες γίνονταν όλο και περισσότερες, εκείνος, υποχρεωμένος καθώς ήταν να τις καλύπτει, περιλαμβάνοντάς τις στο πρόγραμμά του, αναγκαζόταν να περνάει όλο και πιο γρήγορα. Δεν μπορούσε, βέβαια, να παραδεχτεί ότι απλώς ήθελε κι αυτός να κάνει λίγο αισθητή την παρουσία του και ενοχλούταν πολύ από το γεγονός ότι οι Φορές κέρδιζαν όλη την προσοχή, καθώς όλοι, όταν τις έβλεπαν, ασχολούνταν μόνο μαζί τους φωνάζοντας “να κι άλλη μια Φορά, να κι άλλη μια, να κι άλλη”, ενώ κανένας δεν ενθουσιαζόταν όταν αυτός, μόνος και μοναδικός, περνούσε, αλλά κι αυτό να μην έφταιγε, η αλήθεια ήταν ότι όλο αυτό το τρεχαλητό τον κούραζε υπερβολικά.

Κάποτε λοιπόν, ο Καιρός, αποφάσισε να αντισταθεί σ' αυτή την κατρακύλα και να επιβραδύνει, ανεξαρτήτως του βιορυθμού των Φορών. Αυτό ήταν επικίνδυνο, γιατί αν οι Φορές έφταναν στο σημείο να μη χωράνε πια όλες μέσα στον Καιρό, και αυτές θα έπρεπε να συρρικνωθούν και εκείνος να διασταλεί. Αυτό ίσως να προκαλούσε κοσμογονικές μεταβολές στη φύση του κόσμου και τίποτα πια δεν θα έμενε ίδιο. Τυφλωμένος όμως από τον εγωισμό του, ο Καιρός δεν νοιαζόταν πια για την τύχη ενός κόσμου που δεν έδινε πεντάρα για τη διαχρονική του αξία, αλλά προτιμούσε την περιστασιακότητα και την προσωρινότητα μιας φτηνής Φορούλας, όσο συχνή κι αν αυτή ήταν. Μουλάρωσε λοιπόν κι αυτός και δεν περνούσε πια. Αυτό, φυσικά, δεν άργησε να γίνει αντιληπτό, όμως ο Καιρός δεν δεχόταν ούτε συζήτηση επί του θέματος. Οι Φορές πύκνωσαν τόσο, που όλοι άρχισαν να ενοχλούνται. Γέμισε ο τόπος Φορές, κανείς πια δεν τις ήθελε, μπούχτισαν όλοι από δαύτες και άρχισαν να τις αποφεύγουν. Ένας μετά τον άλλο, άλλαξαν στάση απέναντι στα πράγματα, χωρίς καν να το καταλάβουν. Στα σχολεία δεν γινόταν ανεκτό ένα λάθος δεύτερη φορά το ίδιο. Οι γονείς συντάχθηκαν με τη στάση των δασκάλων και σακάτευαν τα παιδιά τους όταν αυτά τολμούσαν να πούν “έλα ρε μαμά, άλλη μια φορά μόνο”. Στο ίδιο μαγαζί δεν πάταγε κανείς δεύτερη φορά. Κανένας δεν δοκίμαζε να πετύχει οτιδήποτε με τη δεύτερη φορά - ή το πετύχαινε με την πρώτη ή το παράταγε. Οι επιχειρήσεις πήγαιναν κατα διαόλου. Όλοι άλλαζαν πόστα εργασίας. Κανείς δεν πήγαινε δεύτερη φορά στην ίδια δουλειά. Οι εραστές δεν συναντιόντουσαν ούτε μια ακόμα φορά μετά από την πρώτη και μετά χάνονταν. Οι συνταγές μαγειρικής εξαντλήθηκαν. Κανείς δεν έτρωγε δεύτερη φορά φαγητό που είχε φάει μια φορά. Ξαφνικά, το “μια φορά μονάχα φτάνει να ραγίσει το γυαλί” του Πουλόπουλου, έγινε το μότο όλων στην πολιτεία και κανείς δεν συγχωρούσε τίποτα σε κανέναν. Το “μόνο μια φορά” του Μακεδόνα, έγινε το αγαπημένο τραγούδι όλων, χωρίς όμως κανείς να το ακούει δεύτερη φορά. Οι πιο εξοργισμένοι φανατίστηκαν τόσο, που δήλωσαν αγαπημένο τους τραγούδι το “καμιά φορά” της Μαρινέλλας και τις νύχτες τρομοκρατούσαν τις Φορές, βάζοντάς το στη διαπασών μες στ' αυτιά τους μια φορά ο καθένας. Μετά έβαζαν καπάκι το “ήτανε μια φορά” του Ξυλούρη, άλλοι για να αναπολήσουν την εποχή που οι Φορές δεν τους είχαν ακόμα κάτσει στο σβέρκο και άλλοι για να τις πανικοβάλουν, υπαινισσόμενοι ότι τις πάνε σύντομα για φούντο. Το αποκορύφωμα όμως, ήταν αυτό που προκάλεσε, όταν ακούστηκε, το “μια φορά θυμάμαι” της Αρλέτας: Μεμιάς όλοι έπεσαν σε μια κατάσταση όπου δεν μπορούσαν να θυμηθούν κάτι παρά, αυστηρά και μόνο, μια φορά και αμέσως μετά το ξεχνούσαν. Ήταν αδύνατο για οτιδήποτε να λειτουργήσει έτσι. Χάρβαλο η πολιτεία, από την απλή καθημερινότητά της μέχρι τη διοίκηση. Ακόμα και το όνομά του, καθένας το θυμόταν μόνο μια φορά και μετά έπρεπε να ρωτάει τους άλλους -μια φορά φυσικά τον καθένα- για να του το υπενθυμίζουν.

Με μια λέξη, χάος. Οι Φορές βλέποντας το κακό που είχαν προξενήσει και παρακολουθώντας το μέγεθός τους ολοένα να μικραίνει, παρακαλούσαν γονατιστές τον Καιρό να τις συγχωρήσει για την επιπόλαιη ζωή τους και ο Καιρός πεισμωμένος, όλο φούσκωνε για να χωρέσει όλες τις, μικρούλες μεν, διαρκώς πολλαπλασιαζόμενες δε, Φορές.
Ώσπου έγινε το μεγάλο μπαμ! Οι Φορές συρρικνώθηκαν όσο τις έπαιρνε, αλλά ο Καιρός για να τις κρατήσει μέσα του τεντώθηκε τόσο, που στο τέλος έσκασε. Φορές και Καιρός μπερδεύτηκαν σε μια μάζα που δεν θύμιζε σε τίποτα τις αρχικές τους μορφές. Από τότε, όλα άλλαξαν. Μετά από λίγους αιώνες κανείς πια δεν θυμόταν πώς ήταν κάποτε η όμορφη Φορά, ούτε πώς έμοιαζε στο ξεκίνημά του ο επιβλητικός Καιρός. Η Φορά και ο Καιρός είχαν πια χάσει τις ταυτότητες και το νόημά τους. Κι έτσι σήμερα, κανείς πια δεν μπορεί να πει με σιγουριά, πόσες φορές αρκούν για να προφτάσουν τον καιρό και κανείς δεν ξέρει πόσος καιρός μπορεί να περάσει μέχρι να φέρει έστω μια φορά. Κανείς δεν είναι βέβαιος, πόσες φορές του χρειάζονται για να γεμίσουν τον καιρό του και πόσος από τον καιρό του περνάει με μια μόνο φορά.

Στα παιδιά...
(υπό την προϋπόθεση ότι είναι σαν την κόρη μου, που, παρά τα εξωφρενικά που ακούει απ' το στόμα μου όταν ζητάει να της πω μια ιστορία, δεν διαμαρτύρεται ποτέ).

Η εικόνα από εδώ

Bitter Dart

2011-11-27T02:06:00.009+02:00

Όλες βρήκαν κάτι να κάνουν πάνω στα μάτια των σωμάτων όπου κατέληξαν. Οι περισσότερες πήραν όσους πόντους χρειάζονταν για να περάσουν στον επόμενο γύρο. Επιθετικές, λαίμαργες ματιές, ακριβώς στην ένταση και το βάθος που απαιτούσε το υπονοούμενο γεγονός για να μοιάζει, σε μιαν άλλη διάσταση, τετελεσμένο. Μια ματιά μόνο δεν βρήκε το στόχο της εκείνο το βράδυ. Το βέλος της έφυγε προς την κατεύθυνση του στόχου, πήρε τη σωστή τροχιά, ανέπτυξε την απαραίτητη ταχύτητα, αλλά τη στιγμή που φαινόταν ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να το εμποδίσει να καρφωθεί σίγουρα και αποφασιστικά στο κέντρο, που το περίμενε υπομονετικά, εκείνο έκανε μια απροσδόκητη μεταβολή και γύρισε απειλητικό προς τον αποστολέα του. Η πτήση του, έχοντας χάσει πια τη δύναμή της, έγινε χαμηλότερη και το βέλος χτύπησε πάνω στο στήθος του παίκτη, ευτυχώς όχι όσο βαθιά χρειαζόταν για να τον σκοτώσει, αλλά ακριβώς όσο χρειαζόταν για να του ματώσει την καρδιά. Εκείνος χαμήλωσε το κεφάλι, κουνώντας το δεξιά κι αριστερά, απογοητευμένος και νικημένος. Το βέλος είχε πάρει μαζί του τη σκέψη "ανώφελο" που είχε ακούσει φεύγοντας. Στη διάρκεια της σύντομης διαδρομής του την πίστεψε. Ο παίκτης ήξερε ότι η οικονομία της ζωής δεν υποστηρίζει τα περιττά. Το λάθος ήταν όλο δικό του. Ξεκάρφωσε το βέλος από την καρδιά του και το άφησε να πέσει στο πάτωμα. Κάποια πράγματα στη ζωή, ούτε παίρνονται, ούτε δίνονται πίσω. Δεν το επιτρέπει ο Χρόνος.

Αλεξικέραυνα

2011-11-24T10:51:00.002+02:00

Στην εισαγωγή ενός μικρού βιβλίου, με επιλογές Χαϊκού του Ματσούο Μπασό, με τίτλο "Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν", ο Γιώργος Μπλάνας, αναφερόμενος στην απόφαση του ποιητή να διακόψει τις κοινωνικές του επαφές και να στραφεί στον διαλογισμό, κάνοντας κέντρο της σκέψης του τη "διαύγεια", μια ιδέα που, όπως λέει ο Μπλάνας, θυμίζει πολύ έντονα τη δυτική φαινομενολογική "διαύγαση", γράφει:

"Ο άνθρωπος ζει σ' έναν κόσμο φαινομένων, που όσο πιο κοντά του βρίσκονται, τόσο πιο σκοτεινά είναι. Πρόκειται για μια πολύ περίεργη κατάσταση. Αυτό που θα έπρεπε να είναι το πιο άμεσα κατανοητό, χάνει το νόημά του, λόγω της προφάνειάς του. Σαν τα γυαλιά μας που τα ψάχνουμε, ενώ είναι στην άκρη της μύτης μας. Στην πραγματικότητα, αυτό συμβαίνει επειδή δεν βλέπουμε τον κόσμο, αλλά μέσω του κόσμου. Όσο πιο "διαφανές" είναι το οπτικό μας μέσο, δηλαδή οι ιδέες μας, οι αντιλήψεις μας, τόσο μεγαλύτερη είναι η έλλειψη συνείδησης της πραγματικότητας. Απλά, ζούμε μέσα της σαν ψάρια στο νερό. Έρχεται όμως μια στιγμή, που κάποια ιδέα γίνεται δύσχρηστη και μας κάνει να διαπιστώσουμε πως βλέπουμε πίσω από έναν φακό που διαθλά τα φαινόμενα. Τότε πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι ξέρουμε και να προσπαθήσουμε να δούμε τα φαινόμενα με τα μάτια της ψυχής, με τα δικά μας μάτια, όπως είναι πριν καλυφθούν από τη συνήθεια των έτοιμων ιδεών και γνώσεων. Μπαίνουμε σε μιαν άλλη εποχή, σε μιαν αποχή από έτοιμες πνευματικές συνταγές και γυρεύουμε να βρούμε τι είναι ο κόσμος για εμάς, όχι τι είναι γενικά και αόριστα. Τότε πετυχαίνουμε μια νέα πραγματική, βαθιά και αναμφισβήτητη "διαύγεια". Σ' αυτό σκοπεύουν το Ζεν και η Φαινομενολογία με άλλους όρους. Η φιλοσοφία του δυτικού πολιτισμού προσπαθεί να βρει την αλήθεια, αλλάζοντας το πρόσωπο με μια μάσκα, ενώ το Ζεν ψάχνει κάτω από το πρόσωπο."

Όχι, όχι, δεν σκοπεύω σε περαιτέρω βασανισμό τόσο υπεραναλυμένων και ταλαιπωρημένων ιδεών. Σπάνια βρίσκεις άνθρωπο στις μέρες μας που να μην έχει έρθει σε επαφή με -έστω κάτι από- το αχανές, σχετικά με το ζήτημα αυτό, διαθέσιμο υλικό. Ήταν τόσο ισχυρή αναγκαιότητα βλέπεις, αυτού του είδους ο προβληματισμός την τελευταία πεντηκονταετία, που ούτε οι ενοχές εξαιτίας της καλοπέρασης μέσα στον καπιταλισμό δεν κατάφεραν να τον ανακόψουν. Από τον καιρό που ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποίησε το "γερμανικό εγχειρίδιο πολέμου" του Μπρεχτ, η δική μου τουλάχιστον γενιά, ήθελε δεν ήθελε, ήρθε σε επαφή με την πληροφορία ότι προϋπόθεση για την επίτευξη πνευματικής διαύγειας είναι το γεμάτο στομάχι. Αυτό το γνωρίζει εμπειρικά οποιοσδήποτε έχει επιχειρήσει να φιλοσοφήσει νηστικός, έστω κι αν ο λόγος της πείνας του είναι ότι απλώς βαριέται να πάει μέχρι το γεμάτο ψυγείο του. Και παρότι είναι δεδομένο ότι ένα άδειο στομάχι, όσο γερό κι αν είναι, δεν ενδιαφέρεται για χαϊκού, όποιος τολμάει σήμερα να αναφερθεί στην ποίηση του Μπρεχτ, τη ρετσινιά του λαϊκιστή δεν την γλιτώνει, αλλά γι' αυτό ίσως φταίει ακριβώς το γεμάτο στομάχι. Αν ο Μπρεχτ έγραφε σήμερα αυτά που έγραψε πριν από εβδομήντα -και- χρόνια, ίσως να έμενε στην ιστορία ως πρότυπο μικροπολιτικού. Ευτυχώς γι' αυτόν, η εποχή του λειτουργεί ως ελαφρυντικό και τον απαλλάσσει από κάθε κατηγορία. Την αλλοτινή, την ιστορική πείνα, άλλωστε, είναι πολιτικώς ορθό να την αναγνωρίζει ακόμα και ο πιο μπουχτισμένος.

Παρότι, τέλος πάντων, το κείμενο του Μπλάνα που παραθέτω μου τράβηξε την προσοχή, δεν θέλω να μιλήσω για την προφάνεια. Οι περισσότεροι είναι προφανώς καχύποπτοι μαζί της, όταν αυτή δεν τους ξεγελάει χωρίς κανείς να την παίρνει μυρωδιά. Κι ενώ, καμιά φορά, διερωτώμαι αν τα πράγματα περιπλέκονται και δυσκολεύουν σημαντικά λόγω της εμπλοκής, στην υπόθεση αυτή, του εκάστοτε αντικειμένου ενδιαφέροντός μας, δεν θα προσπαθήσω να χρεώσω στη συνειδησιακή μας ανεπάρκεια την αθέατη ανάγκη μας να βλέπουμε ό,τι επιλέγουμε και ό,τι έχουμε ανάγκη να δούμε. Η προφάνεια ουδέποτε αρκούσε για να μας αποκαλύψει την αληθινή φύση των πραγμάτων, πάντα ήταν απαραίτητη η συνειδητή και εθελουσία διάκριση, μόνο που αυτά χρειάζονται θάρρος και αποφασιστικότητα για να λειτουργήσουν. Ούτε η αντικατάσταση του προσώπου με μια μάσκα, αλλά ούτε και το ψαχούλεμα κάτω από το πρόσωπο, ως φιλοσοφίες, είναι τελικά αρκετές για να προσδώσουν στα πράγματα ένα ικανοποιητικό νόημα. Ζούμε σε μια εποχή που η αντίσταση στην εμβάθυνση και την κατανόηση και η άρνηση της αποκάλυψης της αλήθειας, κοστίζουν ακριβά. Τα σκοτεινά παιχνίδια και η χαρά της παραπλάνησης είναι πλέον πολυτέλειες μιας άλλης, περασμένης, αποδεδειγμένα ένοχης εποχής. Ίσως μια φιλοσοφία που δεν θα επικεντρώνεται στα πρόσωπα, είναι πια αναγκαιότητα. Όπως λέει άλλωστε και ο Μπασό,

Καθώς περνούν τα χρόνια,
ο πίθηκος φοράει μάσκα πιθήκου.

Σωρός οι αντιπερισπασμοί, θέλω να πω, όταν τους ζητάει ο οργανισμός μας. Δεν φταίνε πάντα τα φαινόμενα.

Στο περιθώριο, ωστόσο, αυτού του συλλογισμού, καθώς κι εγώ χορτάτη είμαι ακόμα, σκέφτομαι αυτή την ιστορία των χαμένων γυαλιών και της αναζήτησής τους από τον φέροντα και αναρωτιέμαι πώς γίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο και μάλιστα τόσο συχνά. Πώς είναι δυνατόν, εννοώ, κάποιος που έχει φάει τον κόσμο να ψάχνει τα γυαλιά του φορώντας τα, να μην παραξενεύεται από την άριστη όρασή του κατά τη διάρκεια της αναζήτησης, όταν εκ των προτέρων και πολύ καλά γνωρίζει ότι χωρίς τα γυαλιά του δεν βλέπει την τύφλα του;

Όπως και να 'χει, και παρά την -όχι και σπάνια- παρεκτροπή μου, η πραγματική αφορμή για το σημερινό διατηρεί για μένα τη σημασία της, μιας και, εκτός του ότι είναι ένα από τα πιο όμορφα Χαϊκού που έχω διαβάσει, γειώνει με την απλότητά του κάθε μεγαλόσχημη φανφάρα που κρύβει την επιφανειακότητά της πίσω από παρωχημένες ρομαντζάδες που φιοριτουρίζουν μιαν ανύπαρκτη ακεραιότητα, στρεβλώνοντας ακόμα και τη στοιχειωδέστερη έννοια ηθικής:

Στο φως της μέρας,
η πυγολαμπίδα είναι ένα έντομο
όπως όλα.

Η εικόνα από εδώ

yq

2011-11-21T13:51:00.004+02:00

Θα 'θελα να ήμουν το πλήκτρο του γράμματος που πατάς πιο σπάνια. Εκείνο που χτυπάς με τη μικρότερη δύναμη. Το πλήκτρο που, για να το βρεις κάθε φορά, το ψάχνεις για λίγο, ξαφνιασμένος που -πάλι- σου χρειάζεται. Αυτό που δεν μπορείς ποτέ να το πετύχεις χωρίς να το κοιτάς και που, αμέσως μετά, το ξεχνάς μέχρι να το ξαναχρειαστείς. Και τότε στέκεσαι για μια στιγμή, σηκώνοντας τα δάχτυλά σου απ' όλα τ' άλλα και, γι' ακόμη μια φορά, το ψάχνεις. Το βρίσκεις πάντα βέβαια, αλλά και πάλι το πατάς δειλά και προσεκτικά, δίνοντας ξανά στον εαυτό σου την υπόσχεση -που ξέρεις ότι θ' αθετήσεις- πως αυτή ήταν η τελευταία φορά που το σκέφτηκες με τόση αβεβαιότητα. Το "α", το "σ", ακόμα και το "ω" και το "π", μαζί με τ' άλλα αυτόματα, στα χαρίζω για να παίζεις μαζί τους το παιχνίδι της σιγουριάς. Εγώ θα 'θελα μόνο να ήμουν το "Q" στο πληκτρολόγιό σου.

Η εικόνα από εδώ

Δική μου

2011-11-20T02:32:00.002+02:00

Είναι τώρα λίγες μέρες που έχω την καπνοθήκη σου. Η φίλη που τη βρήκε δεν καπνίζει, έτσι τη χάρισε σε μένα. Καθώς την ευχαριστούσα, έμαθα όλες τις λεπτομέρειες, πού ακριβώς τη βρήκε, πότε και πώς. Εσύ δεν ξέρεις τίποτα για μένα, το ξέρω. Όπως ξέρω πόσο άνισο είναι που, χωρίς ούτε εγώ να σε ξέρω, ξέρω τόσα για σένα, μόνο και μόνο επειδή έχω την καπνοθήκη σου.

Κοιτάζοντάς την καταλαβαίνω πόσο στενοχωρήθηκες που την έχασες. Φαντάζομαι πόσο αναστατώθηκες όταν κατάλαβες ότι δεν ήταν πάνω σου όταν την αναζήτησες. Ίσως μέτρησες πόντο-πόντο πολλές φορές το δρόμο όπου έστριψες το τελευταίο τσιγάρο σου μέσα της, περπατώντας πάνω-κάτω την ίδια διαδρομή ελπίζοντας ότι θα την εντοπίσεις, ότι κάπου είναι πεσμένη περιμένοντας πικραμένη να τη σηκώσεις. Ίσως σκόπευες, μόλις τη βρεις, να τη σφίξεις μες στο χέρι σου με ανακούφιση, να την παρηγορήσεις και να της υποσχεθείς ότι αυτό δεν θα ξανασυμβεί ποτέ. Η καρδιά σου χτυπούσε πιο γρήγορα στη θέα κάθε μικρής σκιάς πάνω στο πεζοδρόμιο. Αυτός ο δρόμος έχει πολλές σκιές, ακριβώς τόσες, όσες και οι απογοητεύσεις που πήρες από καθεμιά από αυτές όταν τις πλησίαζες για να ανακαλύψεις ότι δεν προέρχονταν από εκείνη. Θα πρέπει να κουράστηκες πολύ πριν παραιτηθείς. Σου ήταν δύσκολο να σταματήσεις να την ψάχνεις, έφυγες μόνο όταν απελπίστηκες. Κάποιος που απέκτησε μια τέτοια καπνοθήκη, μόνο δύσκολα θα μπορούσε να παραιτηθεί από αυτή. Κι εγώ έτσι θα έκανα. Έτσι θα κάνω, αν χρειαστεί. Μοιάζουμε σ' αυτό.

Σίγουρα δεν μπορείς να θυμηθείς πώς την έχασες. Δεν το πιστεύεις ότι, αφηρημένος, την άφησες κάπου -ποτέ δεν την άφηνες- υποθέτεις ότι σου έπεσε. Θα ξαφνιαζόσουν αν σου έλεγα ότι δεν σου έπεσε, ότι την άφησες κι έφυγες, μόνο εσύ ξέρεις γιατί και κάτω από ποιες συνθήκες. Εγώ μόνο αναρωτιέμαι τι σε έκανε να φύγεις τόσο βιαστικά. Ίσως στενοχωριέσαι ακόμα, που επέτρεψες σε κάτι να σε απορροφήσει τόσο που να κάνεις κάτι τέτοιο και παρότι σίγουρα, την επόμενη μέρα κιόλας, στην προσπάθειά σου να κάνεις την απουσία της λιγότερο επώδυνη, την αντικατέστησες με μια ίδια καινούρια, δεν νιώθεις ακόμα καλά, δεν έχει ακόμα γίνει αληθινά δική σου κι αυτό κάνει τα πράγματα χειρότερα. Το μαύρο της δέρμα δεν έχει ακόμα φθαρεί, όπως στην παλιά, στις γωνίες και στις ραφές της από το συνεχές τρίψιμο μέσα στη στενή πίσω τσέπη του παντελονιού σου όπου τη στρίμωχνες για να την εξασφαλίσεις, μόλις άναβες το τσιγάρο σου. Ούτε έχει το τσάκισμα στην αριστερή άκρη του ανοίγματός της από τη συνήθειά σου να ξεκουμπώνεις τα μαγνητόκουμπά της πάντα από τα αριστερά προς τα δεξιά. Η καινούρια δεν είναι τόσο μαλακή από τη χρήση όσο η παλιά σου, ούτε έχει στη μέσα πλευρά του καπακιού της το σημαδάκι από κάτι σκληρό που την πλήγωσε κάποια φορά από απροσεξία σου. Φαίνεται πως την είχες πολύ καιρό, πως δεν την αποχωριζόσουν ποτέ. Όταν την άνοιξα βρήκα μέσα της ελάχιστο ξερό καπνό. Την άφησες ανοιχτή. Ήταν για πολλή ώρα ανοιχτή μέχρι που την βρήκε η φίλη μου, το λάτεξ της σακούλας του καπνού είχε κι αυτό ξεραθεί. Βρήκα και τα χαρτάκια σου στη θήκη τους, στο πίσω φερμουάρ λίγα φίλτρα. Εκεί βρήκα και ίχνη απ' το άρωμά σου. Την καθάρισα, χάιδεψα το λάτεξ με λίγη υγρασία και την άφησα μια ολόκληρη μέρα κλειστή να συνέλθει. Έτσι έμαθα πως μοιάζουν και τα γούστα μας. Καπνίζουμε τον ίδιο καπνό και τον τυλίγουμε στο ίδιο τσιγαρόχαρτο, βάζοντας στην άκρη το ίδιο φίλτρο. Η καπνοθήκη σου θα μπορούσε να είναι δική μου και ίσως γι' αυτό, τώρα πια, είναι. Βέβαια, με το δίκιο σου θα μου πεις ότι δεν θα αγόραζα ποτέ μια αντρική καπνοθήκη, όπως και το πιθανότερο είναι ότι κάποιος που θα ήθελε να μου δώσει μια σαν δώρο, δεν θα σκεφτόταν να διαλέξει αυτή για μένα. Έτσι είναι, έχεις δίκιο, ούτε εγώ το περίμενα να αγαπήσω τόσο μια αντρική καπνοθήκη. Ίσως ακριβώς επειδή η καπνοθήκη αυτή δεν διαλέχθηκε από ή για εμένα, αλλά με διάλεξε εκείνη. Σ' εμένα έμενε μόνο να την ερωτευτώ, ή να την χαρίσω αλλού. Όμως δεν τη χάρισα. Αυτός είναι ο λόγος που σου γράφω απόψε. Ήθελα μόνο να σου πω ότι θα την προσέχω, να μην ανησυχείς. Μόνο μη μου τη ζητήσεις, σε παρακαλώ. Δεν μπορώ να σου τη δώσω, για τους ίδιους λόγους που κι εσύ δεν θα μου την έδινες ποτέ. Ήρθε μόνη της κοντά μου, εγώ απλώς τη δέχτηκα και τώρα δεν μπορώ πια να την ξεχάσω. Μπορώ όμως να σου υποσχεθώ, ότι όταν θα μου λένε πόσο όμορφη είναι η καπνοθήκη μου, θα απαντάω όπως φαντάζομαι ότι απαντούσες κι εσύ. Μάλλον θα λέω, "χαίρομαι που σου αρέσει" ή "ναι, είναι πράγματι ωραία", καμιά φορά μπορεί να μην απαντάω καθόλου, μόνο θα χαμογελάω, όχι πάντως "ευχαριστώ", αυτό δεν θα το λέω. Κάποιος που έχει αυτή την καπνοθήκη δεν θα 'λεγε ποτέ κάτι τόσο άστοχο.

Χθες βράδυ, είδα στον ύπνο μου κάποιον που δεν γνωρίζω. Καθόταν σ' ένα πεζούλι και μου χαμογελούσε από μακριά. Κρατούσε στο χέρι του την καπνοθήκη μας, την πετούσε κάθε τόσο ψηλά και την ξανάπιανε χωρίς να την κοιτάζει, μέχρι που ένα πέταγμα δεν έφερε πίσω την καπνοθήκη. Το χέρι έμεινε να περιμένει, άδειο, όμως αυτός συνέχιζε να χαμογελάει. Μετά με χαιρέτησε, χαμηλώνοντας λίγο το κεφάλι του κι εγώ σκέφτηκα πως ήσουν εσύ. Εσύ ήσουν; Αν μου πεις πώς βρήκες το δρόμο να 'ρθεις μες στ' όνειρό μου και τι ήθελες, ίσως σ' αφήσω, για μια φορά, να στρίψεις ένα τσιγάρο μέσα στην καπνοθήκη μου. Χαρτάκι, φίλτρο και καπνός, όλα κερασμένα.

Η εικόνα από εδώ

Strange Coloured Heights

2011-11-18T14:52:00.001+02:00

Έκλεισε το τηλέφωνο γι' ακόμα μια φορά. Ήταν οριστικό. Δεν θα έβγαινε απόψε. Το είχε ξεκαθαρίσει, τώρα πια ήταν όλοι ειδοποιημένοι. Είχε αρνηθεί κάθε πρόταση, και αφού είχε καταφέρει να αντιμετωπίσει κι αυτή την τελευταία, την πιο δελεαστική, ήταν πια έτοιμος. Τα κερασμένα κοκτέηλ στο bardot ήταν ο τελευταίος ηττημένος πειρασμός που σφράγισε την αποφασιστικότητά του. Αυτό το ταξίδι είναι δύσκολο, κανείς δεν το τολμάει με παρέα. Μεγάλη ευθύνη να μπλέξει άλλον σ' αυτή την υπόθεση, δεν την άντεχε. Έπρεπε να τα βγάλει πέρα μόνος του χωρίς να πάρει στο λαιμό του κανέναν. Κακοτράχαλα, απάτητα μονοπάτια του νου αυτή η διαδρομή, επικίνδυνο μέρος, αλλά αναπόφευκτο. Δεν του έφταιγε κανείς. Κάποιοι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να μαγνητίζονται από καταστάσεις που στους περισσότερους φαντάζουν αποτρόπαιες.

Σκέφτηκε τα αεροπλάνα. Μπορεί να φτάνουν ψηλά, αλλά πληρώνουν ακριβά το πέταγμά τους. Το τίμημα είναι η μοναξιά και είναι αδιαπραγμάτευτο. Τα μεγάλα φτερά θέλουν πολύ ελεύθερο χώρο, δεν χωράνε μέσα σε περιορισμούς, ενδεχόμενες συναντήσεις συνήθως αποδεικνύονται τραγικά μοιραίες για κάποιον από τους εμπλεκόμενους σ' αυτές. Η επαφή με οτιδήποτε είναι αδιανόητη όταν έχεις να κάνεις με το άφθαρτο γαλάζιο, ειδικά όταν αυτό κρύβεται πίσω από την εβένινη μάσκα του, που μεταμορφώνει τη χαώδη υπόσχεση του ουρανού σε βυθό ανυπαρξίας. Δεν μπορείς να φτάσεις εκεί δωρεάν. Να φτάσεις όμως μπορείς. Ίσως όχι στο τέλος, αφού αυτό είναι ο ορισμός της ουτοπίας, αλλά ένα κάποιο ύψος μπορείς οπωσδήποτε να το πετύχεις. Το πώς θα ξοφλήσεις το δάνειο της αγοράς του πανάκριβου εισιτήριου, είναι θέμα δικό σου, έτσι κι αλλιώς όμως, μόνο τα χρέη έχουν μείνει για να επιβεβαιώνουν με χειροπιαστό τρόπο την επιβεβλημένη προσκόλλησή σου στην ανεπάρκεια. Το ταξίδι άλλωστε δεν σε χρειάζεται, είναι εκεί και υπάρχει και χωρίς εσένα. Εσύ έχεις ανάγκη να μπεις μέσα του. Ούτε σε περιμένει για να ξεκινήσει. Είναι ξεκινημένο από την αρχή του Χρόνου. Εσύ διαλέγεις να μπεις στη ρότα του, να βγεις από αυτή όποτε κουραστείς, να πιάσεις θέση απλού επιβάτη, ή να αρπάξεις για λίγο το τιμόνι και να κάνεις τη φιγούρα σου, να επιταχύνεις για να ανεβάσεις την αδρεναλίνη σου ή να καθυστερήσεις για να απολαύσεις τη θέα. Θυμήσου μόνο πως, παρότι μικρή, η διαδρομή είναι αμείλικτη. Πρέπει να είσαι εκπαιδευμένος και ανθεκτικός στις κακουχίες και το ξενύχτι και να μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά. Να μην ξεχνάς να επαναλαμβάνεις ότι "όπου να 'ναι φτάνουμε" και να το πιστεύεις. Μπορεί να μην είναι αλήθεια, αλλά η πίστη, βλέπεις, δεν είναι αυτόνομη και ανεξάρτητη σαν το ταξίδι, και σε έχει ανάγκη. Σε χρειάζεται για να την επινοήσεις, χωρίς εσένα δεν μπορεί να υπάρξει.

Η νύχτα προβλεπόταν μακριά και οδυνηρή. Τουλάχιστον όμως δεν θα πήγαινε χαμένη. Έσφιξε τα χείλη του με πείσμα και επανέλαβε δυνατά: Ψηλά το κεφάλι! Όπου να 'ναι φτάνουμε.

Strange Color Blue - Madrugada

Ο λαϊκιστής λαός και η Χορωδία

2011-11-15T18:01:00.008+02:00

Μέσα σε μια αναμενόμενη -όσο και γνώριμη- παγωμάρα, στο ίδιο κλίμα με όλα τον τελευταίο καιρό δηλαδή, δοκιμάζουμε κάθε τόσο την τύχη μας σε κομμάτια της ζωής που γνωρίζαμε, αφού ολόκληρη η ζωή αυτή δεν υπάρχει πια πουθενά. Αυτό -το τελευταίο- δεν ξέρω αν είναι απαραίτητα κακό, εμένα κάτι στην πρότερη ζωή μας δεν μου γέμιζε ποτέ το μάτι, αλλά από αυτό μέχρι του σημείου να μην κατάλαβες ποτέ πώς και πότε έγινε η έξωσή σου, υπάρχει μια απόσταση όπως και να το κάνουμε, έχει και ο εξαναγκασμός τα όριά του. Οι φωνές που ούρλιαζαν μοναχικές να προετοιμαστούμε, ανήκουν πια στο παρελθόν, όποιος λέει τέτοια τώρα ή μετά Χριστον προφήτης χαρακτηρίζεται ή με "καλά, καλά, τώρα τι κάνουμε" αντιμετωπίζεται. Όλοι δίκιο έχουν και η αλήθεια είναι ότι η προσαρμογή στα νέα δεδομένα είναι μεν μια λέξη που τη λες, δεν πραγματοποιείται όμως στην ίδια ταχύτητα με την προφορά της.

Ο φετινός Νοέμβριος δεν αστειεύεται. Είδε παγωμάρα και είπε να της δώσει χειροπιαστό λόγο ύπαρξης. Άλλο τρόπο από το να την κάνει παγωνιά δεν ήξερε, καθένας τη δουλειά που ξέρει καλύτερα κάνει, δεν μπορείς να τον κατηγορήσεις, στο κάτω-κάτω ποτέ δεν έδωσε υποσχέσεις θαλπωρής και τρυφερότητας. Όμως ο συνδυασμός παγωμάρας και παγωνιάς δεν παλεύεται. Ένα ακινητοποιημένο σώμα αντέχεται, η ακινητοποιημένη ψυχή πάει πολύ. Είναι σαν τον συνδυασμό αφηρημάδας και κώφωσης. Το να απέχει η ακοή βολεύεται, όποιος θέλει να ακούσει μπορεί πάντα να βρει τρόπο, για να πετύχει όμως η απομόνωση πρέπει να απέχει το μυαλό.

Η συναυλία αργούσε ακόμα. Πήγαμε νωρίς. Βγήκα έξω για τσιγάρο. Σάββατο βράδυ του πρώτου για φέτος άγριου κρύου. Μπροστά στην είσοδο της αίθουσας, χωμένοι μέσα σε χοντρά ρούχα μέχρι τα μάτια κι άλλοι, σαν εμένα, ανεπίδεκτοι συμμόρφωσης γονείς, κάπνιζαν μες στο κρύο μέχρι να αρχίσει η συναυλία. Το τελευταίο που θα περίμενα θα ήταν η συζήτηση να αφορούσε τη μουσική. Το προτελευταίο, η δουλειά, άντε τα παιδιά μας που ήταν οι αποψινοί πρωταγωνιστές. Σωστά μάντεψα. Τίποτε απ' αυτά δεν κουβέντιαζαν. Είναι μάλλον περισσότερο από πολύ στις μέρες μας να περιμένεις ότι θα βρεις συνάθροιση ανθρώπων που την απασχολούν άλλα ζητήματα εκτός από την πολιτική και την οικονομική κατάσταση. Ακόμα και το φλερτάρισμα έχει αλλάξει χροιά. Οι ματιές αποχωρούν μετανιωμένες από όπου προσγειωθούν, όχι σα να έπρεπε να φτάσουν κάπου αλλού, αλλά επειδή δεν έχουν προορισμό.

"Κι άμα τολμήσεις και πεις τη λέξη λαός, ή οποιαδήποτε συγγενική της λέξη, σε παίρνουν απ' τα μούτρα. Ψάχνεις να βρεις με τι να την αλλάξεις και γίνεσαι γελοίος. Άνθρωποι, πληθυσμός, κόσμος, πολίτες. Άκου πολίτες... Πολίτης είναι και ο Βαρδινογιάννης, πολίτης είναι και ο Παπανδρέου. Δεν νομίζω όμως ότι είμαστε ακριβώς στην ίδια θέση. Τι συντάγματα και ισότητες, όλα στο διάολο έχουνε πάει. Στο δικαίωμα της ψήφου μετριόμαστε; Αυτοί είναι άλλο. Εγώ είμαι λαός. Τι να λέμε τώρα;", λέει ένας πατέρας σ' έναν άλλο που συμφωνεί.
Εμένα το "κόσμος" μ' έπιασε και μαγκώθηκα. Έτσι λέω κι εγώ εδώ και πολύ καιρό. Αυτοί οι τύποι είναι άνετοι, μάλλον επειδή δεν διαβάζουν τις κριτικές και τις επιθέσεις που διαβάζω εγώ εδώ μέσα σε όποιον τολμάει να μιλήσει για την πραγματικότητα, που ούτε καν χρειάζεται να χαρακτηρίσει "λαϊκή" την πείνα και την εξαθλίωση, για να χαρακτηριστεί λαϊκιστής, αρκεί και μόνο που αναφέρεται σ' αυτές.

Μια φίλη ρώτησε μια γυναίκα, εδώ στη γειτονιά, αν θα πληρώσει το χαράτσι. Εκείνη είπε όχι και η φίλη θεώρησε ότι συμμετέχει στο κίνημα και της είπε "καλά θα κάνεις". Η γυναίκα τότε της είπε "Μα δεν θέλω να μην το πληρώσω, απλώς δεν μπορώ, οπότε δεν κάνω καλά, απλώς δεν κάνω τίποτα. Κι επειδή δεν έχω να πληρώσω ούτε το ρεύμα, όταν μου το κόψουν, ίσως οι γύρω να μην καταλάβουν τι από τα δύο δεν πλήρωσα."
(Ο λαϊκισμός τρέχει στο αίμα μου ακόμα, παράξενο για τέτοια εποχή, έπρεπε να είχε πέσει σε χειμέρια νάρκη.)

Η συναυλία άρχιζε και όλοι τρέξαμε μέσα. Τα παιδιά μας ακόμα μας πιστεύουν, μας περίμεναν για να μας δείξουν τι μπορούν να κάνουν κι εμείς να τα θαυμάσουμε και να τα παραδεχτούμε. Μόνο που εμείς δεν είμαστε σε θέση ακόμα να παραδεχτούμε τίποτα. Και τα παιδιά μας δεν ξέρουν ότι δεν πιστεύουμε ότι θα μπορούσαμε να δείξουμε σ' εκείνα τι μπορούμε εμείς να κάνουμε.
Έβλεπα τη μικρή μου σοπράνο, ανάμεσα σε τόσα θαυμάσια μικρά παιδιά και υπέροχους έφηβους, να λάμπει πάνω στη σκηνή και δεν μπορούσα να βρω τι είναι αυτό πάνω της που την κάνει λαό, παρότι αναμφίβολα είναι. Δεν ξέρω πώς θα της το πω όταν χρειαστεί. Εγώ δεν έχω τη σκληρότητα (ίσως και τη συνείδηση και το χιούμορ) της μάνας του φίλου μου του Γ., που όταν ήταν μικρός και ζητούσε κι αυτός αυτό που είχε κάποιος άλλος, εκείνη του έλεγε "αυτά είναι για τους πλούσιους, εμείς δεν είμαστε τέτοιοι και δεν τα παίρνουμε αυτά". Δεν έχω καν τη σκληρότητα να της πω ότι μπορεί να μην τα καταφέρω να υποστηρίξω τα ταλέντα, τα σχέδια και τα όνειρά της. Ίσως το καταλάβει μόνη της. Είναι έξυπνο παιδί.

Γυρίζοντας τη νύχτα στο σπίτι, κατάλαβα ότι εκείνος ο πατέρας είχε μάλλον δίκιο. Είτε το πω, είτε όχι, είμαι πράγματι λαός. Μου το είπε η λαϊκίστικη πολυκατοικία στην οποία μένω, τη στιγμή που με υποδεχόταν με μια αναίσχυντη ψυχρότητα, άνευ προηγουμένου. Μπαίνοντας στην είσοδό της μια τόσο κρύα βραδιά άλλα χρόνια, άκουγες τον καυστήρα να δουλεύει και μια υποψία μυρωδιάς πετρελαίου ν' ανεβαίνει τις σκάλες απ' το υπόγειο. Τώρα η πόρτα κλείνει έξω μόνο τον αέρα. Αυτοί οι λαϊκιστές συνένοικοί μου, μαζί κι εγώ, αποφασίσαμε στην συνέλευση της πολυκατοικίας να μη βάλουμε πετρέλαιο για όσο αντέχουμε. Συμφώνησαν και οι ηλικιωμένοι, συμφώνησαν και οι γονείς μικρών παιδιών, όπως εγώ. Φαντάσου πόσο αμετανόητα λαϊκιστές είμαστε, που προτιμάμε να κυκλοφορούμε μέσα στα σπίτια μας ντυμένοι σαν ορειβάτες, παρά να παραιτηθούμε από τα ταπεινά μας λαϊκίστικα ελατήρια.
(Για την ιστορία, λαϊκισμός είναι επίσης, να κατηγορείς όσους δεν έχουν να πληρώσουν πετρέλαιο ότι δεν σκέφτονται τους γέρους, τους αρρώστους και τα παιδιά, αλλά μόνο τους εαυτούς τους.)

Τα παιδιά είναι έτσι κι αλλιώς χαρά και μόνο που υπάρχουν. Όταν όμως γελάνε κι όταν τραγουδάνε, είναι ίσως το ίδιο το νόημα του κόσμου.

Agnus Dei
(για τη Χριστίνα με μια σφιχτή αγκαλιά)

Goodnight Sweetheart
(για το μικρό μου αλητάκο, το -όνομα και πράμα- αστέρι μας)

Νέες ασχολίες μιας Νέας Εποχής (παρτ του)

2011-11-11T18:03:00.002+02:00

...συνέχεια από το προηγούμενο.

Η διαπίστωση ότι είναι μάλλον αρκετοί όσοι θα ήθελαν να συμμετέχουν σε μια ομάδα που δραστηριοποιείται σύμφωνα με τις νέες απαιτήσεις, αλλά δεν έρχονταν για διάφορους λόγους στη Λαϊκή Συνέλευση, γέννησε την ιδέα μιας ομάδας μεταξύ ατόμων που ήταν ήδη κοντά ο ένας στον άλλο και σ' ένα βαθμό συνεργάζονταν έτσι κι αλλιώς στο πλαίσιο μιας ήδη υπάρχουσας φιλίας. Η ομάδα αυτή άλλωστε δεν σκοπεύει να συσπειρώσει με εξωστρεφή, δυναμικό τρόπο, αλλά να λειτουργήσει σαν πυρήνας που, αφού θα έχει πείσει τα μέλη του για την αναγκαιότητά του και θα ξέρει ακριβώς τι κάνει και τι περιμένει από αυτό, αν υπάρξει ανάγκη ίσως εξελιχθεί σε κάτι μεγαλύτερο. Πρωταρχικής όμως σημασίας είναι να θεμελιώσει τις ήδη υπάρχουσες σχέσεις, μετασχηματίζοντάς τις με τρόπο που, όσοι συμμετέχουν σ' αυτή, να υπολογίζουν στη βοήθεια και τη συμπαράσταση των δικών του ανθρώπων. Όσο αποτελεσματικά κι αν είναι τα κεντρικά συλλογικά πράγματα, πάντα υπάρχουν ζητήματα που δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν μεταξύ τόσο πολλών ατόμων και που είναι αδύνατον να καλυφθούν, τόσο οργανωτικά όσο και πρακτικά, μέσα στο πλαίσιο μιας τόσο ευρείας προσπάθειας. Ένα από αυτά είναι το θέμα της αλληλοεξυπηρέτησης που ήταν και το κυρίαρχο συστατικό της αρχικής ιδέας για όλη αυτή την ιστορία.

Μια μέρα λοιπόν, πριν από δύο περίπου μήνες, τέσσερεις γυναίκες που έχουμε ταιριάξει και συμπαθιόμαστε (μένουμε φυσικά στην ίδια γειτονιά και γνωριζόμαστε λόγω των παιδιών μας που είναι συμμαθητές), είπαμε να δοκιμάσουμε να διευρύνουμε τη μεταξύ μας λίστα θεμάτων με τα οποία η μέχρι τότε σχέση μας “επέτρεπε” να ασχολούμαστε και να επιχειρήσουμε να εμπλακούμε με τα εσώτερα των οικογενειών η μια της άλλης. Οι υποχρεώσεις μας ως μητέρες, εργαζόμενες και νοικοκυρές, ήταν σε γενικές γραμμές οι ίδιες, οπότε σκεφτήκαμε ότι πολλές από αυτές θα μπορούσαμε να τις αναλαμβάνουμε ανά δύο εκ περιτροπής, με την κυκλική μέθοδο της εκτέλεσης κοινών καθηκόντων, ώστε αυτά να πέφτουν πιο ελαφριά σε καθεμιά αφού θα είναι υπόθεση και των τεσσάρων μαζί. Τα ψώνια για παράδειγμα, θα μπορούσαν να μην αποτελούν πηγή άγχους για όλες, όλες τις μέρες. Αυτό το σχέδιο πέτυχε αμέσως (δεν ήταν και τίποτα δύσκολο), η Λαϊκή αποτελεί πλέον κυκλικό καθήκον, οπότε έπεσε η ιδέα να δοκιμάσουμε να διεκδικήσουμε καλύτερες τιμές στα προϊόντα που αγοράζουμε από κοινού. Καταγράψαμε τα προϊόντα που αγοράζουμε, όχι σε καθημερινή βάση όπως π.χ. το γάλα και το ψωμί, αλλά αυτά που κουβαλάμε στο σπίτι σε μεγάλες ποσότητες, όπως π.χ. οι πατάτες και τα πορτοκάλια, ή και μηνιαίως, όπως π.χ. τα απορρυπαντικά και τα χαρτικά. Και φυσικά απευθυνόμενες σε μικροπαραγωγούς και άγνωστες στο διαφημιστικό παιχνίδι επιχειρήσεις, και ζητώντας τις προσφορές τους σαν ομάδα, αναφέροντας τις ποσότητες για τις οποίες συζητούσαμε, πετύχαμε τιμές που δεν έχουν καμία σχέση με τις τρέχουσες, για προϊόντα άριστης ποιότητας. Για πολιτικούς λόγους, εξαιρέσαμε εξαρχής μεγάλα σούπερ μάρκετ, όσο συμφέροντα κι αν ήταν και σχεδόν όλα τα προϊόντα εισαγωγής, που όμως έτσι κι αλλιώς ήμασταν πεπεισμένες ότι τα προϊόντα τους είναι δεύτερης ποιότητας. Για πολιτικούς επίσης λόγους, αποφασίσαμε ότι κανένας προμηθευτής μας δεν πρόκειται να είναι μόνιμος. Εκτός του ότι συνέχεια κυνηγάμε τη χαμηλότερη τιμή, θεωρήσαμε και άδικο να ενισχύουμε πάντα μόνο έναν. Μέχρι αυτή τη στιγμή, έχουμε αγοράσει σε πολύ χαμηλότερες τιμές από όλες όσες καταγράψαμε οπουδήποτε στη λιανική αγορά, δύο είδη τυριών, όλα τα όσπρια, αλεύρι, πατάτες, μήλα, πορτοκάλια, αλάτι (αληθινό, θαλασσινό από αλυκή), μέλι, λάδι, απορρυπαντικά κάθε είδους και χαρτικά Ακόμα και τα ψάρια που αγοράζαμε καθεμία για λογαριασμό της μία-δύο φορές την εβδομάδα, τα πήραμε σημαντικά φθηνότερα. Όταν ο ψαράς άκουσε την ποσότητα των ψαριών που επρόκειτο να αγοράζουμε κάθε φορά, κατέβασε 1, 50 ευρώ/κιλό την τιμή όλων των ψαριών ειδικά για εμάς. Ο μέχρι τώρα οικονομικός απολογισμός φανερώνει εκπληκτικό κέρδος. Φυσικά κατά την εξέλιξη των αγορών, όταν αναφέραμε τις τιμές που θα αγοράζαμε το ένα και το άλλο, οι εμπλεκόμενες οικογένειες έγιναν εφτά, πράγμα απολύτως αναμενόμενο.

Το ένα έφερε το άλλο και μια μέρα, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι όλες μαζί την ίδια στιγμή. Αγοράσαμε ώριμες ντομάτες τις τελευταίες φυσικές της σεζόν, μαζευτήκαμε στο σπίτι μου και φτιάξαμε σάλτσα ντομάτας για όλη τη χρονιά, διαδικασία που ακολούθησε ένα ωραιότατο κρασογλέντι που φυσικά θα επαναλαμβάνεται σε κάθε περίπτωση, αφού πρόκειται να ακολουθήσει η παρασκευή γλυκών κουταλιού και μαρμελάδας για όλους και η παρασκευή ζυμαρικών. Η άψογη συνεργασία μας, μάς οδήγησε στη σκέψη ότι θα μπορούσαμε να μοιραζόμαστε και τις δουλειές του σπιτιού, οπότε αυτό που έρχεται, είναι κάτι που ονειρευόμουν σε όλη μου τη ζωή και ήρθε επιτέλους η ώρα να γίνει πραγματικότητα. Αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε πώς θα ήταν να καθαρίζουμε όλες μαζί το σπίτι καθεμιάς. Υπολογίζοντας το χρόνο που ξοδεύει καθεμιά μόνη της για την εβδομαδιαία γενική καθαριότητα του σπιτιού της ανάλογα με το μέγεθός του, βρήκαμε ότι μοιράζοντας διά τέσσερα το χρόνο που απαιτεί το καθάρισμά του, καταλήγει να είναι μία έως μιάμιση ώρες δουλειάς για καθεμιά, μέχρι να κάνουμε ένα σπίτι να αστράψει. Λιγότερο από δύο ώρες δουλειάς την εβδομάδα δηλαδή, μαζί με ευχάριστη παρέα και καφεδάκι για κάτι που μέχρι τώρα ήταν ένας ατέλειωτος και μοναχικός εφιάλτης. Τον κόπο, ως αυτονόητο, δεν τον διαιρέσαμε, απλώς κοιταχτήκαμε και ξεκαρδιστήκαμε στα γέλια.

Σε μια συζήτηση μεταξύ μας, παραδεχτήκαμε ότι πολύ περισσότερο από το οικονομικό όφελος απ' αυτή την ιστορία, μετράει για όλες μας η εμπιστοσύνη που χτίζεται μέσα σε μια σχέση συνεργασίας και αλληλοβοήθειας που ακόμα δεν έχει δείξει ούτε το ένα εκατοστό αυτών που μπορεί να πετύχει. Όλα γίνονται καλύτερα, πιο ευχάριστα και πιο σπουδαία όταν τα μοιράζεσαι. Το να περνάς καλά, είναι τελικά απόφαση και θέλει τέχνη και επιμονή. Εκείνο που με χαροποιεί ιδιαίτερα είναι που όλη αυτή τη διάθεση για συνεργασία και όλη αυτή τη νέα κατάσταση που προχωράει και ήδη φέρνει αποτέλεσμα σε όλα τα επίπεδα, τη βλέπουν και τα παιδιά. Και μπορεί να σταθήκαμε ανίκανοι μέχρι σήμερα να τους δείξουμε ότι εκτός από τον εαυτό τους υπάρχουν γύρω τους και άλλοι άνθρωποι, αλλά τουλάχιστον αυτό δεν διήρκεσε όσο διήρκεσε η δική μας τυφλότητα. Μπορεί να μην είμαι σε θέση να προβλέψω την επίδραση που θα έχει στο χαρακτήρα τους η καινούρια μας στάση απέναντι στη ζωή, αλλά τουλάχιστον ίσως καταλάβουν ότι εκτός από τον ατομισμό, υπάρχει και άλλος δρόμος που ακόμα κι αν δεν τον επιλέξουν πρώτο, θα ξέρουν πάντως ότι πάντα μπορούν να τον δοκιμάσουν.

(Εντάξει τώρα, μπορεί να μην το ανέβασα ούτε χθες βράδυ ούτε το πρωί όπως είχα πει, αλλά σ' αυτό το σημείο θα αρπάξω την ευκαιρία για να πω ότι και οι προθεσμίες είναι, νομίζω, αστικό κατάλοιπο και πρέπει μάλλον να τις καταργήσουμε όσο είναι καιρός. Μια καλή μέρα γι' αυτό είναι σήμερα, 11/11/11, που κλείνει η πυραμίδα του Χέοπα, αλλά ανοίγει μια πύλη προς μια νέα διάσταση. Εγώ διαβάζοντας αυτά τα νέα σκιάχτηκα από την ίδια μου την πρόθεση να ανεβάσω σήμερα ποστ, αλλά από την άλλη σκέφτομαι μήπως αυτό σημαίνει ότι επιτέλους με κάτι ευθυγραμμίστηκα κάποτε κι εγώ.)

Στην εικόνα βλέπετε πώς θα σπέρνονται στο εξής τα χωράφια σε όλο τον κόσμο, προκειμένου να αποδίδεται η πρέπουσα τιμή στην επέτειο της σημερινής ιερής μέρας, που θα σημάνει την απαρχή ενός ευθυγραμμισμένου νεοδιάστατου κόσμου και είναι από εδώ

Νέες ασχολίες μιας Νέας Εποχής (παρτ γουάν)

2011-11-10T15:06:00.002+02:00

Ακόμα κι αν δεν ήταν αυτή η απροσδιόριστη -ακόμα- ανάγκη που, αυτή την εποχή, σαν από ένστικτο, σπρώχνει πολλούς από εμάς (και πάντως σίγουρα εμένα) σε συλλογικές δραστηριότητες, νομίζω ότι αυτή τη ζωή θα διάλεγα και πάλι, όποτε κι αν μου είχε δοθεί η ευκαιρία να τη γνωρίσω. Ίσως χρειαζόταν μια αφορμή, αφού η αστική ζωή αυτή τη νοοτροπία κυρίως αποκλείει, όποιος όμως κι αν είναι ο λόγος που σχεδόν κανείς μέχρι τώρα δεν το τολμούσε, σε γενικές γραμμές είναι μάλλον όμοιος με του διπλανού του, οπότε η ντροπή για την απομόνωση τόσων χρόνων είναι μισή των μισών και μισή των υπολοίπων. Η αφορμή άλλωστε, αν και δεν βασίζεται σε έναν αβίαστο επανακαθορισμό των προτεραιοτήτων μας, μιας και οι άνθρωποι σπανίως ταράσσουν τα νερά της ρουτίνας τους πριν αναγκαστούν από κάποιον εξωγενή παράγοντα, δόθηκε πάντως, και ίσως τελικά το παραγόμενο, να είναι μία ακόμα απόδειξη του νόμου αυτού του κόσμου, που δεν επιτρέπει την ύπαρξη αμιγών πραγμάτων, τα θέλει όλα μπάσταρδα από κάτι άλλο και κυρίως από το αντίθετό τους. Η εξαναγκαστική εγκατάλειψη του πρότερου τρόπου ζωής μας, παρά τα όποια μειονεκτήματά της, μπορεί να φέρει κάτι συνολικά καλό κι έτσι ένα κακό και δυσοίωνο να αποδειχτεί ευοίωνος οδηγός προς κάτι νέο και πολύ ενδιαφέρον, επιβεβαιώνοντας το θέσφατο “ουδέν αμιγές”. Στο σημείο αυτό βέβαια, ο λογικός αντίλογος λέει ότι, αν αυτό είναι ακριβές, ακόμα και η κλειστή αστική ζωή έχει τα θετικά της, οπότε υποχρεώνομαι εκ των πραγμάτων να ομολογήσω ότι, ναι, είναι αλήθεια, αλλά τώρα, αυτός ο τρόπος, απλώς δεν μας συμφέρει πια.
(Τώρα, αν εσύ διαφωνείς με την παρεξηγημένη και πολυβασανισμένη λέξη “συμφέρον”, το κάνεις πιθανότατα -και προφανώς- γιατί διασκεδάζεις με το πόσο εύκολα παρασύρομαι και για να ξεφύγω γι' ακόμα μια φορά από το θέμα μου, όμως εγώ δεν θα τσιμπήσω, σήμερα είμαι αποφασισμένη να ασχοληθώ μόνο μ' αυτό για το οποίο ξεκίνησα και τη συζήτηση “συμφέρον vs ανιδιοτέλεια” την κάνουμε μιαν άλλη φορά.)

Η ιδέα για συνεργασία πάνω σε θέματα που μέχρι τώρα θεωρούσαμε αυστηρά οικογενειακά και άρα κλειστά σε ό,τι αφορά τη δημοσιοποίησή τους στους γύρω, είχε πέσει εδώ και τουλάχιστον ενάμισυ χρόνο. Αρχικά αφορούσε τη διαχείριση του χρόνου των ατόμων που θα συγκροτούσαν την ομάδα, αλλά ουσιαστικά ήταν μια σπουδή πάνω στη δυνατότητα συνεργασίας με σκοπό τη συνύπαρξη και την αλληλοεξυπηρέτηση. Έτσι εμπλουτίστηκε με ιδέες για συγκεκριμένες ενέργειες σε ποικιλία θεμάτων που αφορούσαν όλους. Πολλά από αυτά που περιλάμβανε εκείνη η αρχική συζήτηση όπως και οι επόμενες, έχουν βρει χώρο έκφρασης μέσα από οργανωμένες συλλογικές προσπάθειες στη Λαϊκή Συνέλευση της περιοχής μου. Αν ρίξεις μια ματιά στο μπλογκ θα βρεις βεβαίως αναφορές στους παλιούς γνώριμους τρόπους, δηλαδή στις κινητοποιήσεις που έχουν πραγματοποιηθεί για στη δεη, τις εφορίες και τις τράπεζες, όπως και τη συμμετοχή της γειτονιάς στα κεντρικά συλλαλητήρια, αλλά θα βρεις και πράγματα εντελώς καινούρια και πρωτότυπα, όπως την Ομάδα Τροφής με τη Συλλογική Κουζίνα και το Λαχανόκηπο, την Ομάδα Υγείας και διάφορα άλλα πολύ ενδιαφέροντα και πάρα πολύ χρήσιμα. Μέχρι και το Παιδικό Στέκι “Φτου ξελεφτερία για όλους”, που δραστηριοποιείται στη δημιουργική απασχόληση των παιδιών, στην κατάληψη του πικπα στεγάζεται. (Αυτό το τελευταίο δεν το λέω για σένα, αλλά για τον άλλο, αυτόν που του είπαν κι έτσι έμαθε να νομίζει ότι όλες οι καταλήψεις γίνονται από κάτι άχρηστους, τεμπελοβρωμιάρηδες δήθεν αναρχικούς, που λένε κάτι φούμαρα και νομίζουν ότι κάνουν επανάσταση. Και εν πάση περιπτώσει, θέλω να πω ότι όλες οι καταλήψεις δεν είναι το ίδιο. Σπανίως και ελάχιστες από αυτές είναι πράγματι όπως του τις περιέγραψαν κι εκείνος το πίστεψε, δηλαδή γιάφκες, γκέτο και τεκέδες και καλά θα κάνει να ενημερωθεί σχετικά.)

Όλα, λοιπόν, όσα αναφέρονται παραπάνω, οφείλονται στη δράση ανθρώπων που καταλαβαίνουν την αξία της συνεργασίας και της αλληλοϋποστήριξης και συμμετέχουν ενεργά στην υπόθεση της κοινωνικής αλληλεγγύης μέσα από τη Λαϊκή Συνέλευση.

Ωστόσο, για να κοινωνικοποιηθεί κανείς και να αναπτύξει δράση μέσα από μια συλλογικότητα, δεν είναι απαραίτητο να συμμετέχει σε κάτι που δεν πιστεύει ή νιώθει ότι μέσα σ' αυτό δεν μπορεί, έστω ακόμα, να είναι ο εαυτός του. Για αρκετούς, απλώς δεν είναι ακόμα ώρα, άλλοι δεν έχουν πεισθεί για το περιεχόμενο ή τα κίνητρα μιας Λαϊκής Συνέλευσης, οποιοσδήποτε όμως κι αν είναι ο λόγος που δεν θέλει, δεν σημαίνει τίποτα, ούτε τον αποκλείει από οτιδήποτε. Οι συλλογικότητες φτιάχνονται από ανθρώπους που θέλουν να λειτουργούν σε ομάδες και καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι κάτι τέτοιο στους καιρούς που έρχονται. Μια συλλογικότητα δεν υπάρχει πριν κάποιοι άνθρωποι τη δημιουργήσουν και δεν έχει απαραίτητα μια ορισμένη δομή, κανόνες ή λειτουργία πέρα από όσα θα καθορίσουν ως τέτοια οι συμμετέχοντες σ' αυτή. Μπορεί λοιπόν καθένας να φτιάξει τη δική του ομάδα, με ανθρώπους που έτσι κι αλλιώς γνωρίζει και εμπιστεύεται και από τους οποίους ήδη έλκεται και ήδη περνάει μαζί τους καλά...

...η συνέχεια το βράδυ, άντε το πολύ αύριο το πρωί.

(Έλα τώρα, μεταξύ μας... Τα μεγάλα κείμενα δεν τα διαβάζεις στ' αλήθεια, έτσι δεν είναι; Όχι ότι αυτό εδώ είναι μικρό, αλλά είσαι ήδη στα όριά σου, παραδέξου το. Μη γράφω κι εγώ μονορούφι τόσα πολλά και κουράζομαι άδικα και με βρίζεις από πάνω κι εσύ. Το θέμα άλλωστε του νέου πρωθυπουργού απολαμβάνει την πλήρη αδιαφορία μου. Αποκλείεται να διακόψω τον δικό μου ειρμό για πάρτη του, οπότε περίμενέ με ως το βράδυ να σου πω και τα υπόλοιπα. Είναι ασφαλώς πιο ενδιαφέροντα από τα καραγκιοζιλίκια της βουλής, σίγουρα πιο ανθρώπινα και 100% πιο πραγματικά και χρήσιμα.)

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα προβλέψει ότι αυτό θα γίνόταν σίκουελ. Τελικά, το φλύαρο άνθρωπο δεν είναι να τον εμπιστεύεται ούτε ο ίδιος του ο εαυτός.

Οι φωτο του λαχανόκηπου είναι φυσικά από το μπλογκ της Λαϊκής Συνέλευσης

Δήμος και Κράτος

2011-11-08T15:51:00.001+02:00

Έχουν γίνει τόσο βαρετά προβλέψιμα τα πράγματα στην πολιτική, που είναι, νομίζω, πλέον αστείο να μιλάμε σοβαρά για τις εξελίξεις στη χώρα μας. Βαρετές βέβαια έχουν γίνει και οι αντιδράσεις μας σε όσα συμβαίνουν. Σκέψου μόνο ότι η κίνηση Παπανδρέου θεωρήθηκε από τους περισσότερους αιφνιδιαστική, όταν, επίσης για τους περισσότερους, ήταν δεδομένο ότι ο άνθρωπος αυτός, αμέσως μόλις τελειώσει το ρόλο του, δεν θα κατέβει απλώς από τη σκηνή, αλλά θα φύγει ενδεχομένως και από το θέατρο. Παραληρηματική κατάσταση.

Το μόνο μου πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι το δίλημμα που με βασανίζει σχετικά με το αν θα πρέπει ή όχι να δηλώσω αν αναγνωρίζω τον νέο πρωθυπουργό. Φοβάμαι πως, αν δηλώσω ότι δεν τον αναγνωρίζω, αυτό μπορεί και να σημαίνει ότι αναγνώριζα τον προηγούμενο, πράγμα που, επειδή δεν είναι αληθές, με φέρνει και μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθώ για διακρίσεις, αφού ποτέ δεν δήλωσα ότι δεν αναγνωρίζω ως πρωθυπουργό της χώρας μου οποιονδήποτε από όσους μέχρι τώρα έχουν ισχυριστεί ότι ήταν, ενώ αυτή είναι αλήθεια. Τα περί δημοκρατικής νομιμότητας εμένα δεν με αγγίζουν, πάει πολύς καιρός από τότε που αδιαφορώ παντελώς για το ενδεχόμενο να χαρακτηριστώ εχθρά της δημοκρατίας μας.

Η υπεράσπιση αυτής εδώ της δημοκρατίας είναι γι' αυτούς που την πιστεύουν και ελπίζουν σ' αυτή. Η λέξη “δημοκρατία” άλλωστε, έχει υποστεί τέτοιον εκφυλισμό (και εξευτελισμό) που δεν έχει νόημα να απολογείται κανείς για το αν εκφράζεται από ό,τι αυτή περιγράφει και που, όχι μόνο δεν έχει γνωρίσει, αλλά και απέχει τόσο πολύ από αυτό για το οποίο έχουν γραφτεί τόσα και τόσα. Τα δύο συνθετικά της “δημοκρατίας” έχουν φθαρεί τόσο πολύ από την εποχή που πρωτοδιατυπώθηκαν, που ο δήμος πλέον δεν κρατά αλλά κρατείται, έχει αποχωρήσει από το παιχνίδι αφήνοντας το κράτος να κάνει μόνο του αυτό που ξέρει καλύτερα. Τώρα πια η λέξη αυτή μπορεί πράγματι να σημαίνει αυτό που εδώ και δεκαετίες μας κυβερνάει, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι απαραίτητα καλό ή ότι αν διαφωνείς μαζί του, συμφωνείς με το αντίθετό του. Η θεωρητική ψαλίδα μεταξύ του δημοκράτη και του φασίστα έχει δημιουργήσει ένα ψυχολογικό χάσμα μέσα στο οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν τα παιδιά που προτιμούν να φάνε το φαγητό που δεν τους αρέσει προκειμένου να αποφύγουν τον μπαμπούλα που δεν έχουν δει ποτέ κι έτσι δεν ξέρουν καν ποιος και τι είναι. Μ' αυτό δεν λέω βέβαια ότι είναι ακίνδυνο ή επιθυμητό το αντίθετο της δημοκρατίας, αυτό που λέω είναι ότι κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι θα ήταν το αντίθετο κάποιου πράγματος που δεν καταλαβαίνει τι προσδιορίζει. Νομίζω ότι, αν δημοκρατία είναι αυτό που ζούμε στην Ελλάδα, μπορούμε με μια σχετική ασφάλεια να υποθέσουμε ότι το αντίθετό της είναι κάτι σαφώς καλύτερο. Το δικαίωμα της ψήφου, με τους όρους που του έχουν φορεθεί καπέλο και έτσι όπως έχει χρησιμοποιηθεί δεν αρκεί ως στοιχείο που αποδεικνύει τη θέληση του λαού, όσο για την ελευθερία του λόγου, είναι προφανές ότι η εξουσία έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό τις χειριστικές της ικανότητες που να μην έχει πια σημασία αν υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Είμαι από αυτούς που, τρία τουλάχιστον χρόνια τώρα, χαρακτηρίζουν το πολίτευμά μας χούντα. Καταλαβαίνω τη θέση όσων εξανίστανται εναντίον αυτού του χαρακτηρισμού, αλλά εγώ δεν μπορώ να έχω βιωματική γνώμη για τις προηγούμενες χούντες, και άρα άλλη καλύτερη από αυτήν εδώ δεν ξέρω. Ακούγοντας τους παλαιότερους να μιλάνε π.χ. για την επταετία βρίσκω φοβερές ομοιότητες με το σήμερα. Εντάξει, η κυβέρνηση των συνταγματαρχών είχε επιβληθεί με τον τσαμπουκά της, ενώ η σημερινή εξελέγη ελεύθερα για να αθετήσει με τον τσαμπουκά της, ό,τι υποσχέθηκε με το πρόγραμμά της για το οποίο ψηφίστηκε από τον κόσμο που το πίστεψε. Τότε απαγορεύονταν οι συναθροίσεις -τότε οι άρχοντες φοβόντουσαν και λιγάκι τον κόσμο, βλέπεις- ενώ τώρα επιτρέπονται – ποιος χέστηκε δηλαδή. Οι διαφωνούντες και διαμαρτυρόμενοι δεν μεταφέρονται στην ασφάλεια για να φάνε ξύλο, αλλά το τρώνε δημοσίως στο κέντρο της Αθήνας. Τότε εφάρμοζαν τους αυθαίρετους νόμους τους με το “αποφασίσαμεν και διατάσσομεν” ενώ τώρα τους εφαρμόζουν με το “για τη σωτηρία της πατρίδας”. Τότε εξόριζαν τους πολέμιούς τους ενώ τώρα τους υποχρεώνουν σε μετανάστευση. Ομολογώ λοιπόν, ότι κάποιες διαφορές τις έχουν μεταξύ τους οι δικτατορίες. Μέχρι και στα ονόματα διαφέρουν. Η χούντα του '67 είχε αρχηγό έναν Γεώργιο Παπα(δόπουλο) ενώ η σημερινή έναν Γιώργο Παπα(νδρέου). Η δικτατορία μας βίασε στεγνά και σκέτα, ενώ η δημοκρατία πρώτα μας αποπλάνησε.

Είναι τέλος πάντων μια υπόγεια και ύπουλη κατάσταση ετούτη εδώ, ιδιότυπη αλλά, σε κάθε περίπτωση, χούντα, όπως έχει περιγραφεί με έναν διάλογο που είχε η φίλη μου πριν καιρό με στέλεχος μιας τράπεζας, κατά τον οποίο, όταν εκείνη του είπε ότι η τράπεζα την έκλεβε αισχρά και ολοφάνερα, εκείνος της απάντησε “νόμοι υπάρχουν, κάντε μας μήνυση, δημοκρατία έχουμε”. Αυτό που περιγράφω εδώ, δεν είναι μόνο η αλαζονική βεβαιότητα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να κάνει κάτι τέτοιο ένας στριμωγμένος οικονομικά πολίτης, ούτε καν ότι δεν θα μπορούσε να κερδίσει μια τέτοια υπόθεση εναντίον μιας τράπεζας, αλλά κυρίως ότι, ακόμα κι αν όλα τα παραπάνω παρακάμπτονταν και πράγματι η φίλη μου οδηγούσε την υπόθεση στη δικαιοσύνη, το κόστος της ενδεχόμενης καταδικαστικής ποινής για την τράπεζα θα ήταν ασήμαντο σε σχέση με το κόστος της φίλης μου στην αντίστροφη περίπτωση. Οι τράπεζες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές και γενικά το κεφάλαιο ενεργεί όπως ενεργεί γνωρίζοντας ότι οι νόμοι της δημοκρατίας τους ευνοούν, όμως αυτό δεν είναι και ακριβώς ο ορισμός της δημοκρατίας.

Έλεγα λοιπόν, ότι πολύ λίγο με απασχολεί η νομιμότητα ή μη του νέου πρωθυπουργού, γιατί αμφισβητώ έτσι κι αλλιώς τη νομιμότητα του παλιού και δεν θα μπορούσα να περιμένω απ' αυτόν κάτι καλύτερο. Μπορεί να εκλέχθηκε νόμιμα, αλλά αυτό δεν αρκεί για να θεωρούνται νόμιμες και οι πράξεις του, ενώ τελικά αυτό είναι που περισσότερο μετράει και άρα το πρόβλημα σήμερα δεν είναι η νομιμότητα. Λόγω της πρόσφατης φιλολογίας περί ηθικής και νομιμότητας, σκέφτηκα ότι το πρόβλημα θα μπορούσε να είναι η ηθική, αν η λέξη αυτή δεν ήταν τόσο δραματικά κωμική όταν αναφέρεται στην εξουσία και το κράτος. Έτσι κι αλλιώς οι λέξεις “ηθική” και “νομιμότητα” δεν θα έπρεπε ποτέ να αποτελούν μέρη της ίδιας πρότασης, σήμερα. Και μιας και ξαναείπα “κράτος”, οφείλω να ομολογήσω ότι αυτό νομίζω ότι είναι το πρόβλημα. Το θέμα είναι μάλλον ότι ανεξάρτητα από το αν η κατάσταση στη χώρα είναι νόμιμη ή ηθική, κουμάντο εν τέλει κάνει όποιος έχει την ισχύ -που δεν απασχολείται με τους γραφικούς ρομαντισμούς που περιγράφουν οι λέξεις “ηθική” και “νομιμότητα”- να επιβάλει αυτό που εκείνος χρειάζεται. Κράτος άλλωστε αυτό δεν είναι; Όχι μόνο επειδή ο κατά Μαρξ ορισμός είναι ο σαφέστερος αλλά επειδή αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, κράτος υπάρχει λόγω των ταξικών αντιθέσεων που εκδηλώνονται στον καπιταλισμό, λόγω του συμφέροντος που έχει μία τάξη να καταπιέζει την άλλη. Το κράτος είναι η επιβολή της θέλησης των λίγων αλλά ισχυρών πάνω στους πολλούς αλλά αδύναμους, γι' αυτό και το κράτος ελέγχεται από την εκάστοτε εξουσία που πάντα ελέγχεται με τη σειρά της από το κεφάλαιο. Κατά συνέπεια, δεν είναι θέμα γούστου να μη μπορούμε να μιλάμε για “νομιμότητα και ηθική του κράτους”, είναι απλώς άτοπο. Είναι στη φύση του κράτους να υπερασπίζεται το συμφέρον της τάξης που το χρειάζεται και το συντηρεί. Αυτό μπορεί να είναι σύμφωνο με τους νόμους που η ίδια η άρχουσα τάξη και η εξουσία θέσπισαν και άρα νόμιμο, αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι και ηθικό, για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Δεν απαιτείται άλλωστε. Αρκεί που έχει την ισχύ να επιβληθεί.

Τώρα, γιατί τα λέω όλα αυτά σήμερα... Τα λέω απευθυνόμενη, ουσιαστικά και κυρίως, στον εαυτό μου, για να μη χάνω τη συγκέντρωση και την ψυχραιμία μου όταν πλησιάζω στον πανικό, για να μην ξεχνάω πως όσα συμβαίνουν έχουν κοινή ρίζα, είναι στην πραγματικότητα ένα πράγμα όλα, με ίδιο στόχο, ίδιο σκοπό, τα ίδια άθλια κίνητρα, τις ίδιες χυδαίες προθέσεις. Τίποτε νέο δεν γίνεται πραγματικά στις μέρες μας και το γεγονός παραμένει ότι, μια κοινωνία παράγει το κράτος που θα την χαλιναγωγεί επειδή η ίδια το χρειάζεται, επειδή η ίδια δεν μπορεί ή δεν θέλει να διαχειριστεί τον εαυτό της. Ο βαθμός εξέλιξης μιας κοινωνίας δημιουργεί, συντηρεί ή καταργεί το κράτος και την εκμετάλλευση που συνεπάγεται από την επιπόλαια μεταξύ τους σχέση. Η επανάσταση θέλει δουλειά και ευθύνη, ίσως γι' αυτό αργεί ακόμα, έχει αποδειχτεί ιστορικά ότι μια άκαιρη και ανώριμη επανάσταση είναι άσκοπη και ανόητη σπατάλη. Κανείς δεν είναι έτοιμος για πραγματική αλλαγή όσο η επιθυμία του παραμένει να βρει το λουκούμι που θα κολλήσει στο ψυγείο έτσι ώστε το αυτοκίνητο να τον βγάλει λίγα χιλιόμετρα ακόμα.

Αυτό που θα μπορούσαμε προς το παρόν και ίσως το μόνο του οποίου τη σημασία αξίζει να κατανοήσουμε σε πρώτη φάση, είναι η δημιουργία κοινωνικών ομάδων με μίνιμουμ συστατικό έναν κοινό σκοπό, όποιος κι αν είναι, αρκεί να μπορεί να επιτευχθεί. Στην παρούσα φάση αυτό που προέχει είναι να μάθουμε να συνυπάρχουμε και να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλο. Είναι η πλημμελής μας εκπαίδευση και εξάσκηση στην αλληλεγγύη, που μας κάνει να φοβόμαστε τόσο. Μάθαμε μόνοι καθένας κλεισμένος στο σπίτι του να προσπαθεί να τα βγάλει πέρα χωρίς βοήθεια και, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλό, εύκολο και φυσικό, μας φαίνεται βουνό να συνεργαστούμε με τους άλλους. Το σύστημα βασίζεται σ' αυτήν ακριβώς τη νοοτροπία, έχει παλέψει για να χτιστεί, χρησιμοποιώντας την εξουδετερώνει κάθε κίνδυνο που μπορεί να προέλθει από εμάς. Μας θέλει χώρια για να μπορεί να μας χειρίζεται και το έχει καταφέρει σε τεράστιο βαθμό. Είναι σημαντικό να βγούμε όλοι από αυτή τη λογική, όχι μόνο επειδή τώρα πια είναι πιο δύσκολο -μέχρι αδύνατο- να τα καταφέρει κανείς μόνος του, αλλά και επειδή είναι πιο ωραία να βασίζεσαι στους άλλους και να τους επιτρέπεις να βασίζονται κι αυτοί σε σένα. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο η ζωή αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον για εμάς, αλλά κάνει και τις εξουσίες να ανησυχούν· αυτό κι αν έχει πλάκα.

Η αρχική μου πρόθεση σήμερα ήταν να μιλήσω για κάτι ωραίες πονηριές που κάνουμε τελευταία εμείς εδώ στη γειτονιά μου, αλλά όπως σχεδόν πάντα, είπα οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Επειδή όμως έχω προ πολλού παραιτηθεί από την αναζήτηση των λόγων για τους οποίους, από μικρό παιδί, σπανίως καταφέρνω να ανταποκριθώ στο θέμα της έκθεσης, δεν ασχολούμαι καθόλου με την επ' αυτού ανάλυση, γιατί με έχω βαρεθεί. Στο επόμενο ποστ θα το ξαναεπιχειρήσω και ίσως φανώ πιο τυχερή.

Η εικόνα από εδώ

η βροχή, το σκουλήκι, το κρασί

2011-11-04T03:31:00.003+02:00

Μικρή νόμιζα ότι, όποιοι ήξεραν πως έρχεται βροχή, είχαν μαντικές ικανότητες. Όχι αυτοί που το ανακοινώνουν όταν τα μαύρα σύννεφα βρίσκονται στο ύψος του δορυφορικού πιάτου της απέναντι πολυκατοικίας και το νερό πλέον σε κοιτάζει μες στα μάτια και σου λέει “ναι, σωστά κατάλαβες, πρέπει να μαζέψεις τα ρούχα, μην το σκέφτεσαι”, αλλά όταν κοιτάς τον ουρανό και σκέφτεσαι ότι είναι κρίμα που δεν έχεις κόψει χυλοπίτες, γιατί με τέτοιο καιρό θα ήταν ευκαιρία να τις απλώσεις στο μπαλκόνι να στεγνώσουν.
Μεγαλύτερη κατάλαβα ότι ήταν απλώς άνθρωποι που, έχοντας αναπτύξει μια στενή σχέση με τη φύση, την παρατηρούσαν και συγχρονίζονταν μαζί της, απλά, καταλαβαίνοντας ότι είναι κι αυτοί μέρος αυτής της μυστηριώδους πραγματικότητας. Πρόσφατα, στην τελευταία βροχή που είχαμε στην πόλη, ανακάλυψα ότι μπορώ κι εγώ να καταλάβω ότι έρχεται βροχή. Για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα προβλέψει τη βροχή και ενθουσιάστηκα. Το βρήκα σπουδαίο επίτευγμα για κάποια που έχει ζήσει όλη της τη ζωή στο κέντρο της Αθήνας. Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι τη βροχή, ακόμα και στην πόλη, μπορείς απλώς να τη μυρίσεις. Γιατί δεν την είχα μυρίσει μέχρι τώρα δεν ξέρω, υποψιάζομαι όμως ότι αυτή η διεύρυνση της αισθητηριακής μου αντίληψης ίσως οφείλεται στο ότι μεγαλώνω. Ίσως ήρθε η ώρα να δουν το φως μιας εφαρμογής, οι μέχρι τώρα ασυνείδητα συσσωρευμένες εμπειρίες μου, ίσως απλώς καταλαμβάνουν, μετά από αποκλεισμό χρόνων, το χώρο που τους ανήκει στη ζωή μου. Ό,τι κι αν είναι, μου αρέσει πολύ που δουλεύουν συστήματα που δεν είχαν ποτέ μπει σε χρήση κι έτσι δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Το θέμα άλλωστε δεν είναι αυτό, αλλά το γεγονός ότι μύρισα το μεθυστικό άρωμα της βροχής πριν αυτή έρθει. Για το μετά δεν έχω λόγο -ευχάριστο εννοώ- να μιλήσω. Η γειτονιά μου βρεγμένη, μόνο βροχή δεν μυρίζει. Μια απλή βροχή, στα μέρη μου, ζωντανεύει τα -σχετικά αδρανή σε στεγνό περιβάλλον- αρώματα του καυσαερίου, των σκουπιδιών, των ούρων και των σκυλόσκατων. Στη γειτονιά μου υπάρχουν σημεία που, με την απλή βροχή, όχι απλώς δεν πλένονται αλλά ούτε καν βρέχονται. Πρέπει να ρίξει κατακλυσμό για να πεις ότι, αυτή τη φορά, αντικειμενικός σκοπός της βροχής δεν ήταν μόνο να ξυπνήσει από το λήθαργο τις προαναφερθείσες μυρωδιές που, φρεσκαρισμένες και μνησίκακες για την ψηλομύτικη απέχθεια των ανθρώπων σ' αυτές, αναδύονται πνιγηρές με μια ορμή, λες και πρόκειται να κατακτήσουν τον κόσμο.

Ένα άλλο πρόσφατο επίτευγμά μου, δεδομένης φυσικά και πάλι της αστικής μου καταβολής, είναι ότι χάρηκα που βρήκα ένα σκουλήκι μέσα στο καρότο που καθάριζα. Ένιωσα πολύ τυχερή που έφτασε στα χέρια μου, υγιές, ένα λαχανικό που, ίσως επειδή ήταν κι αυτό τυχερό, ξέφυγε από το χημικό που πιθανότατα έφαγε όλη του η παρέα. Ένας άνθρωπος της πόλης, συνήθως φρικάρει όταν βλέπει ένα σκουλήκι μέσα σε φρούτο ή λαχανικό. Είναι σύμφυτο της αστικής του ιδιοσυγκρασίας να αηδιάζει με τους τρόπους που δουλεύει η φύση. Είναι σχεδιασμένος να θεωρεί αδιανόητο το θράσος του σκουληκιού να μην καταλαβαίνει ότι έχει μπει μέσα σε ένα αστικό σπίτι. Τα παιδιά, κυρίως, που έχουν μεγαλώσει στην πόλη, μπορεί να έχουν εξοικειωθεί π.χ. με τις κατσαρίδες, αλλά στη θέα ενός σκουληκιού σε φυτό αναστατώνονται, λες και κάποιος ανεπιθύμητος εισέβαλε απρόσκλητος στο σπίτι τους. Οι κατσαρίδες της πόλης άλλωστε δεν είναι καν πλάσματα της φύσης, αλλά ρομπότ που διέφυγαν -πριν ολοκληρωθούν κατασκευαστικά- από το εργαστήριο του σατανικού επιστήμονα που τις φιλοτέχνησε πειραματικά, στο πλαίσιο ενός εξοπλιστικού πρότζεκτ. Σύμφωνα με το αρχικό σχέδιο, επρόκειτο να εφοδιαστούν με μικρομπαζούκας και να επιτίθενται οργανωμένα και με στρατηγική στους αστούς, να καταλαμβάνουν τα σπίτια τους και να πετάνε τους ίδιους έξω. Έφυγαν πριν από αυτό το στάδιο και γι' αυτό τώρα μπορεί καμιά φορά να πεθαίνουν, αλλά τουλάχιστον φεύγοντας πρόλαβαν να πάρουν από το εργαστήριο το μηχανισμό υπεραναπαραγωγής τους κι έτσι το είδος τους μια μέρα θα κυριαρχήσει στον πλανήτη.

Την ίδια εποχή, σε ένα άλλο σημείο της πόλης, τα Σεπόλια, μια κάβα ήρθε να ταράξει τα νερά των οινοβεβαιοτήτων μου με ένα βαρέλι merlot nouveau που με έχει κάνει να τρέμω τη στιγμή που θα τελειώσει. Παρότι “nouveau” είναι περυσινό, αλλά καθώς δεν ξέρουμε πώς θα είναι το φετινό κι αν θα μπορέσει να ακουμπήσει την περυσινή τελειότητα, έχουμε λυσσάξει να το πίνουμε σα να μην υπάρχει φέτος. Δεν ξέρω αν θα ξαναπώ ποτέ “αυτό είναι το ωραιότερο κρασί που έχω πιει στη ζωή μου”, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας. Προς το παρόν μου φτάνει που ήπια και πίνω αυτό και για όσο ακόμα θα υπάρχει, μπορώ να παριστάνω ότι δεν έχω πιει ποτέ κάτι άλλο. Έτσι κι αλλιώς δεν θυμάμαι πια κανένα άλλο. Όταν το πρωτοδοκίμασα την περασμένη βδομάδα, πήρα μάλλον την ίδια έκφραση που πήρε η κόρη μου, μωρό, όταν δοκίμασε για πρώτη φορά κάποιο φαγητό από αυτά που τρώγαμε εμείς κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβε ότι τόσο καιρό, από τότε που ήρθε σ' αυτή τη γη, ζούσε σε έναν ψεύτικο κόσμο. Δεν ξέρω αν είχε δίκιο ή άδικο, το γάλα μου πάντως, όσο νόστιμο και να ήταν, αποκλείεται να μπορούσε να τα βάλει με τις μελιτζάνες γιαχνί. Εκείνο που ξέρω σίγουρα είναι πως είναι πελώριο κρίμα και άπατο άδικο που το κρασί δεν τρώγεται. Αυτό το κρασί έπρεπε να μπορώ να το μασήσω. Τρεις διπλές δόσεις του παντζαριού το βαθυκόκκινο, σίδερο αρωματισμένο απ' τις εφτά πηγές του παραδείσου και δώδεκα φορές βουτηγμένο σε ιαματικό ξινόμελο. Αν ο Δίας έπινε τέτοιο, είχε δίκιο που νόμιζε ότι δικαιούταν τον κόσμο ολόκληρο και η Ήρα δεν δικαιολογείται που τον κυνηγούσε σαν αφιονισμένη, παρά μόνο αν δεν της έδινε.

Η εικόνα από εδώ

Τέλος τριημέρου

2011-10-31T00:13:00.004+02:00

Ένας φίλος μου έστειλε με μέιλ μια νόστιμη παρατήρηση. Λέει ότι, αν το βιογραφικό του Κάρολου Παπούλια είναι ακριβές, ο πρόεδρος της δημοκρατίας τα παραλέει, όταν ισχυρίζεται ότι στα δεκαπέντε του πολέμησε για την πατρίδα. Έχει βέβαια δίκιο, αλλιώς ο πρόεδρος κρύβει χρόνια, πράγμα όχι και τόσο πρέπον για την υψηλή του θέση. Αν λέει αλήθεια πάντως, ο πρόεδρος της δημοκρατίας ή πολεμούσε για την πατρίδα από τα έντεκά του και δεν το είχε καταλάβει και άρα κάποιος πρέπει να τον ενημερώσει σχετικά, ή πολέμησε μετά την απελευθέρωση και άρα στον εμφύλιο. Το ναζισμό πάντως, δεν φαίνεται να του δόθηκε η ευκαιρία να τον πολεμήσει.
Αυτά όμως δεν έχουν και τόση σημασία, δεδομένου ότι εδώ φαίνεται να υπάρχει μια βασική παρανόηση: Τη σύντομη αυτή αναφορά στην ιστορία του, ο πρόεδρος την έκανε παραπονούμενος, επειδή κάποιοι τον θεωρούν και τον αποκαλούν "προδότη" (αδίκως, εννοείται, αφού αυτός κάποτε κλπ) και αυτό, προσωπικά, το βρίσκω πολύ αστείο. Όχι μόνο επειδή, όσον αφορά τη φάρα των σύγχρονων πολιτικών εξουσίας, σαν χαρακτηρισμός η λέξη αυτή είναι πλεονασμός, αλλά και επειδή με τη διαμαρτυρία του είναι σαν να λέει ότι δεν μπορεί κανείς να τον λέει προδότη, γιατί κάποτε δεν ήταν. Του διαφεύγει, φαίνεται, ότι κανείς δεν γεννιέται προδότης. Προδότης γίνεται όταν προδώσει, πριν από αυτό δεν είναι. Επιπλέον, όταν τελικά κάνεις την προδοσία, όσο και να μην είχες ποτέ μέχρι τότε ξαναπροδώσει και σε όποια ηλικία κι αν το αποφασίσεις, όποια κι αν είναι η ιστορία σου, πάλι προδότης θεωρείσαι. Το πολύ-πολύ να ακούσεις να λένε "δεν το περίμενα ποτέ από κάποιον με τέτοια ιστορία", ή "καλό, μετρημένο και ήσυχο παιδί, δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα στη γειτονιά, είμαστε όλοι σοκαρισμένοι, δεν το πιστεύουμε", αλλά και πάλι, αυτά είναι λόγια κονσερβέ, ειδικά συντηρημένα για τους ρεπόρτερ. Πίσω από τις κλειστές πόρτες το βράδυ, λέγονται άλλα, υποψιασμένα και πιπεράτα και, συνήθως, είναι αρκετά αυτά που έχουν οι γείτονες μαζεμένα ακόμα και στα καλύτερα παιδιά της γειτονιάς, αλλά τι να πει κανείς μπροστά στην κάμερα.

Γενικά μιλώντας πάντως, η πείρα διδάσκει ότι το κακό κερδίζει το καλό. Όσο καιρό κι αν είσαι εντάξει, αρκεί μια φορά να μην είσαι για να σου βγει το όνομα. Ο πρόεδρος δεν θα 'πρεπε να το πάρει και τόσο βαριά, θέλω να πω. Στον καθένα θα μπορούσε να συμβεί. Η ρετσινιά δεν θέλει και πολλά για να σου κολλήσει. Μου 'χει τύχει κι εμένα, να φανταστείς. Μιλάω εκ πείρας. Για παράδειγμα, πριν χρόνια, την πρώτη φορά στη ζωή μου που έφτιαξα γιουβαρλάκια, φάγαμε πίτσα. Κάτι μυστήρια σφαιρίδια που ξέμειναν στην κατσαρόλα να τα παρατηρούμε ως αξιοθέατα, χρησίμευσαν ως προβληματισμός πάνω στο ενδεχόμενο τεχνητής απολιθώσεώς τους, με σκοπό να καλύψουν κάποια άλλη χρήσιμη θέση (το στομάχι δεν είναι και το κέντρο του κόσμου). Είχε πέσει μάλιστα η ιδέα να τροχιστούν, να γυαλιστούν και να βαφτούν κατάλληλα για να στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, αλλά τελικά, επειδή οι οικιακές τεχνικές αφυδάτωσης, όταν δεν διαθέτεις τα κατάλληλα μέσα, είναι πολύ μημουάπτου, δεν το επιχειρήσαμε και πετάχτηκαν -αδίκως, πρέπει να τονίσω- στα σκουπίδια. Έκτοτε, όποτε τόλμησα να ρωτήσω αν ήθελε κανείς να κάνω γιουβαρλάκια, προκαλούσα πολύ μεγάλη χαρά μέσα στο σπίτι, τα γέλια που αντηχούσαν στην πολυκατοικία δεν άφηναν καμιά αμφιβολία για το πόσο ευτυχισμένη οικογένεια είμαστε. Δεν τα ξανάφτιαξα, οπότε δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο υπέροχα γιουβαρλάκια θα μπορούσα να φτάσω να μαγειρεύω, αν με είχαν αφήσει να εξασκηθώ. Αυτός εδώ, είναι ένας σκληρός, άδικος κόσμος. Καμιά φορά, δεύτερη ευκαιρία δεν προσφέρεται. Το στίγμα καραδοκεί, στην παραμικρή στραβοτιμονιά. Θέλω να πω, τέλος πάντων, ότι εδώ εγώ που είχα να κάνω μόνο με μια οικογένεια, αποκλείστηκα θεωρούμενη κοινή γαστριμάχος, όχι τώρα να σκατομαγειρεύεις έτσι τις υποθέσεις ενός ολόκληρου λαού, σχεδιάζοντας πείνα δεκαετιών, χωρίς καν να αφήνεις ένα περιθώριο για την εναλλακτική του ντιλίβερι.

Φυσικά, αυτή η ιστορία με τα βρισίδια, τις μούντζες και τις στροφές της κεφαλής, ως αντιδράσεις, δεν μαρτυρούν τίποτα εξαιρετικό και ευοίωνο, δεδομένου ότι, από κάποιον στον οποίο επιτίθεσαι επανειλημμένως, κατηγορώντας τον επίμονα ως κλέφτη, ψεύτη, προδότη κλπ, αυτό που συνήθως προσδοκάς είναι να σου δώσει πίσω κάτι που σου πήρε και άρα, με κάποιον τρόπο, ελπίζεις ακόμα σ' αυτόν και τον υπολογίζεις. Ένας συνειδητός λαός, που θα είχε αποφασίσει οριστικά να αναλάβει την ευθύνη και ν' αλλάξει τη ζωή του, δεν θα κράταγε απλώς μούτρα, αλλά, χωρίς πολλές κουβέντες, θα ξεφορτωνόταν κάτι "δημοκρατικές" κυβερνήσεις σαν τη δική μας και θα έβγαινε μια για πάντα από αυτό το γελοίο αλισβερίσι. Έτσι είναι όμως αυτά τα πράγματα, τι να κάνουμε; Καμιά φορά χρειάζονται αμέτρητες ήττες μέχρι να βαρεθείς να χάνεις και να αγωνιστείς ειλικρινά για μια νίκη. Παρ' όλα αυτά, ομολογώ ότι, παρά την απέχθεια που νιώθω για τις παρελάσεις, αυτή η εναλλακτική πρόταση που παρουσιάστηκε σχεδόν σε όλη την Ελλάδα με αφορμή την εθνική μας επέτειο, μου φάνηκε κάπως πιο συμπαθητική. Διαφορετική. Ήταν πολύ ωραία πρόβα, μια ενδιαφέρουσα προπόνηση. Πρέπει μάλλον να παραδεχτούμε ότι, άμα καμιά φορά οι Έλληνες αποφασίσουν να παρελάσουν, μπορούν να πετύχουν φοβερό παλμό και απόλυτα συγχρονισμένο βήμα. Αρκεί να κουρδιστούν στον ίδιο τόνο.

Η εικόνα είναι από εξώφυλλο βιβλίου

Στο 90'

2011-10-26T23:54:00.007+03:00

Νόμιζα πως θα κατάφερνα να αντισταθώ στον πειρασμό να αναφερθώ ΚΑΙ εγώ στη bloody Πέμπτη 20/10. Κόντευε βδομάδα από τα γεγονότα κι έλεγα ότι τη σκαπούλαρα. Η βδομάδα είναι το δικό μου ψυχολογικό όριο αναμονής για όσα μου τριβελίζουν το μυαλό, συνήθως όταν την συμπληρώσω χωρίς να κυλήσω, έχω καθαρίσει. Με τη μέθοδο αυτή έχω ξεφύγει με τεράστια επιτυχία από θέματα-τέρατα και πανηγυρίζω νοερά, χαμογελώντας με ευδαιμονία και ψιθυρίζοντας “ομ” με ενωμένους τους αντίχειρες και τους δείκτες των χεριών μου. Αυτή τη φορά δεν τα κατάφερα, στην εκπνοή της σωτήριας προθεσμίας, μια συζήτηση-σατανάς νίκησε την πεισματική μου νιρβάνα και, παρότι αυτό που τώρα έρχεται είναι μεγαλύτερο από τις όποιες διενέξεις, έσπασα.

Όλες αυτές τις μέρες, διάβασα, άκουσα και συζήτησα πολύ και με πολλούς, σχετικά με τα επεισόδια μεταξύ ΠΑΜΕ και κουκουλοφόρων. Τέτοιες και παρόμοιες συζητήσεις για μένα είναι πολύ χρήσιμες. Κυρίως όταν το θέμα τους είναι πολύ εντυπωσιακό, μου χρησιμεύουν για να τσεκάρω την κατάσταση των ανθρώπων γύρω μου. Εκτός (ε)αυτού, τσεκάρω κάπου-κάπου και την πιθανότητα να ενωνόμασταν (το βίτσιο καθενός είναι δικαίωμά του, εντάξει;), ως σύνολο υποτελών, εναντίον της εξουσίας, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι θα έπρεπε να ξεχάσουμε και την καταγωγή ή τις απόψεις μας. Λοιπόν, δεν υπάρχει. Πιθανότητα, λέω. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Το δε ποσοστό των ανθρώπων που μπορούν να σκέφτονται ελεύθερα, χωρίς να επιτρέπουν στις παρεμβολές των εμμονών και των αυτοματισμών τους να σακατεύουν τη λειτουργία του μυαλού τους, παραμένει αιώνια σταθερό.

Δεν ξέρω αν είναι πράγματι εφικτό να μπορεί κάποιος, ενώ ανήκει σε ένα ορισμένο κόμμα (κίνηση, κίνημα, πρωτοβουλία, οπουδήποτε τέλος πάντων) να δει καθαρά ένα γεγονός που αποτελεί δυνητικά μια ευκαιρία να χτυπηθεί ένα άλλο κόμμα που ο ίδιος έχει την ανάγκη ή τη συνήθεια να εχθρεύεται, αλλά η αλήθεια είναι ότι γίνεται σπάνια. Ίσως χρειάζεται να μην ανήκεις πουθενά για να μπορείς να διακρίνεις μεταξύ της ευχαρίστησης που σου δίνει το να χύνεις δηλητήριο εναντίον αυτού που απεχθάνεσαι και του κινδύνου να βλάπτεσαι κι εσύ από τα χτυπήματα με τα οποία ικανοποιείσαι τόσο.

---------------------

Την Πέμπτη λοιπόν, λένε ορισμένοι από τους συνομιλητές μου, επρόκειτο να πραγματοποιηθεί η πολυαναμενόμενη ελληνική οχτωβριανή επανάσταση του 2011. Ο Εφιάλτης όμως, ποτέ δεν μπαίνει στη φάση όταν τον περιμένεις κι έτσι όσοι είχαν ποντάρει στην προδοσία της παραδοσιακής αριστεράς, την Πέμπτη έγιναν πλούσιοι, γιατί η περιφρούρηση του ΠΑΜΕ είχε άλλα σχέδια και τελικά σαμποτάρισε, εμπόδισε και τελικά απέτρεψε με επιτυχία την επανάσταση. Την Πέμπτη λοιπόν το ΠΑΜΕ εμπόδισε τις (π)ορδές των επαναστατών να καταλάβουν τη βουλή, να εμποδίσουν την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου και να πάρουν την εξουσία από τους εχθρούς του λαού. Χάθηκε η μοναδική και ανεπανάληπτη ευκαιρία να ανατρέψουμε την κυβέρνηση, το σύστημα και τον διεθνή καπιταλισμό.
Το σχέδιο ήταν απλό και σίγουρο. Οι εξεγερμένοι δεν θα άφηναν τους βουλευτές να φτάσουν στη βουλή, ώστε να υπερψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο. Η ψήφιση του πολυνομοσχεδίου ήταν πολύ σημαντικό να μη γίνει ειδικά την Πέμπτη γιατί εκείνη η μέρα ήταν ακατάλληλη από αστρολογικής απόψεως. Αυτό το ήξεραν οι εξεγερμένοι και αγωνιούσαν. Ας γινόταν την επομένη, μέρα ή νύχτα δεν έχει σημασία, δεν πείραζε, αρκεί να μη γινόταν εκείνη την Πέμπτη και αυτό είχαν σκοπό να πετύχουν. Το ΠΑΜΕ, με τη στάση του, ανέτρεψε το σχέδιο της αποτροπής των βουλευτών και άρα απέτρεψε την ανατροπή τους.

Εγώ, στο μεταξύ, ξέρω κάτι πολύ καλά παιδιά που είχαν αναλάβει την κατάληψη της βουλής φθηνά, καθαρά και γρήγορα, όμως το ΠΑΜΕ, αυτός ο παλιοχαρακτήρας, δεν τα άφησε. Έχω και φωτογραφίες τους.

Ο ένας είναι αυτός

και ο άλλος αυτός

Ένα άλλο επίσης σοβαρό θέμα είναι η θέση καθενός στο Σύνταγμα. Είναι πολύ σημαντικό, μπροστά στη βουλή, να μη βρίσκεται αυτός, επειδή εκεί πρέπει να βρίσκομαι εγώ. Είναι ανάγκη το κκε να καταλάβει ότι το Σύνταγμα δεν είναι τσιφλίκι του, για τον απλό λόγο ότι το Σύνταγμα είναι τσιφλίκι αλλωνώνε κι αυτό πρέπει κάποια στιγμή να γίνει επιτέλους ξεκάθαρο. Επίσης, πρέπει να καταλάβουμε ότι, αυτοί τους οποίους απασχόλησε το θέμα της πρωτοκαθεδρίας δεν είχαν ίχνος ιδιοτέλειας στα κίνητρά τους. Είναι απλώς τυπικοί με τα θέματα τάξης. Το κκε δεν πρέπει να έχει την πρωτοκαθεδρία, απλώς επειδή δεν πρέπει, δηλαδή just because.

Το κκε είναι προστάτης και υπηρέτης του συστήματος. Οι αποδείξεις γι' αυτό είναι απτές και απλές: Τα ματ ούτε που κουνήθηκαν από τη θέση τους κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Τι άλλο θέλεις δηλαδή; Δεν βγάζει μάτι; Αυτό δεν κάνουν τα ματ συνήθως, όταν δουν ότι απέναντί τους έχουν αληθινά εξεγερμένους νέους, με οπλισμό παντός τύπου (γκλομπ, σφυριά, σιδηρολοστούς, μαρμαρόπετρες, βόμβες, βενζίνη, πυροσβεστήρες, δακρυγόνα, καπνογόνα); Μένουν ακίνητοι, χωρίς να κάνουν τίποτα, γιατί ξέρουν ότι οι επαναστάτες δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα ματ, το πρόβλημά τους είναι το κκε και δεν θα σκέφτονταν ποτέ τους να στραφούν κατά των οργάνων καταστολής. Γιατί λοιπόν να χαραμίσουν την πολύτιμη ενέργειά τους; Η επανάσταση δεν έχει στόχο τα ματ. Αυτό φάνηκε ολοκάθαρα όταν τελείωσε η σύρραξη. Τα παιδιά αυτά, τα τιμημένα ελληνόπουλα της επανάστασης, έκατσαν ήσυχα-ήσυχα με τα ματ-τοίχο να τους χωρίζουν από το ΠΑΜΕ και δεν ακούστηκε ξανά από την πλευρά τους ούτε κιχ. Πολύ σωστά λοιπόν, η ερώτηση "γιατί δεν επενέβησαν τα ματ;", εκτός του ότι απευθύνεται στο κκε, το βαρύνει κιόλας με τον υπαινιγμό του.

Και πολύ κακώς μέχρι και την προηγούμενη Τετάρτη, τα άτομα αυτά, ήταν για όλους οι γνωστοί χαφιέδες, οι μπαχαλάκηδες, ασφαλίτες και τσιράκια των ματ. Τα παιδιά αυτά την Πέμπτη την έπεσαν στους κομμουνιστές κι έτσι, με το ατρόμητο σθένος τους, απέδειξαν την ειλικρινή τους ταυτότητα, τις αγνές προθέσεις τους, τα επαναστατικά τους κίνητρα και την αγωνιστική τους καταγωγή. Το κκε είναι φανερό ότι κρυφοστηρίζει την κοινοβουλευτική δημοκρατία, την οποία τα παιδιά αυτά θα κατέλυαν με την επαναστατική τους δράση και μπορεί να εμποδίστηκαν, αλλά τουλάχιστον κατάφεραν να ξεσκεπάσουν και το σκοτεινό ρόλο του κκε. Είχαμε τη λαϊκή κυριαρχία στο τσεπάκι, αλλά έκατσε κέντα, γαμώ τα κράνη και τα κοντάρια τους, γαμώ. Άσε που, τα παιδιά αυτά, έχουν και ακαταμάχητη πειθώ. Κάποια από αυτά δίνουν και εντολές στα ματ και αυτά υπακούν σαν υπνωτισμένα. Εγώ νομίζω ότι είναι χρήσιμο να τα κάνουμε παρέα, ποτέ δεν ξέρεις σε τι θέση μπορεί να βρεθείς στου διαόλου τη στιγμή.

Τα νάζια και τα πείσματα, η κενοδοξία, η μισαλλοδοξία και η αργή αντίληψη είναι πλέον πολυτέλειες για όλους μας. Απόδειξη αθωότητας, άλλωστε, δεν είναι ούτε η μη κατανόηση, ούτε η εκτόξευση κατηγοριών. Έτσι όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα σήμερα, αν κάποιος είναι αθώος, είναι ηλίθιος. Αν δεν είναι ηλίθιος, οπωσδήποτε δεν είναι αθώος. Απ' αυτή την ιστορία, ή θα βγούμε όλοι μαζί ή κανένας.

Άμα θέλεις όμως ντε και καλά να έχεις κάποιον απέναντι, θα τον βρεις. Απέναντι υπάρχουν.

Με άλλα λόγια, πουτανείο η κατάσταση. Και όπου να 'ναι θα πλακώσει πελατεία.

Ευτυχώς πάντως που έρχεται όπου να 'ναι και ο κουρέας. Θα ξυριστούμε, θα κουρευτούμε και θα πάμε φρέσκοι και δροσεροί να γιορτάσουμε το περήφανο "όχι". Μη μας δούνε λεχρίτες και νομίζουν ότι θα τα δεχόμασταν όλα, ή ότι θα λέγαμε στα πάντα "ΝΑΙ".

Οι εικόνες από εδώ
Εδώ έχει κι άλλες πολύ ενδιαφέρουσες

Supplies

2011-10-25T16:43:00.001+03:00

Οι αληθινοί φίλοι είναι το surprise party που οργανώνει η ζωή προς τιμήν όσων διαλέγει, για δικούς της ανεξήγητους λόγους. Ίσως επειδή η ίδια γνωρίζει πόσο αφόρητη μπορεί να γίνει και καμιά φορά την τρώνε οι τύψεις, ποιος ξέρει.
Όποιοι κι αν είναι πάντως αυτοί οι λόγοι, γεγονός παραμένει ότι, όταν έχει τα κέφια της ξέρει κάτι κόλπα ομορφιάς που την κάνουν αγνώριστη. Εκεί που πας να τη σβήσεις απ' το καρνέ σου, εκείνη έχει τον τρόπο να σε κάνει να την ερωτεύεσαι ξανά απ' την αρχή.

Ξέρω καλά ότι χωρίς τους φίλους μου θα ήμουν άλλη. Τρομάζω όμως όταν κάνω αυτή τη σκέψη, δεν αντέχεται. Γνωστή τερατόφιλη, βλέπεις, μ' αρέσει όπως είμαι.
Οι φίλοι μου είναι το μέτρο της ομορφιάς της ζωής μου. Οι φίλοι μου είναι το ωραιότερο κομπλιμέντο που δέχτηκα ποτέ. Αυτοί και τα παιδιά, είναι όλη μου η περιουσία, ό,τι είμαι κι ό,τι έχω σ' αυτήν εδώ την κοσμική βολτούλα από το πουθενά μέχρι το πουθενάτερα.

Σας ευχαριστώ όλους μαζί κι έναν προς έναν, ρε σεις, για χθες... Εκτός από απροσδόκητη, ήταν και μια από τις ωραιότερες μέρες (πρωινά, μεσημέρια, απογεύματα, βράδια, νύχτες, χαράματα) της ζωής μου, αλλά επειδή ξέρω τι τομάρια είσαστε κι εκτός από δυο-τρεις που μου γράφετε εδώ πού και πού, όλοι οι άλλοι θα βαράτε τα τηλέφωνα για να σχολιάσετε αυτό εδώ, σας λέω ότι θα 'χω κλειστό το ένα, βγαλμένο απ' την πρίζα το άλλο και σε μέιλ δεν πρόκειται να απαντήσω. Άι σιχτίρ πια...

Η εικόνα από εδώ

Καρναβάλια

2011-10-21T02:14:00.002+03:00

Εγώ πάντως νομίζω ότι δεν θα 'πρεπε να ντύνονται κουκουλοφόροι μόνο οι ασφαλίτες. Θα ήταν καλύτερα να υιοθετούσαν αυτό το λουκ και τα ματ. Αυτό θα σύμφερε και τις δύο πλευρές. Και εκείνα τα κακόμοιρα παιδιά δεν θα σήκωναν το βάρος από τόσο οπλισμό και από την αρματωσιά του πολεμιστή και θα ήταν πιο άνετα με τα τζινάκια τους και τα χαλαρά πουλοβεράκια τους στις μάχες και οι πολίτες δεν θα κινδύνευαν να μπλέξουν όταν σε καμιά σύρραξη χτυπήσουν άσχημα κανέναν από δαύτους. Άλλο να χτυπάς κάποιον που είναι ντυμένος Όργανο της Τάξης και άλλο να χτυπάς έναν που είναι ντυμένος άνθρωπος. (Άμα βάλεις κάτω και σακατέψεις έναν ασφαλίτη που παριστάνει το οργισμένο νιάτο, τι θα σου πει; "Μη με βαράς γιατί είμαι ασφαλίτης"; Κανένας δεν είναι τόσο βλάκας.) Οι νόμοι στις δημοκρατίες προστατεύουν κάποιον που επιτίθεται κατά της ζωής των πολιτών, μόνον όταν αυτός είναι τόσο υπερεξτραεξοπλισμένος για να προστατεύεται από μόνος του. Τον άοπλο, αυτόν που κινδυνεύει πραγματικά, μια δημοκρατία που σέβεται τον εαυτό της, οφείλει να τον αφήνει να τα βγάζει πέρα μόνος του κι έτσι να σκληραγωγείται. Αν καταφέρνει να διασώζεται, σημαίνει ότι αξίζει να ζει. Αν πεθάνει, πέθανε. Ούτε ο πρώτος θα είναι, ούτε ο τελευταίος.

_

Benchtime

2011-10-19T18:01:00.000+03:00

Μερικές πρωτοβουλίες του Δήμου Αθηναίων είναι, μερικές φορές, τόσο ενθαρρυντικές· σχεδόν συγκινητικές. Μπορεί ο δήμαρχός μας, ο κύριος Καμίνης, να μοιάζει ψυχρός και ανάλγητος, όμως αυτή η εικόνα δεν είναι παρά ένα προσωπείο που εξυπηρετεί στο να τονίζεται η σοβαρότητα και η υπευθυνότητά του. Πίσω από αυτό κρύβεται μια ευαίσθητη, ζεστή και φιλάνθρωπη ψυχή. Ο δήμαρχος αυτός καίγεται για τα βάσανα των συμπολιτών του και έχει κύριο μέλημα τη βελτίωση της ποιότητας ζωής όλων μας. Είναι όαση ελπίδας στον ανέλπιδο κόσμο μας. Απόδειξη η συνδιοργάνωση, μαζί με τον "Κόσμο της Αθήνας", του προγράμματος "Athens Bench Mark". Εμείς, τόσον καιρό, νομίζαμε ότι οι άρχοντες της πόλης ζουν μέσα στα χρυσά κλουβιά τους, χωρίς να δίνουν πεντάρα για την πραγματικότητα με την οποία έρχονται αντιμέτωποι στην καθημερινότητά τους οι κάτοικοι της Αθήνας, ενώ αυτοί είναι ενήμεροι μέχρι και για τον αριθμό των αστέγων που περιπλανώνται στους δρόμους της πόλης μας, και βασανίζονται· πονάνε με το δράμα των άτυχων αυτών συμπολιτών μας και γι' αυτό δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια, αλλά μεριμνούν αθόρυβα και με σεβασμό, για καθετί που πέφτει στην αντίληψή τους.

Σύντομο χρονικό:
Όταν μια μέρα, σε μια τυπική καθημερινή τους βόλτα/επιθεώρηση στο κέντρο της Αθήνας, ο δήμαρχος με την αντιδήμαρχο πρόσεξαν την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα παγκάκια στις πλατείες και στα πάρκα της πόλης, αγανάκτησαν. "Δεν είναι δυνατόν να κοιμούνται άνθρωποι πάνω σ' αυτά τα ερείπια", είπαν, "αυτό πάει πολύ, είναι απαράδεκτο." Ο δήμαρχος σκέφτηκε τον κίνδυνο τραυματισμού από τις σπασμένες σανίδες και την απειλή του τετάνου από τα σκουριασμένα μεταλλικά μέρη των παγκακιών και τραβούσε τα πλούσια, καλοχτενισμένα του μαλλιά απελπισμένος, η αντιδήμαρχος φαντάστηκε πόσο άβολος μπορεί να είναι ο ύπνος πάνω σε παγκάκια που τους λείπουν σανίδες και τον κίνδυνο ασθένειας από τη μαλαφράντζα πάνω τους και έκλαιγε με σπαραγμό, αδιαφορώντας για τα μάτια της που μουντζούρωνε η μάσκαρα. Η απόφαση για γρήγορη και αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος ήταν αυθόρμητη και πάρθηκε αμέσως. Έμενε μόνο μια ιδέα, που θα έλυνε το πρόβλημα πώς θα προβάλουν το ζήτημα με τρόπο που να μην προσβάλει την αξιοπρέπεια και την περηφάνεια των ταλαίπωρων χρηστών των παγκακίων. "Μια πράξη, για να έχει υψηλή αξία, πρέπει να είναι βαπτισμένη στο ήθος και την ταπεινοφροσύνη", συμφώνησαν. Αλαφιασμένοι, επέστρεψαν στο δημαρχείο. Ο δήμαρχος συγύρισε τα ανάκατα μαλλιά του, η αντιδήμαρχος σκουπίστηκε και φρεσκάρισε το μακιγιάζ της και στρώθηκαν και οι δύο στη δουλειά. Το θέμα της επισκευής και της συντήρησης των παγκακίων, φυσικά, συζητήθηκε και στο δημοτικό συμβούλιο, όπου όμως τέθηκε επιπλέον το θέμα της έλλειψης: "Τα παγκάκια είναι λίγα για τις πραγματικές σύγχρονες ανάγκες. Η ζήτηση ολοένα και μεγαλώνει, όλο και περισσότεροι πολίτες ενδιαφέρονται για ένα άδειο, διαθέσιμο παγκάκι για να εξασφαλίσουν τη διαμονή τους", ισχυρίστηκε η αντιπολίτευση. Ο δήμαρχος, ακόμα υπό την επήρεια της προηγούμενης συναισθηματικής έξαρσης, υπέκυψε εύκολα. Έτσι, μετά από μια πολύωρη και εξαντλητική συνεδρίαση αποφασίστηκε η προσθήκη πολλών ολοκαίνουριων, ντιζαϊνάτων παγκακίων σε δημόσιους χώρους της πρωτεύουσας, χρησιμοποιώντας μάλιστα την ιδανική πρόφαση: τον διαγωνισμό. Έτσι λύθηκε το πρόβλημα ευθιξίας των αστέγων. (Μην κοιτάς λοιπόν, το σλόγκαν της καμπάνιας του διαγωνισμού, είναι το ξεκάρφωμα, δείγμα της σεμνότητας που διακρίνει τους διοργανωτές της.) Το οικονομικό διευθετήθηκε μετά από ιδέα των Ατενίστας, που έπεσε στο τραπέζι και με την οποία φυσικά, πρότειναν, όπως ήταν αναμενόμενο, εθελοντισμό. Τα παγκάκια θα επισκευαστούν από κοινωνικά ευαίσθητους πολίτες που θα προσφέρουν τον χρόνο και τον κόπο τους για το κοινό καλό, δωρεάν. Επίσης πολλά παγκάκια θα χαριστούν στο Δήμο από φιλόδοξους ντιζάινερς, που θα τα κατασκευάσουν και, εννοείται, θα τα τοποθετήσουν με δικά τους έξοδα. Όμως οι προσφορές αυτές δεν θα γίνουν ακριβώς δωρεάν, δεδομένου ότι υπάρχει η δυνατότητα σπουδαίου ανταλλάγματος σε όποιον το επιθυμεί. Ο Δήμος διατέθηκε να τοποθετεί πάνω στα παγκάκια ταμπελίτσα -το κόστος είναι δευτερεύον, προέχει το κοινωνικό έργο- στην οποία θα αναγράφονται τα στοιχεία του δημιουργού του εκάστοτε παγκακίου, έτσι ώστε να τους εντοπίζει εύκολα και γρήγορα οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται να τους αναθέσει να φτιάξουν και άλλα παγκάκια -της δικής τους προσωπικής πόλης ας πούμε- επί πληρωμή. Τα υπόλοιπα 5 - 10 παγκάκια που λείπουν θα τα αναλάβει ο Δήμος, αναπαράγοντας το μοντελάκι που κέρδισε στο διαγωνισμό. Ο Δήμος Αθηναίων τώρα επεξεργάζεται σχέδια και προτάσεις για προσφορές παγκακίων που θα μπορούν να φιλοξενήσουν ολόκληρες οικογένειες, ενώ δεν αποκλείεται να ζητηθεί αυτά να διαθέτουν και οροφή για προστασία από τα καιρικά φαινόμενα.

Σ' αυτό εδώ το λινκ θα βρείτε και φωτογραφίες από την συγκινητική κοσμική εκδήλωση για την βράβευση του παγκακίου που κέρδισε τον διαγωνισμό. (Οι φωτογραφίες ομάδας αστέγων που γρονθοκοπούν ο ένας τον άλλο διεκδικώντας καθένας για τον εαυτό του το νικητήριο παγκάκι με την κορδέλα, δεν δημοσιεύονται, από ευαισθησία και φροντίδα, για λόγους προστασίας προσωπικών δεδομένων.)

Η εικόνα από εδώ

Les Grecs

2011-10-18T20:17:00.006+03:00

Σκέφτομαι μήπως είμαστε λίγο υπερβολικοί που βλέπουμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη και αναγουλιάζουμε. Ίσως θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι τελικά. Δεν ξέρω, αλλά επειδή στο βάθος εμείς, έτσι κι αλλιώς, θεωρούμε τους εαυτούς μας ράτσα πρωτοπόρα, το λίκνο του πολιτισμού (για τους διανοούμενους πατριώτες), κάτι σαν το φως του κόσμου (για τους πιο θρησκευόμενους) και επειδή τα συμπεράσματα για την προηγμένη -ή μη- συμπεριφορά ενός λαού είναι μακροπρόθεσμα (πού ήξεραν, θέλω να πω, π.χ. οι αρχαίοι Έλληνες, τι αντίκτυπο θα είχε στον μετέπειτα κόσμο η στάση τους και η δράση τους;), μήπως έχουμε θορυβηθεί τζάμπα και στενοχωριόμαστε άδικα, ενώ τελικά, όλο αυτό που συμβαίνει, στην πραγματικότητα είναι, ας πούμε, μέρος ενός καρμικού σχεδίου προκειμένου, εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες, να κυριαρχήσουμε ξανά στην οικουμένη; Σκέψου μόνο ότι εμείς έχουμε ήδη ξεκινήσει την αποπληρωμή. Μοιραία λοιπόν, θα εξοφλήσουμε πρώτοι τις υποχρεώσεις μας (τη σκόνη μας θα φάνε όσοι δεν ενημερώθηκαν εγκαίρως ότι χρωστάνε) και κατά συνέπεια, όταν εμείς θα σκαλίζουμε την πέτρα, οι ευρωπαίοι ακόμα θα τη σπάνε.
(Πρέπει να έχει επαναληφθεί αυτό το σκηνικό τελικά. Έτσι πρέπει να βγήκε και αυτή η σειρά με τα αστειάκια του τύπου "όταν οι άλλοι ανακάλυπταν το σκύψιμο, εμείς υποφέραμε ήδη από αυχενικό σύνδρομο".)

_

Ήμουν εκεί και σε περίμενα

2011-10-17T17:38:00.004+03:00

Ήρθε πάλι η μέρα που ξυπνάω χαράματα για να 'ρθω να σε συναντήσω. Φέτος η μέρα είναι σχεδόν όσο κρύα ήταν εκείνη η Τρίτη. Είμαι ξενυχτισμένη, σηκώνομαι με το ζόρι, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, με περιμένεις. Πώς θα μπορούσα να σ' αφήσω μόνη, ενώ με ζήτησες; Εσύ δεν μ' άφησες ποτέ. Σε βλέπω έξω από το αυτοκίνητο, σε φιλάω μες στην αγκαλιά, με φιλάς, βοηθάω να κατέβουν οι βαλίτσες, χαίρομαι τόσο που φεύγεις για ένα ακόμα ταξίδι. Ξεκινάει κανείς να ταξιδεύει από μια ορμή, ένα γούστο, μετά -όταν γίνεται συνήθεια- καταλαβαίνει ότι δεν θα μπορούσε ποτέ, όχι μόνο να ζει, αλλά και να πεθάνει αλλιώς. Γελάμε. Μου δίνεις τα κλειδιά, όπως συμφωνήσαμε: Θα προσέχω το αμάξι και θα 'ρθω να σε πάρω απ' το λιμάνι όταν γυρίσεις. Κοιτάμε για ταξί. "Κι αν δεν βρούμε;" αγωνιάς. Δεν διακινδυνεύεις ποτέ ένα ταξιδι όταν στο αίμα σου κυλάει η φυγή. "Σιγά... Αν δούμε και περνάει η ώρα θα σε πάω εγώ." Δεν θα 'δειχνα τόση προθυμία αν ήξερα, πόσο ευγνώμων είμαι που δεν χρειάστηκε. Κρυώνω και χοροπηδάω. Κακή εκτίμηση, ψιλή η ζακέτα. Ξαναγελάμε. "Φύγε", μου λες, "ανέβα σπίτι, να μην πουντιάσεις, θα βρω μόνη μου." Αποκλείεται. Δεν κάνω κάτι που δεν θα 'κανες. Παριστάνω πως ζεστάθηκα. "Άντε να κλειδώσεις το αυτοκίνητο." Πάω, κλειδώνω. Βλέπω τον οδηγό να φορτώνει τις βαλίτσες και τρέχω πίσω. Μπαίνεις βιαστικά, ώσπου να φτάσω ξεκινάει. Μου την έφερες. Πάντα απέφευγες τους αποχαιρετισμούς, ποτέ δεν ήθελες φιλιά και αντίο. Με γυρισμένο το κεφάλι μού χαμογελάς πονηρά και μού κουνάς το χέρι καθώς απομακρύνεσαι. Απλώνω το χέρι μου κι εγώ, "καλό ταξίδι" σου φωνάζω, προφανώς δεν ξέρω τι λέω. Ποτέ από εκείνη τη μέρα δεν έχω ξαναπεί "καλό ταξίδι" σε κανέναν. Σου τηλεφωνώ αμέσως. Έφυγες χωρίς μια τελευταία αγκαλιά. Το ταξί έχει φτάσει στο φανάρι. Σας βλέπω ακόμα. Απαντάς γελώντας. "Τι τρέχεις μωρέ να φύγεις; Γιατί δεν έκατσες μια στιγμή να χαιρετηθούμε;" παραπονιέμαι, ενώ ξέρω ήδη την απάντηση: "Αυτή τη δουλειά θα κάνουμε; Πριν από είκοσι λεπτά, μόλις ήρθα, φιληθήκαμε." Μόλις ήρθες. Τώρα φεύγεις. Είναι άλλο. Και δεν ήθελα να σε φιλήσω, να σ' αγκαλιάσω ήθελα, αλλά δεν το λέω. "Τηλεφώνησέ μου μόλις φτάσεις στο νησί, θα περιμένω." "Εσύ όμως, όχι οι φίλες σου", αλλά δεν το λέω, δεν το 'χω φανταστεί.

Δεν μου τηλεφώνησες πως έφτασες, η φίλη σου μου το 'πε, πρώτη συμφωνία σπασμένη. Δεν γύρισες τη μέρα που είχες πει, δεύτερη. Δεν γύρισες, τρίτη. Εγώ τήρησα κάθε συμφωνία μας, ήμουν εκεί και σε περίμενα. Δεν ήρθες. Έστειλες πίσω κάτι που δεν μου χαμογέλασε, άρα δεν ήταν εσύ. Έτσι που ήρθαν τα πράγματα, κρατάω ακόμα τα κλειδιά σου, ακόμα ν' αποφασίσω τι θα τα κάνω. Κι ο άλλος σ' εμένα τα 'δωσε, θα στα 'πε, τα ξέρεις σίγουρα. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα σαλπάρεις από κείνο το λιμάνι χωρίς ποτέ να μετανιώνεις που -ούτε μια από τόσες φορές- δεν σκοπεύεις να επιστρέψεις σε πέντε μέρες.

Η εικόνα από εδώ

Strike me up

2011-10-14T01:15:00.008+03:00

- Εμπρός!
- Ποιος στο τηλέφωνο παρακαλώ;
- Πρωθυπουργέ μου, εσύ; Εκπρόσωπος των εργαζομένων εδώ.
- Έλα ρε συνδικαλιστάρα μου. Λοιπόν, να σου ζητήσω μια χάρη θέλω στα γρήγορα, γιατί πνίγομαι.
- Όλος αυτιά αρχηγέ.
- Λοιπόν, κοίτα. Βλέπω μια ησυχία τις τελευταίες μέρες και ανησυχώ. Όπως ξέρεις, όταν δουλεύουν όλα, κοιτάνε όλοι να μας βγάλουν τα μάτια. Όλο με μένα και τους δικούς μου ασχολούνται. Σκοπός είναι, όσο το δυνατόν συχνότερα, να γίνεται και λίγο πατιρντί μεταξύ τους. Μην τα βάζουν όλο με την κυβέρνηση, γιατί έτσι δεν μπορούμε να κινηθούμε ελεύθερα. Με καταλαβαίνεις, έτσι;
- Αλίμονο, πρόεδρέ μου. Θέλεις να σου κανονίσω μια απεργιούλα δημοσίων, να γίνουνε μαλλιά κουβάρια;
- Κατ' αρχάς, ναι. Αλλά είναι και τα λεφτά. Μια απεργία τι να μου κάνει; Εσύ θα μπορούσες να το κανονίσεις να γλιτώσουμε από τέσσερα-πέντε μεροκάματα το κεφάλι μηνιαίως. Ο κόσμος πολύς, το ποσό είναι αρκετά ανακουφιστικό αν το αθροίσεις.
- Μα, δεν έρχεσαι μία η άλλη με τις εισπράξεις, π.χ. από τα εισιτήρια, που χάνονται;
- Τι είναι αυτά που λες μωρέ; Τι με νοιάζει εμένα; Για πούλημα δεν τα 'χουμε όλα αυτά; Λες να μην ξέρουν οι αγοραστές τι τζίρο κάνει κανονικά η επιχείρηση;
- Αυτό να μου πεις. Σωστά. Εμ, δεν έχουμε όλοι μυαλό πρωθυπουργού.
- Εμένα, φίλε, αυτό που με νοιάζει αυτή τη στιγμή είναι τι βγάζω από την τσέπη, κατάλαβες; Τα άλλα δε μ' ενδιαφέρουν. Άστα όμως αυτά και λέγε...
- Μη μου ανησυχείς, αδελφέ μου. Λοιπόν, με δύο 24ωρες και μια 48ωρη, είσαι οκ γι' αυτόν τον μήνα; Πώς το βλέπεις;
- Για αρχή καλά είναι. Αλλά πετυχημένες, ε; Όχι οι μισοί να πάνε για δουλειά... Με καταλαβαίνεις ελπίζω. Το θέμα είναι πρωτίστως οικονομικό, αλλά και το λειτουργικό είναι μεγάλο ζήτημα. Θέλω μεγάλη ταλαιπωρία, εντάξει;
- Ε, καλά, παιδιά είμαστε τώρα; Όμως θέλω κι εγώ μια υποστήριξη. Κάντε κι εσείς λίγο ντόρο, ναι;
- Μωρέ από τα ρούχα μας θα βγούμε, μη νοιάζεσαι. Θα βάλω και τους δικούς μου, τα κολλητάρια μου τα δημοσιογραφάκια, να χαλάνε τον κόσμο, ξέρεις τώρα, οι μισοί με το "τι φταίνε οι υπόλοιποι εργαζόμενοι" και οι άλλοι μισοί με το "μεγάλο το κόστος για την κυβέρνηση", έχω και κάποιους να ξεκατινιάζονται με τους απεργούς και να τους προσβάλλουν, μια χαρά έχει δουλέψει ως τώρα αυτό το σύστημα.
- Ναι, εντάξει είναι αυτά, αρκεί να με βρίζουν κάμποσο και μένα, υποκινητή και εμπρηστή και τα σχετικά, αλλιώς φαινόμαστε τακίμια. Να τους το πεις, έτσι; Μην καρφωθούμε. Πρέπει να φαινόμαστε εχθροί. Α, μην ξεχάσω. Και μπόλικη καταστολή. Πρέπει να μοιάζετε εκνευρισμένοι, σα να σας ενοχλεί που διαδηλώνουν. Αλλιώς, πώς θα τους φέρω στην επόμενη κινητοποίηση; Παίξτε λιγάκι τους πανικόβλητους, μη μου τους απογοητεύσετε με καμιά αδιαφορία, με καταστρέψατε, εγώ μαρτυράω μετά να τους πείσω και μου ψάχνονται για νεωτερισμούς. Στο τέλος θα σκεφτούνε να κάνουνε καμιά αληθινή ζημιά και θα καούμε όλοι.
- Α, τώρα που το είπες αυτό, έχε το νου σου, γιατί μου φαίνεται ότι ήδη σου ξεφεύγουν κάπου-κάπου. Τι ήταν εκείνος ο ακτιβισμός τις προάλλες με τα κλειστά ακυρωτικά μηχανήματα; Για τη ζημιά από τη λειτουργία των οχημάτων δε σου λέω, άστα, αλλά το κυριότερο είναι άλλο: Ξέρεις τι αίσθημα συμπαράστασης ξεσήκωσε; Είμαστε εμείς για τέτοια; Ο σκοπός είναι να φαίνονται ότι δρουν καθένας για πάρτη του, αλλιώς τι κάνουμε; Αυτοί στη δουλειά κανονικά να πληρώνονται, οι άλλοι να εξυπηρετούνται δωρεάν, μηδέν κόστος γι' αυτούς, όλη η χασούρα δική μου, δεν κάνουμε τίποτα έτσι. Κι από πάνω, αγαπήθηκαν και χτυπούσαν ο ένας την πλάτη του άλλου φιλικά. Ξέρεις τώρα, αλληλεγγύη, αδελφοσύνη, κατανόηση του ενός προς τον άλλο, κοινός εχθρός απέναντι και άλλα παρόμοια χίπικα. Καταλαβαίνεις τον κίνδυνο από κάτι τέτοιες μαλακίες; Πώς έγινε αυτό; Ποιος το σκέφτηκε και το οργάνωσε; Πρόσεχε, γιατί κάτι τέτοια ενωτικά, δεν τα αντέχουμε. Άμα καταλάβουν ότι μπορούν την κάθε απεργία τους να την πληρώνουμε εμείς αντί οι ίδιοι και οι υπόλοιποι σαν κι αυτούς, χαθήκαμε και οι δύο φουκαρά μου.
- Τώρα τι να σου πω; Έχεις δίκιο. Δεν ξέρω πώς έγινε, αλλά θα φροντίσω να μην επαναληφθεί. Η αλήθεια είναι ότι τελευταίως κάτι περίεργοι τύποι φέρνουν διάφορα παράξενα, αλλά δεν επηρεάζουν και πολλούς να ξέρεις. Θα επιληφθώ του θέματος προσωπικά όμως. Θα δω τι παίζει και θα σ' ενημερώσω αναλυτικά.
- Σε θέλω πιο ζεστό υπέρ της απεργίας. Ξέρεις τώρα, μη σου κάνω μάθημα, το ισχυρότερο, το αποτελεσματικότερο, το μόνο όπλο των εργαζομένων, αυτό που πονάει τις κυβερνήσεις, τον καπιταλισμό, την εξουσία κλπ, τα γνωστά μωρέ, αλλά πιο ζωηρά. Μην αφήνεις χώρο να σκέφτονται εναλλακτικές, αυτοί νομίζουν ότι είμαστε βιομήχανοι και κλείνουν τις μηχανές του εργοστασίου για να κόψουν την παραγωγή και το κέρδος, άμα καταλάβουν ότι τις απεργίες στο δημόσιο τομέα τις γράφουμε στ' αρχίδια μας, δεν θα ξανακάνουν και τότε εσύ, ενώ έχεις δυνατότητες, στις παραπάνω εκλογές δε σε βλέπω μέσα στη λίστα για το βουλευτιλίκι και δεν θα φταίω κιόλας. Το νου σου!
- Μην το λες αυτό αρχηγέ. Με τρομάζεις... Εγώ δίνω τον καλύτερό μου εαυτό. Τι άλλο να κάνω πια; Να, τον επόμενο μήνα σου υπόσχομαι να τους γονατίσουμε. Οκτώ 24ωρες θα σου φέρω. Ευχαριστημένος, ή θες καμιά διαρκείας;
- Καλά, καλά. Εμένα το φόρτε μου, όπως ξέρεις, είναι οι συνεργασίες. Δεν κάνω ποτέ του κεφαλιού μου. Θα μιλήσω με τους αγοραστές και θα τα ξαναπούμε.

Για τη nanou...

Η εικόνα από εδώ

Φρούδο

2011-10-12T03:42:00.000+03:00

Πέρα μακριά, σε απόσταση ασύλληπτη σε χρόνο και κόπο, σχεδόν αθέατη, ξεδιάντροπα αμέριμνη και προκλητικά απρόσιτη, βολτάρει η ελευθερία, ελεύθερη από όλους, αφού ποτέ κανείς ως τώρα δεν κατάφερε να την κερδίσει οριστικά και ολοκληρωτικά. Καθένας μπορεί, για μια στιγμή, να νομίσει ότι την κατέκτησε και ότι του ανήκει, όμως την άλλη στιγμή, ένας καινούριος περιορισμός απελευθερώνει την ελευθερία από τα δεσμά της, τσακίζοντας την έπαρση και γελοιοποιώντας την φιλοδοξία κάθε επίδοξου ελεύθερου. (Η ζωή, γενικά, λατρεύει τη διάψευση των προσδοκιών, αλλά ειδικά στις μέρες μας, διασκεδάζει ακυρώνοντας παντός είδους βεβαιότητες. Στα διαλείμματα σκορπάει απλόχερα αστάθεια σε οτιδήποτε φάνταζε σταθερό και επισφάλεια σε όλα όσα έμοιαζαν εξασφαλισμένα.)

Αλήθεια, η έννοια που περιγράφει η λέξη "ελευθερία", υπάρχει άραγε σ' αυτό το σύμπαν; Και αν αυτός στον οποίο δίνεται, είναι ελεύθερος, εκείνη τι είναι όταν δοθεί; Μπορεί η ελευθερία να σκλαβωθεί; Υποτελής ελευθερία, νοείται;

Η εικόνα από εδώ

Saturnights

2011-10-08T19:09:00.000+03:00

Η άρνησή μου να παρακολουθώ τις ειδήσεις και να ενημερώνομαι με οποιοδήποτε τρόπο για τις εξελίξεις, παραλίγο να μου κοστίσει πολύ ακριβά. Όχι ότι θα γλιτώσω σίγουρα τα πρόστιμα, αλλά τουλάχιστον τώρα ξέρω ότι κατά πάσαν πιθανότητα είμαι εκπρόθεσμη και μπορώ σιγά-σιγά να αγχώνομαι και ν' αρχίσω να τρέχω, είναι γελοίο να πληρώνεις πρόστιμο άνετος και ψύχραιμος.

Οι τελάληδες έχουν καταργηθεί προ πολλού, τα φιρμάνια πλέον είσαι υποχρεωμένος να τα κυνηγάς, δεν έρχονται εκείνα στην πόρτα σου. Στην προσπάθειά μου όμως να αποτοξινωθώ από το δηλητήριο που λίγο-λίγο τα μέσα ενημέρωσης ποτίζουν τη ζωή μου, είχα παραβλέψει το γεγονός ότι τελευταίως τα "νέα" είναι ανακοινώσεις εκβιαστών για κάποιες άγνωστες μέχρι τώρα οφειλές μου, που αν δεν τις εισπράξουν, κινδυνεύω από κάτι που έχω συνηθίσει να φοβάμαι. Τα ενημερωτικά σάιτ και μπλογκ τα αναγνωρίζω εύκολα, δεν ξεγελιέμαι, μυρίζουν από μακριά τον κακό οιωνό που φωλιάζει μέσα τους. Χωρίς τηλεόραση και χαμηλώνοντας την ένταση του ραδιοφώνου όταν λέει ειδήσεις, είναι εύκολο να γίνεις μέχρι και ευτυχισμένος, πράγμα που ουσιαστικά απαγορεύεται αλλά δεν έχει ψηφιστεί ο σχετικός νόμος κι έτσι δεν τιμωρείσαι, ακόμα τουλάχιστον, για διατάραξη κοινής κατάθλιψης. Τέλος πάντων, ευτυχώς ο περίγυρός μου παρακολουθεί τις ειδήσεις και, έστω την τελευταία στιγμή, φροντίζουν και τη δική μου ψυχολογία. Τελάληδες δεν τους λες, έχουν όμως τον τρόπο τους να σε βάλουν στο κλίμα. Σε ρωτάνε, ας πούμε, αν ρώτησες πόσα χρωστάς για το τάδε κοψοκεφάλιασμα κι εσύ καταλαβαίνεις ότι ούτε αυτή τη φορά είχες κρυφτεί καλά, σε βρήκανε και πάλι και ότι όπου να 'ναι θα πρέπει να βρεις αγοραστή για το σπίτι σου και να φύγεις για σπουδαίες σπουδές στην Ουρουγουάη.

Σύμφωνα, πάντως, με πρόχειρους υπολογισμούς, lear συντόμως (μέχρι το boeing έχουμε ακόμα καιρό, η τιμή του είναι ασύλληπτη), η ικανότητά μας να υπολογίζουμε πρόκειται να μας είναι άχρηστη (οι αριθμοί συνήθως μετράνε κάτι που έχεις, για να υπολογίζεις τι δεν έχεις σου αρκεί η φαντασία, τα μαθηματικά είναι υπερβολή). Τελικά δεν είναι να μαθαίνεις τις εξελίξεις σήμερα. Και πάντως εγώ δεν είμαι για τέτοια, πάει και τελείωσε. Το φημισμένο ηθικό μου, το επονομαζόμενο και "άθραυστο", τελευταία παρουσιάζει κάτι τριχοειδείς υποψίες καταγμάτων, σαν μικρούτσικες επιπόλαιες αμυχές είναι βέβαια, αλλά το ηθικό του ανθρώπου είναι από κρύσταλλο και δεν τα σηκώνει αυτά, δεν πρέπει λοιπόν να παίζουμε μαζί του.

Ρεφενέ λοιπόν η βραδιά απόψε. Ευτυχώς αυτά εμείς έτσι τα κάναμε από καιρό και δεν μας φαίνεται σαν ξεπεσμός, το αντίθετο μάλλον. Καθένας ξέρει μέχρι και τι ώρα πρέπει να τηλεφωνήσει για να μάθει τι γράφει γι' αυτόν η λίστα ότι θα φέρει. Έτσι κι αλλιώς οι νύχτες μας δεν χαίρονται με τα πράγματα, αλλά με τις ανθρώπινες ανάσες που τις κατοικούν, τα ανθρώπινα γέλια στηρίζουν τους τοίχους των σπιτιών, τα τούβλα είναι μόνο πρόσχημα, η αρμονία μας με το υλιστικό κομμάτι του κόσμου και χρησιμοποιούνται για ψυχολογικούς λόγους. Κάθε φορά που δυο μπουκάλια ρακή και μερικοί μεζέδες συναντιούνται με πεντέξι καλούς φίλους, οι βραδινές ειδήσεις γίνονται οι καλύτερες της τρέχουσας εβδομάδας, οι κίνδυνοι απομακρύνονται, η επανάσταση πλησιάζει όσο ποτέ και η ζωή παίρνει ξανά τις πραγματικές της διαστάσεις.

Don't You Just Know It - Huey 'Piano' Smith & The Clowns

Η εικόνα από εδώ

Ο τάφος του Ινδού

2011-10-05T01:42:00.002+03:00

Εγώ νομίζω ότι έχει δίκιο ο πρωθυπουργός μας. Μην καταντήσουμε κι έτσι... Ντροπή! Άσε που αυτά είναι κόλπα ζόρικα που μόνο εκεί τα κάνουν. Εμείς εδώ στην Ελλάδα, μια ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική χώρα, αν τα τολμήσουμε, μαύρο φίδι που μας έφαγε. Μην κοιτάς που, λόγω κάποιων ασήμαντων ομοιοτήτων μας με τους Ινδούς, είμαστε κάπως εξοικειωμένοι μαζί τους, στην πραγματικότητα αυτά που γνωρίζουμε γι' αυτούς φτάνουν μέχρι κάτι εξωτικά χόρτα μαγικά, το πολύ.
Πάντως, πέρα από τις όποιες επιμέρους αντιρρήσεις που μπορεί κανείς να έχει πάνω σ' αυτά που λέει και κάνει ο πρωθυπουργός μας, ένα είναι βέβαιο: Κανένα εργασιακό καθεστώς δεν μπορεί να σε βλάψει, όταν δεν έχεις δουλειά. Το καλό με την ανεργία είναι ότι σε απαλλάσσει από τη μαρτυρική υποχρέωση της συμμόρφωσης με τους κανόνες εργασίας. Κανείς δεν μπορεί να σε αναγκάσει να τους ακολουθήσεις (όντας άνεργος, σου δίνεται η ευκαιρία να εκδικηθείς για την καταπίεση τόσων χρόνων και να πάρεις το αίμα σου πίσω), κάνεις ό,τι θέλεις και λογαριασμό δεν δίνεις σε κανέναν (ούτε και τον πληρώνεις βέβαια) κι άσε τον Ινδό να σε βλέπει και να τον τρώει η ζήλεια κι ο φθόνος.

_

I ain't got - I just am

2011-10-03T03:33:00.004+03:00

Δεν ξέρω αν εγώ έχω γίνει πιο παρατηρητική ή αυτοί έχουν πληθύνει. Οι άνθρωποι-σκιές, λέω. Κάτι τύποι με μισόκλειστα μάτια, κεφάλι που δεν στρέφεται σχεδόν ποτέ ανεξάρτητο, παρά μόνο μαζί με το σώμα και άρρυθμο, βαρύ βήμα, που περνάνε δίπλα σου και δονείται το έδαφος που πατάνε. Το σκαιό τους βάδισμα έχει κάτι από ζόμπι. Οι αμερικανοί, τον τρόπο με τον οποίο έβαλαν τα ζόμπι τους να περπατάνε, από τα πρεζόνια πρέπει να τον έκλεψαν. Μετά το στρατό του Χίτλερ και τα τακούνια -που όμως δεν κάνουν τέτοιο γδούπο- έχουν τον πιο θορυβώδη βηματισμό. Είναι οι μόνες σκιές που ακούγονται καθώς περνάνε από δίπλα σου. Μπορεί να το κάνουν επίτηδες. Ίσως οι ίδιοι να χρειάζονται να ακούν το βήμα τους, για να επιβεβαιώνουν με κάποιον τρόπο την ύπαρξή τους, που ούτε οι ίδιοι δεν πιστεύουν. Μπορεί να χτυπάνε με τα πόδια τους το έδαφος για να σιγουρευτούν ότι είναι ακόμα από πάνω του. Όπως και να 'χει, είναι πολλοί. Πάρα πολλοί. Ποτέ δεν ήταν περισσότεροι. Όταν ξέρεις πού και πώς να τους εντοπίσεις, βλέπεις ότι είναι αμέτρητοι. Περνάνε τις μέρες και τις νύχτες τους σε δρόμους χωρίς προορισμό. Τους βλέπω όπου και να κινηθώ, στο Γκάζι, στο Μοναστηράκι, στον Κεραμεικό, στο Μεταξουργείο, για την Ομόνοια δεν συζητάμε, ποιος περνάει πια από εκεί με τα πόδια τη νύχτα.

Όσο πιο μελαγχολική είμαι, τόσο περισσότερα λεφτά δίνω εδώ κι εκεί. Πάντα υπάρχουν κάποιοι που με πείθουν για την απελπισία τους. Ναι, ξέρω, το φάρμακο κατά της απελπισίας δεν είναι τα λεφτά, δεν είναι όμως αυτός ο λόγος που το κάνω αλλά η παραίτηση - καμιά φορά, μεταξύ απελπισμένων η παραίτηση του ενός ωφελεί τον άλλο. Πόσες φορές, άλλωστε, να αρνηθείς τη “μικρή βοήθεια” που σου ζητιέται. Ούτε που μέτρησα πόσες φορές απλώς κατέβασα τα μάτια. Όχι ότι εκείνοι με κοιτούσαν, αλλά όπως και να το κάνουμε άλλοι οι δικοί τους λόγοι, σήμερα η ντροπή είναι προνόμιο αυτού που έχει τα ψιλά. Τρεις φορές έδειξα με τα μάτια τα ψιλά στο τραπέζι που προορίζονταν για τη σερβιτόρα και συγκατάνευσα να τα πάρουν. Ούτε αυτοί που τα πήραν απαλλάχθηκαν από την απελπισία τους, ούτε εγώ που τα έδωσα. Τελικά, στη ζωή, τα περισσότερα από τα πράγματα που γίνονται δεν έχουν κανένα νόημα. Κράτησα κάτι και για τον φάνκι σαξοφωνίστα που ακουγόταν να παίζει στον απο πάνω δρόμο, δεν έχω το κουράγιο να περάσω από μπροστά του χωρίς να δώσω κάτι. Η σερβιτόρα τελικά πήρε τα ελάχιστα που απόμειναν. Τουλάχιστον εκείνη σήμερα δούλευε.

Ακούω, χωρίς να το θέλω, τη συζήτηση των νεαρών γυναικών πίσω μου. Που και να το ήθελα δηλαδή, δεν πιστεύω ότι θα είχαν καμία αντίρρηση. Όταν λένε μυστικά, οι άνθρωποι, ψιθυρίζουν και σκύβουν ο ένας προς το μέρος του άλλου. Εκείνες δεν κάνουν τέτοιο κόπο. Κάθονται σε απόσταση μεταξύ τους και μιλάνε άνετα και δυνατά. Η συζήτησή τους είναι δημόσια ανακοίνωση: "Η αδιάβροχη μάσκαρα ερεθίζει τα μάτια μου. Όταν όμως κλαίω φορώντας την απλή, μουντζουρώνομαι. Να μη βάλω μάσκαρα αποκλείεται. Γι' αυτό κι εγώ απλώς δεν κλαίω." Με τσάκισε.

Αν δεν ήξερα τι είναι αυτός ο πόνος που έχω στο στέρνο, θα μπορούσε μέχρι και να με φόβιζε.

Ain't got no (I got life) - Nina Simone

(Σκέψου να το πιστεύαμε. Ωραία φάση. Θα τους πέρναμε τη μπουκιά απ' το στόμα. Θα τους χαλάγαμε το παιχνιδάκι. Θα παίζαμε το δικό μας σε βάρος τους. Σκέψου για μια φορά, έτσι για αλλαγή, να παίζαμε εμείς μαζί τους αντί να τους παρακολουθούμε που παίζουν αυτοί μαζί μας.)

Διαολεμένο κέφι έξω, πάλι απόψε.
(Ο θεός μας έχει παρατήσει στην τύχη μας. Είναι στις μαύρες του μάλλον κι έχει πέσει στη ρουτίνα, έχει χάσει και το χιούμορ του παρότι ασύγκριτος πλακατζής και αυτός. Καλύτερα όμως, γιατί είναι υπερόπτης. Του αρέσει να γελάει μαζί μας -δύσκολα καταλαβαίνει κανείς τα αστεία του- ενώ ο διάολος είναι πιο λαϊκός και τα λέει απλούστερα, γιατί γουστάρει να γελάμε όλοι μαζί.)

_

Πέρυσι ήταν μέρα Πέμπτη

2011-09-30T17:40:00.005+03:00

Κατά μια μονάδα μόνο αλλαγμένο σήμερα το ημερολόγιο. Μια μονάδα και μια μέρα. Eύκολα πάω έναν χρόνο πίσω και με βλέπω καθισμένη στο πλάι του κρεβατιού σου, να σου μιλάω, σχεδόν ψιθυριστά, με την ελπίδα ότι μ' ακούς. Ποτέ μου δεν θα μάθω αν πράγματι με άκουγες ή αν ήταν ο ευσεβής μου πόθος που με έπειθε να το νομίζω. Θυμάμαι πόσο δίσταζα να ξεστομίσω όλα όσα είχα αποφασίσει να σου πω εκείνη ειδικά τη μέρα, παρότι την ίδια στιγμή ενδόμυχα περιγελούσα την ερασιτεχνική προγνωστική μου απόπειρα, που βασιζόταν στις δήθεν προαισθητικές μου ικανότητες. Θυμάμαι ακόμα, πόσο βολικό μου είχε φανεί που δεν μπορούσες ν' αποκριθείς και πως την ώρα που έφευγα, για μια στιγμή φοβήθηκα ότι με είχες πράγματι ακούσει. Τότε, βλέπεις, δεν ήξερα ότι ήταν η τελευταία φορά που σου μιλούσα, ούτε ότι αυτό, μετά από ένα χρόνο θα ήταν το λιγότερο που θα με απασχολούσε. Σαν σήμερα, λοιπόν και τέτοια ώρα σ' αποχαιρέτησα κι έφυγα από κοντά σου, χωρίς να ξέρω αν είχες ακούσει όσα χρωστούσα και στους δυο μας να σου πω. Τρεις ώρες αργότερα, κατάλαβα ότι, ανάμεσα στους δυο μας, το πλεονέκτημα του οριστικότερου αντίο, παρά την επιτυχή μου πρόβλεψη, το κρατούσες τελικά εσύ.

Ένα χρόνο τώρα, όποτε συναντώ ανθρώπους -κάθε μέρα όλο και περισσότερους πια- που σέρνονται ως μη άνθρωποι, ζώντας μια ζωή που δεν είναι ζωή, σε θυμάμαι θυμωμένο να βρίζεις πρώτα το σύστημα, μετά το θεό και εν τέλει αυτούς τους ίδιους που δέχονται να ζουν έτσι, μετά κουρασμένο και ίσως γι' αυτό παραιτημένο να λες μόνο "δεν θα' πρεπε να ζουν έτσι οι άνθρωποι, δεν θα 'πρεπε" και σκέφτομαι ότι, απ' όσο θα 'θελα να μπορούσα να σου μιλάω και ν' ακούς, ασύγκριτα περισσότερο θα 'θελα να μπορούσες εσύ να μου μιλάς κι εγώ ν' ακούω.
Χθες βράδυ, είδα τις σκέψεις μου γραμμένες από κάποιαν άλλη. Εκείνη βέβαια, είναι ποιήτρια κι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πώς να παίρνουν το δικό τους σπαραγμό και τον μετατρέπουν σε παρηγοριά των άλλων. Αφέθηκα λοιπόν στα χέρια της που ήξεραν το δρόμο για να γράψουν:

Δεν σε ακούω πια
Τις νύχτες που γυρίζεις
Σε τέτοια όνειρα
Που παραδέρνω
Ωστόσο
Το πιο εφιαλτικό
- Αυτό που με ξυπνάει
Είναι που δεν σ' ακούω

Μια νύχτα (θυμάσαι;), ήρθες στον ύπνο μου και μου μίλησες και το πρωί χαμογελούσα κι όλη μέρα σου 'στελνα "ευχαριστώ", που σ' όσα μου είπες δεν ανέφερες ούτε μια λέξη απ' όσα σου είπα εκείνη τη μέρα.

Το ποίημα "Δεν σε ακούω πια" είναι της Αγγελικής Ελευθερίου, από το βιβλίο της "Μια άδεια θέση", Εκδόσεις Γαβριηλίδη και αναδημοσιεύεται εδώ με την άδεια της ποιήτριας.
Η εικόνα από εδώ

Honey Injection

2011-09-27T13:53:00.005+03:00

Καθόταν κόντρα στο φως σε απόσταση που μπορεί να μην επέτρεπε άγγιγμα, αλλά δεν ήταν ούτε λιγότερη ούτε περισσότερη από όση χρειαζόμουν για να μπορώ να παρατηρώ όσα αξίζουν να παρατηρηθούν πάνω σε κάποιον που ακουγόταν σαν τον Mark Lanegan όταν λέει "you got your eyes on me" και μύριζε όπως μυρίζει το πρωί το καθαρό μακό που φόρεσες μετά το μπάνιο τη νύχτα για να κοιμηθείς μαζί του και σου είναι αδύνατο να το αποχωριστείς. Έτσι σήμερα είμαι σε θέση να πω ότι το ένα του μάτι ήταν πιο μελί από το άλλο. Ένας ψύχραιμος και κοινώς λογικός άνθρωπος, ακούγοντας μια τέτοια δήλωση, μπορεί να συμπεραίνει ότι το άλλο, ήταν απλώς λιγότερο μελί. Αλλά δεν ήταν. Και μπορεί αυτό να ακούγεται κάπως ανακόλουθο αφού, μοιραία, μια σύγκριση μπορεί να βγάζει κάποιον κερδισμένο αλλά βγάζει πάντα και κάποιον χαμένο, σ' αυτήν την περίπτωση όμως, δεν ήταν έτσι. Μεταξύ αυτών των συγκεκριμένων δύο -άνισα μελιών- ματιών, το ένα δεν ήταν λιγότερο μελί, απλώς το άλλο ήταν περισσότερο. Ίσως η εξήγηση βρίσκεται στο μέτρο που χρησιμοποιεί κανείς για τις ανάγκες μιας σύγκρισης. Για να συγκρίνουμε ένα χρώμα με κάποιο άλλο, χρησιμοποιούμε συνήθως τους τόνους της κλίμακας pantone. Το μελί αυτών των ματιών όμως, σήμανε το τέλος pantone (που λέγαμε και στο αμέσως προηγούμενο ποστ). Το μελί αυτών των ματιών χρειάζεται να εξεταστεί με όρους γευστικούς:
Μεταξύ των μελιών του πεύκου και του έλατου υπάρχει μια διαφορά γευστικής απόχρωσης. Και τα δύο όμως, είναι μέλι. Το ένα διαφορετικό από το άλλο, αλλά και τα δύο μέλι. Μπορεί να έλεγες ότι το ένα είναι λίγο πιο σκούρο από το άλλο, όμως δεν θα έλεγες ποτέ ότι το ένα είναι λιγότερο μέλι από το άλλο. Ε, έτσι ήταν αυτά τα μάτια. Κι αν βρίσκεις το επιχείρημά μου εύθραυστο, είναι μάλλον γιατί, χθες βράδυ, δεν μας κοίταξαν τα ίδια μάτια.

Κι έκαναν ένα τίναγμα, σαν υποψία τρομάγματος χωρίς όμως να είναι. Μια ανεπαίσθητη αστραπιαία συρρίκνωση για κλάσμα δευτερολέπτου, όπως εκείνο που κάνουν τα μάτια για να εστιάσουν καλύτερα, αυτά τα μάτια όμως, την τελευταία στιγμή το μετάνιωναν κι επανέρχονταν αμέσως στο κανονικό τους σχήμα. Ίσως από ευγένεια. Το να εστιάζεις επίμονα στο πρόσωπο που κοιτάζεις καμιά φορά χαρακτηρίζεται αδιακρισία. Αυτή η κατηγορία όμως, μπορεί να ταιριάζει σε κάποιον που κοιτάζει επίμονα και ενοχλητικά, αλλά όχι σε κάποιον που τα μάτια του είναι το ένα πιο μελί από το άλλο. Σίγουρα βέβαια, υπάρχουν άνθρωποι που είναι αδιάκριτοι παρότι έχουν μελιά μάτια, αλλά αυτών το ένα δεν είναι πιο μελί από το άλλο. Ως απωθητικό χαρακτηριστικό, η αδιακρισία, θα ελευθέρωνε τους ενδοιασμούς του παρατηρητή κι έτσι να μπορούσε ίσως να καταλήξει να πει, για έναν αδιάκριτο άνθρωπο με μελιά μάτια, ότι το ένα του μάτι είναι λιγότερο μελί από το άλλο, κάτι που δεν θα μπορούσε κανείς να πει γι' αυτά τα δύο μελιά μάτια και άρα η αδιακρισία εδώ αποκλείεται.

Χθες έμαθα ότι δυο μάτια, που το ένα είναι πιο μελί από το άλλο, έχουν παράξενες ικανότητες. Μπορούν να δίνουν όλη τους την προσοχή σ' αυτόν που έχουν κολλήσει πάνω του σαν μέλι, χωρίς ούτε για μια στιγμή να τη στερούν από κανέναν άλλο. Μπορούν να παρακολουθούν αληθινά ό,τι λέγεται από όλους τους άλλους, χωρίς ποτέ να αφήσουν μια ιδιωτική παρασκηνιακή συνομιλία τους, που σταθερά εξελίσσεται, παρότι βουβή και αθέατη. Μπορούν να είναι τρομακτικά σοβαρά χωρίς ούτε στιγμή να γίνουν βαρετά. Μπορούν να κοιτάζουν παντού και όλους χωρίς ποτέ να πάψουν να κοιτάζουν και σε ένα ορισμένο σημείο. Ένα μόνο δεν έμαθα: Πώς γίνεται δυο -έστω άνισα μελιά- μάτια να κάνουν τόσο σαφείς ερωτήσεις ενώ δεν μπορούν να αρθρώσουν ούτε μια λέξη.

Φοβήθηκα ότι με δυο μάτια απέναντί μου που το ένα είναι πιο μελί από το άλλο, η εναλλαγή από το γλυκό στο σερμπέτι και αντίστροφα, θα μπορούσε να με λιγώσει και να χάσω τις δυνάμεις και τα μυστικά μου. Αδύναμη δεν θα μπορούσα να γυρίσω στο σπίτι, πόσο μάλλον χωρίς τα μυστικά μου. Ευτυχώς είχα το φως πίσω μου κι έτσι εκείνος δεν έμαθε τίποτα για τα δικά μου μάτια. Δεν ξέρει καν τι χρώμα είναι. Πριν προλάβουν λοιπόν να φωτιστούν από κάποιο αιφνίδιο απρόσκλητο φως και αποκριθούν σε όλες τις ερωτήσεις ερήμην μου, πήρα τις απαντήσεις και τα μάτια μου κι έφυγα. Όμως ακόμα και μετά από τόσο νερό που έριξα πάνω μου, κολλούσα ολόκληρη. Όλη νύχτα κολλούσα και ακόμα κολλάω.

Η εικόνα από εδώ

Τα Πάντα και άλλες ιστορίες για αρκούδες

2011-09-23T15:42:00.008+03:00

Προσοχή! Ακολουθεί πολιτικό ποστ!

Τελευταίως, όλο και συχνότερα ακούω από στόματα καλοπροαίρετων και έντιμων ανθρώπων -τους οποίους στ' αλήθεια εκτιμώ, ανεξαρτήτως των μεταξύ μας διαφωνιών- ότι “έχει έρθει η ώρα για την Αριστερά να παίξει τον ιστορικό της ρόλο”. Αυτό το θέμα κυριαρχεί, όχι μόνο στις συζητήσεις μεταξύ αριστερών, αλλά ακόμα και μεταξύ ανθρώπων που δεν έχουν καμιά σχέση με την Αριστερά, γιατί ως γνωστόν, ο πνιγμένος απ' τα μαλλιά του πιάνεται. Σου λέει κι ο δεξιός: “εδώ καταστρεφόμαστε, ας κάνει κάτι κάποιος, έστω η Αριστερά βρε αδερφέ και βλέπουμε, δε χανόμαστε, όλο και κάποιος τρόπος θα βρεθεί μετά να την ξαναπατήσουμε χάμω – έτσι κι αλλιώς δεν σκοπεύω να την ψηφίσω ή να τη στηρίξω με οποιοδήποτε τρόπο, να παρακολουθήσω το σόου θέλω μόνο και να της προσφέρω νοερή συμπαράσταση σε κάτι από το οποίο ενδεχομένως θα ωφεληθώ, ασχέτως του ότι στη συνέχεια θα νιώσω χρέος μου να κατακρίνω ως τραγικό λάθος και να το σαμποτάρω κατά την εφαρμογή του άμα δω ότι με ξεβολεύει αισθητά”.

Νομίζω ότι από την εποχή των αγανακτισμένων, ελλείψει άλλων διεξόδων και λόγω της αφόρητης πίεσης που ασκούσε στον κόσμο η ανάγκη μιας οποιασδήποτε εκτόνωσης, το κέντρο του ενδιαφέροντος έχει μετατοπιστεί στην άνευ -ιδεολογικών- όρων δράση, πράγμα που από την αρχή ήταν έτσι κι αλλιώς επικίνδυνο, όπως κραύγαζαν όσοι χαρακτηρίζονταν και συνεχίζουν να χαρακτηρίζονται απαισιόδοξοι, υποχόνδριοι, κακόπιστοι και μίζεροι, οι οποίοι όμως, αυτό που ήθελαν να πουν και που αποδείχτηκε στη συνέχεια εκ των πραγμάτων βάσιμο, ήταν ότι, όταν δεν υπάρχει υπόβαθρο και συγκεκριμένη, κοινή πολιτική κατεύθυνση, η δράση μοιάζει σαν το πέταγμα μιας κατά τα άλλα αποφασισμένης μύγας, που όμως επαναλαμβανόμενα και ασταμάτητα χτυπάει με φόρα πάνω στο τζάμι, στην προσπάθειά της να διαφύγει από ένα κλειστό παράθυρο. Οι άνθρωποι, βλέπουν εύκολα το ανώφελο στη δράση μιας μύγας και μπορεί να αναρωτιούνται πόσο ηλίθια μπορεί να είναι, αλλά αρνούνται να παραλληλίσουν τη στάση της με τη δική τους, κι αυτή είναι μια αλήθεια που εν μέρει εξηγεί και γιατί στο παρελθόν μας φρίκαρε και μας αηδίασε τόσο ο Jeff Goldblum.

Αυτό που νομίζουν, λοιπόν, οι αθωότεροι και ίσως οι ρομαντικότεροι και πιστότεροι άνθρωποι, είναι ότι αυτό που θα έπρεπε να απασχολεί την Αριστερά είναι το ποιοτικό άλμα στη δράση της. Όμως εμείς, οι μαρξιστές της φράξιας Γκράουτσο (όπως αποκαλεί κάτι τύπους σαν και του λόγου μας, ο έξοχος φίλος, Γιώργης Κ.), γνωρίζουμε ότι, μιας τέτοιας εξέλιξης, αντικειμενικά προηγείται η ποιοτική σκέψη, που δίνει περιεχόμενο στην ποιοτική απόφαση, η οποία με τη σειρά της δίνει το έναυσμα για την ποιοτική οργάνωση, στάδια που αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο απαραίτητων προϋποθέσεων για να χαρακτηριστεί ποιοτικό ένα άλμα, εξαιρουμένου ίσως εκείνου στο κενό, το οποίο βεβαίως δεν εξαιρείται εκ προοιμίου, αλλά μόνον στην περίπτωση αποτυχίας του να φέρει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, όταν δηλαδή καταλήγει σε απλό πλην οδυνηρό σακάτεμα, καθώς μόνον τότε αποδεικνύεται ότι δεν πληρούσε εξαρχής τις παραπάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις. Το δικαίωμα στο άλμα άλλωστε, είναι κάτι που αναγνωρίζουν οι πάντες, οι πάντισσες και τα πάντα (γιγάντια, μεσαία και μικρά). Παρότι, βεβαίως, τα πάντα δεν φημίζονται για τη ροπή τους στον αυτοκτονικό ιδεασμό, δεν υπάρχουν ωστόσο καταγραφές περιπτώσεων στις οποίες αυτά να δήλωσαν σαφώς, άρνηση ή αποκλεισμό αυτού του ενδεχομένου.

Έλεγα λοιπόν ότι αυτό που ίσως θα έπρεπε να απασχολεί την Αριστερά, είναι το ερώτημα αν έχει αληθινά την πρόθεση να αποσύρει τη στήριξη που ουσιαστικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο προσφέρει σ' αυτό το σύστημα. Αυτό ίσως θα σήμαινε ότι θα έπρεπε κάποτε να σκεφτεί το ενδεχόμενο να μείνει έξω από το πανηγύρι της υπεράσπισης των “δικαιωμάτων” και των “κατακτήσεων” του λαού, στο οποίο συμμετέχει, λες και δεν ξέρει ότι συντηρουμένων αυτών των αγαθών, το σύστημα αυτό συνεχίζει να αναπνέει. Μπορεί να σήμαινε ότι ακόμα κι αν έπρεπε να γίνει αντιπαθής σε πρώτη φάση, με αποτέλεσμα να μην πάρει και πολλές ψήφους στις επερχόμενες εκλογές, αυτό δεν θα έπρεπε να την ενδιαφέρει, αντίθετα, θα έπρεπε να μείνει πιστή στις αρχές της και σε ό,τι πρεσβεύει, οραματίζεται και αποσκοπεί. Μπορεί να σήμαινε ότι θα έμενε έξω από τη βουλή, αλλά αυτό θα μπορούσε να καταδεικνύει και μια συνειδητή, επαναστατική επιλογή, δεδομένου ότι γνωρίζει καλά πως αυτό το μόρφωμα είναι η κορωνίδα των επιφάσεων μιας δημοκρατίας που έχει πεθάνει πριν καν γεννηθεί, ως εκ τούτου είναι φάντασμα και γι' αυτό δεν χρειάζεται υπεράσπιση και προστασία από τον κόσμο των ζωντανών, οι οποίοι θα μπορούσαν έτσι για ποικιλία, ανάμεσα στα άλλα, να ασχολούνται μέχρι και με το να δημιουργήσουν έναν κόσμο αντάξιό τους και άρα ζωντανό, ακόμα κι αν χρειαζόταν αυτός να μην περιγράφεται με πομπώδεις λέξεις και έχανε το υπερπρονόμιο να ονομάζεται “δημοκρατία”. Μπορεί να σήμαινε ότι θα έπρεπε επιτέλους να φερθεί με εντιμότητα διατυπώνοντας ιδέες που σχετίζονται με την ανατροπή και όχι μόνο προφέροντας λέξεις που τη θυμίζουν, ενώ, ουσιαστικά, ως έννοιες, έχουν προ πολλού αποκλειστεί από τις πραγματικές προθέσεις της.

Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω γιατί η Αριστερά προσπαθεί, ουσιαστικά στο πλευρό της εξουσίας, να βρει τρόπους να σωθεί αυτό το σύστημα. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί οφείλει να ράψει μπαλώματα για ένα ρούχο που όταν πας να το πιάσεις η σάπια πλέον ύφανσή του σκορπάει και γίνεται σκόνη. Γιατί, άραγε, παλεύει με τόσο πάθος για να διατηρηθεί ένα επίπεδο που θα αποτελεί τη βάση για διορθώσεις που θα μας ανακουφίσουν και θα προσαρμόσουν εκ νέου τις αντοχές μας; Γιατί δεν αφήνει έναν ημίνεκρο να αφήσει την τελευταία του ανάσα και να αναπαυθεί, να γίνουν όλα ίσιωμα, μπας και καταφέρουμε να χτίσουμε κάτι καινούριο που να έχει την προοπτική να αντέξει περισσότερο; Κυκλοφορούν φήμες ότι οσονούπω ανατρέπεται η γνωστότερη και διασημότερη κοσμική σταθερά. Μόνο η Αριστερά δεν μπορεί να διαφοροποιήσει τη στάση της ώστε να εμπνεύσει σθένος και αληθινό όραμα που θα έδινε στον κόσμο μια ώθηση να διεκδικήσει τη ζωή του. Ποια είναι η αιτία γι' αυτό, είναι ένα μυστήριο του σύμπαντος, πολύ πιο ιντριγκαδόρικο από την ταχύτητα των νετρίνων. Το να μην μπορεί, πάντως, για οποιονδήποτε υποκειμενικό ή αντικειμενικό λόγο, να ανταποκριθεί κανείς στο ιστορικό του καθήκον είναι διαφορετικό από το να καίει και κάθε χαρτί που θα μπορούσε να ρίξει στο τραπέζι του μέλλοντος κι επιπλέον πολύ σπάταλο.

Αυτό λοιπόν ήταν, νομίζω, το πλέον ακατάληπτο ποστ μου στην ιστορία της προσωπικής μου ποστογραφίας. Ίσως μια μέρα καταφέρω κι εγώ, αυτό που έχουν καταφέρει τόσοι και τόσοι προγενέστεροι και μεταγενέστεροί μου, φυσιολογικοί άνθρωποι/μπλόγκερ, να γράψω δηλαδή κάτι κατανοητό, που να έχει αρχή, μέση και τέλος, νόημα και σκοπό, να καταλαβαίνουμε τι λέμε και να γουστάρουμε. Προς το παρόν, επειδή όλο και σπανιότερα παθαίνω πολιτικού τουλάχιστον περιεχομένου κρίσεις, δεν έχω παρά να ελπίζω στην κατανόηση και την ανοχή σου. Καλό σ/κ, πολυβασανισμένε μου!

Bye bye baby - Janis Joplin

Photo by Luca Pierro, από εδώ

Γύρω όλοι

2011-09-21T12:40:00.001+03:00

Δεκάδες ουράνια φλας φώτισαν την Αθήνα χθες βράδυ. Αξεπέραστη διασημότητα από τα νιάτα της η πόλη αυτή, πάντα στο προσκήνιο, δεν είναι παράξενο που την κυνηγούν ακόμα οι παπαράτσι. Υγρή, πρόθυμη και επιτηδευμένα μελαγχολική, υποδέχτηκε γι' ακόμα μια φορά την προσοχή τους στο πρώτο season event του φετινού φθινοπώρου.
Καθώς ένα από αυτά άστραφτε πάνω σε μια σπάνια αστική πόζα, κάηκε η λάμπα του γραφείου μου, για να μάθω άλλη φορά να αδιαφορώ για τα κοσμικά γεγονότα. Τέλος πάντων. (Παρεμπιπτόντως, αυτή την έκφραση, το "τέλος πάντων", νομίζω ότι πρέπει να τη σταματήσω. Όλο "τέλος πάντων" λέω και όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά αυτοί που ασχολούνται με τα μεταφυσικά λένε ότι οι λέξεις έχουν ενέργεια και ασκούν έλξεις -ό,τι λες συνέχεια εκφράζει μια σκέψη που έχει την τάση να υλοποιείται κλπ- και δεν είναι καιρός τώρα να προσφέρω τηλεπαθητικά ιδέες σ' αυτούς τους λωποδύτες να μου φορτώσουν τέλη για όλα. "Τα πάντα" είναι πάρα πολλά πράγματα για να πληρώνει κανείς ένα τέλος για καθένα από αυτά. Ακόμα κι αν τα αθροίσουν και τα μαζέψουν σε ένα ενιαίο, ένα τερατωδώς ογκώδες τέλος θα είναι, αφού θα αφορά τα πάντα. Είναι δύσκολες εποχές για συλλογή λογαριασμών. Ας προσέχουμε τι λέμε για να μην προκαλούμε την τύχη μας.)

Η μικρή χάρηκε που άλλαξε ο καιρός και το ανακοίνωνε κάθε τόσο με ενθουσιασμό. Είναι φυσικό. "Πετρέλαιο" και "κοινόχρηστα" είναι γι' αυτήν απλώς λέξεις, τις οποίες, αντίθετα με πολλές άλλες άγνωστές της λέξεις, ποτέ μέχρι σήμερα δεν σκέφτηκε να αγοράσει. Το ενδιαφέρον, λοιπόν, για την αλλαγή του καιρού, είχε απολύτως προσωπικό χαρακτήρα και περιορίστηκε στην αναζήτηση της πιο ταιριαστής με τα υπόλοιπα ρούχα ζακέτας για σήμερα το πρωί. Από την άλλη πάλι, είναι λίγο περίεργο για την ηλικία της που ανυπομονεί για τον χειμώνα. Ίσως τελικά, παρά τα φαινόμενα, της έπεσε βαριά η αδράνεια αυτού του καλοκαιριού, όπως σε όλους. Είναι λάθος να υποτιμάμε την παιδική συναίσθηση.

Στο σχολείο, δώσανε τελικά κάτι βιβλία κι έτσι με έσωσαν από τις ταλαντεύσεις μεταξύ διαμαρτυριών και ανακούφισης. Η αλήθεια είναι ότι, στο ενδεχόμενο να μη δώσουν βιβλία, είχα χάσει το μπούσουλα και δεν ήξερα πώς να φερθώ ως πολιτικό ον, γιατί στην πραγματικότητα είχα βρει πολύ ενδιαφέρουσα την προοπτική της απουσίας των βιβλίων (τέτοια που είναι). Ένιωθα λοιπόν ότι οι απατεώνες αυτοί έκαναν τη γυριστή του αιώνα, το γνωστό κόλπο του φτυσίματος, όπου και ο πιο δεύτερος γκόμενος μπορεί να γίνει αντικείμενο πόθου. Παραλίγο να μας βάλουν στην καψούρα για κάτι που έχουμε προ πολλού απορρίψει. Λίγο θέλαμε να αρχίσουμε να τους παρακαλάμε να μας τα δώσουν. Και πάντως, ήμασταν όλοι έτοιμοι να διεκδικήσουμε βιβλία που θα έπρεπε να καίμε απευθείας μετά την παραλαβή τους. Πάνω που θα ξεμπερδεύαμε με δαύτα, ξαναμπήκαν στο παιχνίδι θριαμβευτές και κοντέψαμε να πούμε κι ευχαριστώ. Τελείωσε όμως κι αυτό, η ανάγκη να πάρουμε σαφή θέση στο ζήτημα αναβλήθηκε, ο κίνδυνος να μπούμε στην ουσία απομακρύνθηκε, φανερώνοντας και πάλι ότι δεν είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε τη ζωή μας. Τώρα θα μου πεις, είναι καιροί αυτοί για τέτοια πράγματα; Όχι βέβαια, δεν είναι. Αυτά ήταν για άλλες εποχές, αλλά τότε δεν είχαμε μυαλό για να καταλάβουμε ούτε τίνος ήταν τα λεφτά που μας δάνειζαν. Καταλάβαμε μόνο όταν φτάσαμε στο αμήν, αλλά τώρα, το "όλα ή τίποτα" που υπονοείται στην κατάσταση και που θα έπρεπε να είμαστε σε θέση να πούμε, μας βρίσκει καθηλωμένους και ανήμπορους για τέτοιες μαγκιές.

Βροχές, σχολεία, χρέη, απασχόληση, χώρα, χρήματα, άγχος, μελαγχολία (όλα εμπεριέχουν το "χ" ίσως για να δηλώσουν -το καθένα για δικούς του λόγους- ότι, ως θέματα, στέκουν μόνο υπό τις παρούσες συνθήκες, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλώς άκυρα) πρόκειται να μας προβληματίσουν και στη νέα σεζόν, όπως φαίνεται. Στο κέντρο του προβλήματος δεν αναμένεται ακόμα, όχι να φτάσουμε, αλλά ούτε καν να πλησιάσουμε, οπότε μπορούμε ανέμελοι και ατάραχοι να συνεχίσουμε να αναλωνόμαστε στο γύρω-γύρω. Όταν έχουμε ή φτιάχνουμε λόγους για να νιώθουμε καλά, τρέχουν ιλιγγιωδώς η ώρα, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια, ενώ με τη στενοχώρια για συντροφιά, η μικρή αυτή μπαμπέσα, η ζωή μας, διαρκεί πάρα πολύ, τα είπαμε όμως αυτά, να μην τα ξαναλέμε...

Η εικόνα από εδώ

Αγριοχοίρινο (και άλλα κρέατα του δάσους)

2011-09-17T14:25:00.005+03:00

- Τι βλακεία είναι αυτό;
- Για βλακεία δεν ξέρω, ξέρω μόνο ότι είναι γιαουρτλού.
- Αηδία.
- Γιατί;
- Δε βλέπεις που το γιαούρτι ακουμπάει στη σάλτσα, ρε μαμά;
- Ε, και; Δεν έχεις δει ότι φτιάχνουμε και σάλτσες με γιαούρτι;
- Ναι, αλλά το ανακατεύουμε και δεν φαίνεται. Δεν το αφήνουμε απλώς να ακουμπάει τα άλλα πράγματα, έτσι σιχαμερά.
- ...
- Μετά είναι και το κρέας. Ακουμπάει και το κρέας. Αυτό κι αν είναι αηδία.
- Δεν έχεις δίκιο. Το κρέας σ' αυτό το φαγητό είναι πολύ πικάντικο και το γιαούρτι ισορροπεί τη γεύση του και το δροσίζει.
- Μπλιαχ το κάνει. Έπρεπε τουλάχιστον να το βάζουν σε ένα πιατάκι ξεχωριστά.
- Ναι, θα μπορούσαν, αλλά αυτό το φαγητό έτσι σερβίρεται. Αυτοί που το τρώνε προφανώς δεν ενοχλούνται, αντίθετα τους αρέσει έτσι.
- Και δε μου λες... Εσύ πού τα ξέρεις όλα αυτά; Αφού δεν τρως κρέας.
- Κάποτε όμως έτρωγα.
- Έχεις φάει και γιαουρτλού;
- Ναι.
- Δεν το περίμενα αυτό από σένα, μαμά.
- Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, παιδί μου.
- Και σ' άρεσε;
- Καλό ήτανε.
- Πφφφ...
- Είσαι υπερβολική. Το γιαούρτι τρώγεται ακόμα και στη θέση της φέτας γιατί ταιριάζει με διάφορα φαγητά που έχουν σάλτσα και είναι βαριά. Η Λία ας πούμε, το βάζει στο τραπέζι με πολλά, για ποικιλία.
- Η Λία είναι από την Κύπρο.
- Και τι σημαίνει αυτό;
- Σημαίνει ότι εκεί δεν έχουν πρόβλημα που τρώνε χαλούμι, με το γιαούρτι θα είχαν; Δεν θα με παραξένευε να τρώνε το γιαούρτι και με τις φακές.
- Την ξέρεις την παροιμία “περί ορέξεως λόγος ουδείς”; Άμα δε σ' αρέσει μην το τρως.
- Σιγά μην το 'τρωγα.
- Οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Όλα μια χαρά. Δες τώρα τι θες να φας για να παραγγείλλουμε.
- ...
- ...
- Μα τι έχουν πάθει με το γιαούρτι; Δεν το καταλαβαίνω. Μέχρι και παγωτό το κάνουν. Γιαούρτι με σάλτσες, γιαούρτι με μέλι, γιαούρτι με ξηρούς καρπούς, γιαούρτι με φρούτα του δάσους...
- Τι να σου πω; Φαίνεται ότι το γιαούρτι αρέσει σε πολλούς ανθρώπους.
- Εγώ δεν πιστεύω ότι τους αρέσει. Νομίζω ότι επειδή δεν τους αρέσει το ανακατεύουν - για να του αλλάξουν τη γεύση και να μπορέσουν να το φάνε.
- Τι νομίζεις ότι τους αναγκάζει να κάνουν κάτι τέτοιο;
- Τους αναγκάζει ότι εσείς οι μαμάδες επιμένετε, για ένα σωρό απαίσια πράγματα, ότι αυτό είναι καλό κι εκείνο θρεπτικό. Εσύ έχεις φτάσει στο σημείο να ανακατέψεις το μπρόκολο με κρέμα και τυριά για να με κάνεις να το φάω.
- Επειδή το μπρόκολο είναι ένα ωφέλιμο λαχανικό.
- Τα βλέπεις; Αυτό εννοώ.
- Μα και που το έκανα, δεν κατάφερα και τίποτα. Δεν θυμάμαι να το έφαγες τελικά...
- Όχι βέβαια. Όμως κάποιος άλλος στη θέση μου μπορεί να το έτρωγε.
- Εντάξει, δεν είναι και δηλητήριο. Δεν θα πάθαινες και τίποτα αν το έτρωγες.
- Δε λέω αυτό. Λέω ότι όλο κάτι τέτοια κόλπα κάνετε και να τώρα πού φτάσαμε.
- Πού φτάσαμε;
- Στο γιαουρτλού φτάσαμε. Γιαούρτι με κρέατα του δάσους: “- Τι κρέατα έχει μέσα το γιαούρτι σας; - Ελαφένιο και λαγίσιο. - Α, το δικό μου έχει ζαρκαδένιο και αγριοχοίρινο.”
- Χα... Αγριοχοίρινο, ε;
- Χοιρινό δεν το λένε το κρέας του γουρουνιού;
- Ναι.
- Ε, τότε το κρέας του αγριογούρουνου θα το λένε αγριοχοίρινο.
- Σωστά, αλλά να σου πω... Έχω μια ιδέα.
- Για πες την...
- Ξέρεις, επειδή εδώ ήρθαμε και για να φάμε κι επειδή εγώ πεινάω πολύ, λέω να μην κοιτάξουμε άλλη φωτογραφία φαγητού στον κατάλογο.
- Εγώ δεν πεινάω και τόσο.
- Το ξέρω.
- Πώς το ξέρεις;
- Ε, φαίνεται. Το έχω καταλάβει, πού να σου εξηγώ τώρα... Έχεις καταλήξει σε κάτι; Να πούμε στον σερβιτόρο να έρθει;
- Ναι, πες του. Εγώ, έτσι κι αλλιώς, από την αρχή ήξερα τι θα πάρω...

Η εικόνα από εδώ