ποστ: 2012

Oυδέν Aμιγές: Τι ετοιμάζεσαι να γράψεις;
Riski: Δεν ξέρω ακόμα. Θα δω.
- Γιατί δεν γράφεις κι εσύ κάτι γιορτινό; Το πρώτο ποστ του έτους πρόκειται να είναι αυτό.
- Δεν έχει πλάκα να γιορτάζεις ερήμην του τιμώμενου.
- Μα το 2012 είναι εδώ.
- Εδώ είναι, αλλά δεν θυμάμαι να με κάλεσε σε καμιά γιορτή. Δεν ξέρω καν αν γιορτάζει. Τι να γιορτάζει κιόλας, δηλαδή; Μόλις ήρθε. Ούτε τα πράγματά του δεν έχει τακτοποιήσει.
- Την άφιξή του γιορτάζουμε, παιδί μου... Τη γνωριμία μας.
- Και πού ξέρεις εσύ ότι το 2012 χάρηκε για τη γνωριμία μας; Και πάντως εγώ δεν ξέρω αν χάρηκα για τη γνωριμία του. Δεν μου πολυγεμίζει το μάτι.
- Ωραία. Τότε, έστω καθυστερημένα, γράψε κάτι ευχετήριο, να το καλοπιάσεις.
- Μπα... Αυτό ήθελα να αποφύγω και δεν έγραψα τίποτα για την πρωτοχρονιά. Δεν μου γεμίζουν το μάτι ούτε οι ευχές.
- Τι ξινή, θεέ μου... Γιατί καλέ; Τι έχουν οι ευχές;
- Είναι ανώφελες. Αν είχαν κάποια χρησιμότητα θα είχε φανεί κάποτε ως τώρα. Δεν έχει καλυτερέψει ποτέ τίποτα με τις ευχές.
- ...
- ...

- Εσύ τότε γιατί ευχήθηκες σε τόσο κόσμο;
- Για να τους δείξω ότι δεν τους ξεχνώ και ότι τους σκέφτομαι, ότι είμαι κοντά τους, ρε παιδί μου. Επειδή ξέρω ότι όπως κι εγώ, έτσι και οι περισσότεροι άνθρωποι, στις δύσκολες στιγμές έχουν ανάγκη συμπαράστασης. Άλλωστε, όπως είπες, έχω ήδη ευχηθεί.
- Μα ποια είναι στην προκειμένη περίπτωση η δύσκολη στιγμή;
- Η στιγμή που σχηματίζεται μια προσδοκία είναι δύσκολη για όλους μας, σχεδόν αβάσταχτη. Σκέψου μόνο ότι, ουσιαστικά, γιορτάζουμε την έναρξη κάθε χρονικού κύκλου, φυσικού ή τεχνητού. Καλημέρα, καλή βδομάδα, καλό μήνα, καλή χρονιά, συν τις ευχές για τις εποχές. Θέλουμε να περιορίσουμε τον κίνδυνο της γενικής αποτυχίας με το να μετράμε κύκλους ορισμένης διάρκειας, έτσι ώστε, η περίπτωση της αποτυχίας να αφορά ένα μικρό διάστημα και να ξεκινάμε κάθε φορά ένα νέο ελπιδοφόρο κύκλο, ανεξαρτήτως του ότι μέσα μας γνωρίζουμε εκ των προτέρων ότι το πιθανότερο είναι να τα κάνουμε και πάλι θάλασσα. Θα μας παραδεχόμουν αν κάθε κύκλος αξιολόγησης ήταν μια δεκαετία. Τουλάχιστον. Αλλά ποιος αντέχει τόσο χωρίς τη δυνατότητα επανεκκίνησης; Φοβάμαι ότι πίσω απ' αυτή τη συνήθεια κρύβεται ο φόβος του τέλους. Όλο στις ενάρξεις ευχόμαστε, λέγοντας “καλή αρχή”. Σπανίως σκέφτεται κανείς να ευχηθεί “καλό τέλος”. Θεωρούμε το τέλος κακό εκ προοιμίου, παρότι έχει επανειλημμένως αποδειχτεί, ότι το τέλος είναι συχνότατα υπέροχο και επιθυμητό. Είναι αυτό που στ' αλήθεια χρειαζόμαστε άπειρες φορές. Για να μην πιάσω τη συνήθεια να γελάμε και να χαιρόμαστε με τις γεννήσεις χωρίς να ξέρουμε πώς πρόκειται να είναι η ζωή του καινούριου ανθρώπου, ενώ κλαίμε και λυπόμαστε στους θανάτους παρότι συχνά ο εκλιπών δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη τύχη.
- Πωωω! Την τύχη μου μέσα...
- ...

- Τελικά, τι θα γράψεις;
- Σου είπα δεν ξέρω. Ό,τι μου κατέβει.
- Τι είναι αυτό το πράγμα με το "ό,τι σου κατέβει", συνέχεια;
- Είναι το φυσικό μου. Θέλω να κάνω ό,τι μου κατεβαίνει. Έχω δοκιμάσει και τους υπολογισμούς, μη νομίζεις... Δεν είδα ποτέ καλό.
- Ω, θεέ μου... Γιατί να είμαι υποχρεωμένο να σε υποστώ;
- Γιατί είσαι δικό μου. Εγώ σε έφτιαξα. Χωρίς εμένα δεν θα υπήρχες.
- Εγώ, κυρία μου, είμαι πλέον ξεχωριστή οντότητα. "Το έργο καθενός, όταν φεύγει από τα χέρια του..." κλπ, θυμάσαι;
- Εσύ δεν έχεις φύγει ακόμα από τα χέρια μου, οπότε ακόμα είσαι ό,τι θέλω εγώ να είσαι. Είμαστε ένα.
- Εγώ είμαι το Ουδέν Αμιγές. Εσύ είσαι η Riski. Είμαστε άλλο καθένας.
- Ξέρεις πόσοι κοιτάζουν εσένα και κρίνουν εμένα; Μερικοί νομίζουν κιόλας ότι με ξέρουν.
- Ε, και; Κάνουν λάθος. Πρώτη τους φορά θα είναι, λες; Αν είναι πάντως όπως τα λες, είσαι τυχερή.
- Προκλητική αυτοπεποίθηση ακούω. Αλαζονεία μου μυρίζει.
- Είσαι αντιπαθητική. Το ξέρεις;
- Ξέρω τουλάχιστον έναν που διαφωνεί μαζί σου.
- Έναν... χα, ωραίο σκορ...
- Τώρα που το καλοσκέφτομαι, μπορεί και δύο.
- Μμμ... Μα τότε έχεις τεράστια επιτυχία...
- Ε, τι να κάνουμε; Προφανώς σε κάτι θα χρειάζονται και οι αντιπαθητικοί. Αλλιώς δεν θα υπήρχαν. Πώς θα ξεχώριζες, ας πούμε, τους συμπαθητικούς, αν δεν υπήρχαμε εμείς;
- ...και κάνεις κι εμένα να φαίνομαι αντιπαθητικό.
- Α, εκεί το πήγαινες... Δεν έχεις αυτονομία ρε... Πώς να στο πω για να το καταλάβεις;
- Μέσα στο 2011 με φόρτωσες με 152 ποστ.
- Ε, και; Η δουλειά σου είναι.
- Τα περισσότερα από αυτά είναι σαχλαμάρες.
- Ναι, αλλά κάποια δεν είναι. Κι επιπλέον να μη σε νοιάζει.
- 15 ποστ θα ήταν αρκετά. Τα υπόλοιπα περισσεύουν. Αν δεν υπήρχαν, δεν θα έλειπαν σε κανέναν, σε βεβαιώ.
- Εγώ δεν μετράω; Θα έλειπαν σε μένα.
- Καλά, δεν μπορείς ποτέ, έστω για μια φορά, να μη σκέφτεσαι τον εαυτό σου;
- Υποθέτω ότι ο ερωτών μπορεί. Παλιό παιχνίδι αυτό. Το 'χω παίξει κι εγώ. Είναι θέμα προτεραιότητας. Όποιος προλάβει να κάνει πρώτος αυτή την ερώτηση θεωρεί ότι απαλλάσσεται από τη μομφή περί εγωισμού κι έτσι ο ίδιος αυτόματα ανακηρύσσεται αλτρουιστής, πέραν πάσης αμφιβολίας. Πλάκα έχει. Εσύ, λοιπόν, μπορείς;
- Εγώ ρώτησα πρώτο.
- Ναι, ξέρω. Τα βλέπεις;
-...
- ...

- Τι θα γράψεις τελικά;
- Τίποτα.
- Καλύτερα.
- Έτσι λέω κι εγώ.
- Ωραία.
- Ε, ναι.
- ...
- ...

- Μήπως να μην ξανάγραφες τίποτα γενικώς;
- Παίζει κι αυτό. Ειδικά αυτό μάλλον. Πάντα παίζει.
- Είσαι αναβλητική. Γι' αυτό το ρίχνεις στο “πάντα παίζει αυτό”. Για να αποφύγεις να πάρεις μια απόφαση και να δεσμευτείς.
- Μπορεί.
- ...
- ...

- Ένα μεγάλο κόκκινο κουμπί που γράφει “Διαγραφή αυτού του ιστολογίου”, το έχεις προσέξει ποτέ;
- Όχι. Υπάρχει αυτή η δυνατότητα;
- Μα, ναι ...
- Ωραία. Καλό είναι να το ξέρει κανείς.
- Αυτό σου εύχομαι για το 2012!
- Οι ευχές είναι ανώφελες, δεν λειτουργεί έτσι το...
- ...αχ, σε παρακαλώ, μην το πιάσουμε πάλι απ' την αρχή...
- Ναι, έχεις δίκιο. Καλύτερα όχι. Έτσι κι αλλιώς, η συζήτηση μαζί σου, δεν βγάζει πουθενά.
- Είσαι εγωίστρια.
- Μμμ... Ναι, ξέρω, ξέρω. Λοιπόν, αγαπημένο μου μπλογκάκι... Βρήκα επιτέλους το τραγουδάκι που θα σου αφιερώσω.

C.W. Stoneking - The love me or die

_