Old City Lights (please keep on burning bright)

Απόψε θα σου πω ένα μυστικό. Για εκείνο το βράδυ. Τώρα που δεν έχει πια σημασία. Μεταξύ ανθρώπων που ερωτεύτηκαν τόσο παράφορα, αυτά τα πράγματα, μόνο όταν δεν έχουν πια σημασία λέγονται.
Χειμώνας ήταν, παγωμένος όμως, όχι σαν τον φετινό. Έξω από το Ιντεάλ. Αργά. Μόλις είχε τελειώσει η νυχτερινή. Κρυμμένοι μέσα σε ρούχα χοντρά και σε σκουφιά, σου άνοιξα το παλτό για να αγκαλιάσω το σώμα σου μόνο πάνω απ' το πουλόβερ. Δεν είπες τίποτα που κρύωσες, μόνο γελούσες. Μ' άφησες να χωθώ εκεί και με τύλιξες για λίγο και με το δικό σου παλτό. Συμβιβάστηκα με το χέρι μου να ψαχουλεύει μέσα στην τσέπη σου, μόνο επειδή έπρεπε να φύγουμε.
Θα κοιμόμασταν μαζί στο σπίτι σου.
Ποιο έργο είχαμε δει, δεν θυμάμαι, εσύ σίγουρα θυμάσαι. Όλα τα θυμάσαι εσύ. Εγώ δεν μπορώ. Θυμάμαι μόνο ότι προσπαθούσα να μη με βλέπεις που γύριζα συνέχεια και κοιτούσα το προφίλ σου καθώς εσύ κοιτούσες την οθόνη. Αλλά κι αυτό να μην ήταν, έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσα να συγκεντρωθώ κρατώντας το χέρι σου, το κατάλαβες και μου το πήρες. Ήσουν αποφασισμένος να δεις την ταινία. Από τη στάση που πήρα ένιωσες ότι αυτή ήταν μια πολύ λάθος κίνηση. Μου το ξανάδωσες αμέσως.
Πώς έγινε και τσακωθήκαμε τελικά τόσο πολύ, ούτε αυτό μπορώ να θυμηθώ. Εσύ σίγουρα θυμάσαι. Εσύ τα θυμάσαι όλα. Όμως, παρότι είχα θυμώσει θυμάμαι πολύ, δεν πρέπει να ήταν κάτι τόσο σοβαρό. Ποτέ δεν είναι τόσο σοβαρό κάτι μετά από τόσο πολύ καιρό. Τα φώτα της πόλης πρέπει να έφταιγαν. Ίσως ήταν πολύ λαμπερά. Δεν θυμάμαι. Θυμάμαι ότι περίμενα μια λέξη σου που δεν είπες, δεν τη σκέφτηκες, αιφνιδιάστηκες, ποιος ξέρει... Αν την είχες πει, θα άλλαζα γνώμη, δεν θα σ' άφηνα -τόσο ανένδοτη- να φύγω μόνη, θα έμενα μαζί σου.
Στάθηκες, με τα χέρια ανοιχτά, να με κοιτάζεις που κατηφόριζα την Πανεπιστημίου. Μου φώναξες "πώς μπορώ και είμαι τόσο σκληρή". Ακόμα δεν μπορώ να σου απαντήσω. Δεν ξέρω. Δεν έμαθα ποτέ.
Εκείνη τη νύχτα, δεν γύρισα καθόλου στο σπίτι. Αυτό είναι το μυστικό που ήθελα να σου πω. Γι' αυτό δεν απάντησα στα τηλεφωνήματά σου και όχι γιατί ήμουν ακόμα θυμωμένη, όπως μου είπες ότι νόμιζες. Δεν ρώτησες ποτέ στα ίσα, οπότε δεν χρειάστηκε να σου πω τίποτα. Ούτε καν ψέματα. Αλλά ξέρω πόσο σ' έχει βασανίσει. Όχι, δεν πήγα στον Άκη, δεν τον βρήκα, είχε βγει. Είναι παράξενο το πόσο δίκιο είχες που δεν ήθελες να κάνω παρέα μαζί του. Έλεγες ότι με μελαγχολεί. Θυμάσαι; Φυσικά και θυμάσαι. Εσύ όλα τα θυμάσαι.
Ε, λοιπόν, ακόμα με μελαγχολεί ο Άκης. Για την ακρίβεια, τώρα περισσότερο.
Θα έμαθες ότι έφυγε, δεν μπορεί. Πάνε τώρα πέντε χρόνια. Τίποτα, από όσα ξέρεις ότι σχεδιάζαμε, δεν προλάβαμε. Η ανάμνησή του λοιπόν, με μελαγχολεί πιο πολύ κι από τον ίδιο. Τέλος πάντων, όπως και να 'χει, είχες δίκιο. Τον αγαπούσα πολύ όμως -αυτό πια κι αν το ξέρεις- ακόμα τον αγαπάω. Κι ας έφυγε. Κι εσένα, φυσικά. Ακόμα σ' αγαπάω. Κι ας έφυγα.
Νωρίτερα εκείνο το βράδυ, πριν μπούμε στο σινεμά -κάτι πράγματα που πάω και θυμάμαι- μου είπες πως δεν χόρταινες να βλέπεις τα φώτα της πόλης να λαμπυρίζουν μέσα στο υγρό των ματιών μου κι εγώ σου είπα ότι, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, θα τα δεις να πνίγονται.
Με βρήκες κυνική. Είχες άδικο. Δεν ήμουν.

Mark Lanegan - Badi Da

Η εικόνα από εδώ