Swim Back

You want to know how I did it? This is how I did it, Anton:
I never saved anything for the swim back.

Τι λόγο θα είχα άλλωστε;
Όταν μάθεις πώς παίζεται το παιχνίδι, γρήγορα καταλαβαίνεις ότι οι δυνάμεις που κρατάς για την επιστροφή δεν χρησιμοποιούνται ποτέ· πάνε χαμένες, γιατί δρόμος επιστροφής δεν υπάρχει - ουδέποτε υπήρξε.
Τώρα βέβαια, αν στη σκέψη της κούρασης γίνεσαι κουρέλι, λες άλλα.




Για να γίνει μια ταινία αγαπημένη, υπάρχει πάντα λόγος σοβαρός.



_

Creep

Μέχρι να το ακούσω σ' αυτή την εκτέλεση, αυτό το τραγούδι μου ήταν αδιάφορο.
Τώρα ακόμα και οι στίχοι του, που δεν με άγγιξαν ποτέ, μου φαίνονται συμπαθητικοί.

Τελικά το "τι" έχει πολύ λίγη σημασία. Το "πώς" καθορίζει συναισθήματα και αντιδράσεις. Όσο κι αν το αρνούμαστε, ό,τι κι αν λέμε, πάντα ο τρόπος θα μετράει.

Λαερτιάδη διογέννητε, πολύτροπε Οδυσσέα, παντού υπερέχει το μεγαλείο σου, ήρωα της καρδιάς μου!



_

Εδώ, Σήμερα

Σε κάθε εποχή, η κάθε ιστορική στιγμή, συμβαίνει με επιλογή και ευθύνη των εμπλεκομένων στην εποχή και τις συνθήκες της. Το πιθανότερο είναι ότι, αν ήμουν σε θέση να λάβω μέρος στα γεγονότα του Πολυτεχνείου, θα το είχα κάνει. Αυτό όμως δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Αυτοί που τελικά το έκαναν, το έκαναν για τους δικούς τους λόγους και σε καμία περίπτωση δεν είχαν στο νου τους εμάς και το πώς θα νιώθαμε εμείς σήμερα γι’ αυτό που έκαναν.

Αν έπρεπε να πάρουμε κάποιο μάθημα, ή κάποιο μήνυμα από αυτούς είναι ολοφάνερο ότι δεν το πήραμε ποτέ. Αν θα είχα κάποιο λόγο να γιορτάζω, θα ήταν επειδή τώρα, αυτή τη στιγμή θα συμμετείχα σε μια επανάσταση. Αντίθετα, όλο και περισσότερο νιώθω ότι, στην πραγματικότητα η ανάμνηση εκείνων των γεγονότων και ο εορτασμός της επετείου τους, χρησιμοποιούνται ως άλλοθι γι’ αυτό που δεν τόλμησε να συνεχίσει η δική μου γενιά.
Η σύγχρονη Ελλάδα έκανε κάποτε το καθήκον της απέναντι στον εαυτό της και έδιωξε τη χούντα πάνω από το κεφάλι της. Από εκείνη τη μέρα και μετά κοιμάται ήσυχη και ανενόχλητη, στη σκιά χουντικών δημοκρατιών.
Ακόμα και αυτοί που ονειρεύονται με λατρεία μια χούντα, τιμούν το Πολυτεχνείο.

Χούντα ήταν,


χούντα είναι.


Κάθε μέρα στους δρόμους έπρεπε να είμαστε, μέχρι να πέσει.
Ενθυμούμενοι τις εξεγέρσεις άλλων, καθυστερούμε τις δικές μας.


_

Πίσω μου

Προχωράω προσπερνώντας. Μια απέραντη αγορά ο κόσμος. Ρίχνω ματιές σαν να κοιτάζω τις βιτρίνες. Σε ανθρώπους, καταστάσεις, ιδέες, αισθήματα. Δοκιμάζω, ευχαριστώ και φεύγω γρήγορα. Κι αφήνω πίσω μου ό,τι δεν μου κάνει, ό,τι δεν θέλω κοντά μου, ό,τι δεν χρειάζομαι μαζί στο δρόμο. Πορεία ακαθόριστη η ζωή, ποτέ δεν βρήκα το χάρτη του θησαυρού να τον ακολουθήσω. Κρίμα. Μια καθοδήγηση θα 'ταν πολύτιμη. Πολύς ο χαμένος χρόνος όταν δεν ξέρεις πού πηγαίνεις. Περιπλανιέμαι. Κι αφήνω πίσω τόσα, που δεν θα μάθω ποτέ αν κάποιο άξιζε από αυτά, λίγο χρόνο να ξοδέψω παραπάνω, να το δω.

Κι όσο γρήγορα κι αν στρέψω το βλέμμα, σαν ένα κομμάτι απ’ ό,τι αφήνω πίσω, να μ’ ακολουθεί πάντα. Δεν μπορώ να του ξεφύγω, ό,τι κι αν κάνω. Του αρκεί που ένα βλέμμα μου έπεσε πάνω του και από εκείνη τη στιγμή το κουβαλάω σε μια μεγάλη βόλτα γύρω από μένα, γύρω από σένα, γύρω απ’ το τίποτα, στο πουθενά. Κι όσα αφήνω, τόσα βρίσκω πίσω μου σειρά να σέρνω, που με βαραίνουν κι όλο αργοπορούν το βήμα μου. Όλο τραύματα, παντού αμυχές, ουλές, πληγές.
Μ’ ένα άγγιγμα κάθε τόσο, επιβεβαιώνω ότι είναι όλα εκεί, όπως πρώτα, όπως πάντα. Είμαι εγώ. Με αναγνωρίζω. Σέρνω πίσω μου τα κομμάτια όσων απέρριψα. Καλύπτουν τα νώτα μου από τις πισώπλατες επιδρομές όσων ποτέ δεν είδα, με προστατεύουν. Δεν προκαλύπτουν, μετακαλύπτουν την πορεία μου, μη γυρίσω καμιά ώρα να τη δω και είναι άδεια. Κοιτάζω πίσω μου και νιώθω ασφαλής.


_

Μνήμη Χρυσόψαρου

Δεν ξέρω κανέναν που να είδε αυτό το βίντεο με τα εκπαιδευμένα χρυσόψαρα και να μην έμεινε με το στόμα ανοιχτό σε πρώτη φάση. Σε δεύτερη και τρίτη φάση βέβαια, όλοι σχεδόν σκέφτονται ότι το βίντεο θα μπορούσε να είναι ψεύτικο ή ότι τέλος πάντων κάποιο κόλπο εμπλέκεται μάλλον στην υπόθεση. Ίσως είμαστε όλοι επηρεασμένοι από τη φήμη ότι τα χρυσόψαρα έχουν μικρή μνήμη (λες και οι άνθρωποι έχουμε καμιά τεράστια) και από την πεποίθηση ότι είναι σχεδόν αδύνατο να συνεννοηθεί κανείς με ψάρια (λες και είναι κάτι πολύ απλό και συνηθισμένο να συνεννοηθεί κανείς με ανθρώπους).
Όμως υπάρχουν διάφορα βίντεο, όπως αυτό και αυτό, που δείχνουν ότι, όπως πολλοί ισχυρίζονται, αυτό είναι δυνατό (αν τα καταφέρνουν τα χρυσόψαρα, ίσως τελικά υπάρχει ελπίδα και για μάς, ποιος ξέρει).

Τα δικά μου χρυσόψαρα πάντως, χωρίς ποτέ να προσπαθήσω να τα εκπαιδεύσω, όταν πλησιάζω προς το ενυδρείο τους, αναστατώνονται και ανεβαίνουν προς την επιφάνεια, όπου παίρνουν θέση φαγητού και όταν στέκομαι κοντά τους κρατώντας τη φωτογραφική μηχανή, παρατάσσονται για να βγουν φωτογραφία.


Ελπίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο και ότι μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα θα είναι σε θέση να μάθουν τους ρόλους τους, έτσι ώστε να γυρίσουμε καμιά ταινιούλα σαν το Nemo


_

Τηλεοπτικά Αστέρια

Για την αστρολογία της τηλεόρασης, οι κατηγορίες των ανθρώπων είναι δώδεκα, όσα δηλαδή είναι και τα ζώδια του ζωδιακού κύκλου. Όταν κάποιος έχει πεισθεί γι’ αυτό, χρειάζεται απλώς να ξέρει το ζώδιό του, για να μπορεί να παρακολουθήσει τις προβλέψεις που τον αφορούν. Αν τώρα, θέλει να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις αυτές σε μια δεδομένη μέρα και να μη βγάλει ψεύτρα την κυριούλα που του τις είπε, αλλά δεν του βγαίνει φυσικά και αυθόρμητα, μπορεί να προκαλέσει μόνος του επίτηδες, όλα τα δεινά που περιλαμβάνονται σ’ αυτές τις προβλέψεις κι έτσι να καθησυχάσει τον εαυτό του, αφού τελικά, έστω μετά από τη δική του παρέμβαση και προσπάθεια, θα ανήκει στον μέσο όρο και όχι σε κάποια ύποπτη υποκατηγορία που θα τον έκανε να νιώθει παράταιρος.

Πέραν όμως αυτού, ένα άλλο θέμα που δεν καταλαβαίνω είναι, γιατί κάποιος μπορεί να έλκεται τόσο πολύ από τις τηλεοπτικές εκπομπές που αποκαλύπτουν τα ιδανικά ερωτικά ζευγάρια, με βάση την ειδική αυτή αστρολογία, την τηλεοπτική, γιατί η αληθινή Αστρολογία είναι, απ’ όσο εγώ τουλάχιστον ξέρω, κάτι άλλο. Έχω την αίσθηση ότι οι άνθρωποι αρέσκονται στην επανάληψη της θέασης αυτών των εκπομπών, με την ελπίδα ότι κάποτε θα πεισθούν και επειδή δεν μπορούν να παραδεχτούν εύκολα κοινές, απλές αλήθειες, στις οποίες θα μπορούσαν να καταλήξουν και μόνοι τους, αφού αυτές αποτελούν κοινά λογικά συμπεράσματα.
Με μια πρόχειρη ματιά στα αστρολογικά σύμβολα, δεν βρίσκω να έχω καμία απορία ή ανάγκη για περαιτέρω ανάλυση, ειδικά όταν αυτή γίνεται τόσο περίπλοκη και ακατανόητη από τους ειδικούς του μυστηρίου της τηλεαστρολογίας.
Το βρίσκω απλούστατο, έχω καταλάβει πολύ καλά και έχω καταλήξει ποια είναι τα σωστά και ποια τα λάθος ταιριάσματα των ανθρώπων με γνώμονα το ζώδιό τους:

Λέων και Κριός ως ζευγάρι δεν ταιριάζουν, γιατί άμα πέσει πείνα, ο Λέων δεν πιστεύω να διστάσει και ο Κριός θα κινδυνέψει.

Κατά την ίδια έννοια, οι Τοξότες δεν θα έπρεπε να συναντούν συχνά τους Αιγόκερους. Έχω παρατηρήσει ότι όσοι ασχολούνται με την τοξοβολία, είναι παθιασμένοι άνθρωποι.

Αντίθετα Λέοντες και Τοξότες ταιριάζουν απόλυτα, καθώς μπορούν να απολαμβάνουν το κοινό ενδιαφέρον τους για το κυνήγι και ενίοτε να συνεργάζονται, ενώ Κριοί και Αιγόκεροι, αποφεύγοντας τους παραπάνω, μπορούν να δημιουργήσουν μαζί ένα ευτυχισμένο κοπάδι.

Ταύρος και Παρθένος, είναι ζευγάρι του Σατανά και δεν νομίζω ότι χρειάζονται περιγραφές ή εξηγήσεις για το πόσο ανίερη, χυδαία και σκανδαλώδης θα έπρεπε να θεωρείται μια τέτοια σύζευξη.

Μέχρι και ο τελευταίος ψαράς γνωρίζει ότι οι Ιχθύς ταιριάζουν με το Ζυγό, αρκεί να μην περιμένει κανείς μια σχέση ζωής μεταξύ τους, αλλά μια ευκαιριακή κατάσταση, αφού ο καθένας καταλαβαίνει ότι οι Ζυγοί αντιμετωπίζονται από τους Ιχθύς ως μια στάση πριν το τηγάνι και οι Ιχθύς από τους Ζυγούς, ως ένα ακόμα καθήκον.

Αντίθετα οι Παρθένοι μπορούν άφοβα να ταιριάξουν με τους Ιχθύς και να περνάνε ευχάριστα την ώρα τους παίζοντας "Το πιο λαμπρό αστέρι", όπου φυσικά την Αλίκη θα παίζει η Παρθένος και τον Παπαμιχαήλ οι Ιχθύς, ενώ οι Ταύροι με τους Ζυγούς θα τα πάνε μια χαρά αφού οι Ζυγοί θα θαυμάζουν αιώνια το βάρος των αχαμνών του Ταύρου.

Ο Καρκίνος και ο Σκορπιός αποτελούν δύο εναλλακτικές λύσεις, έσχατης ανάγκης. Αν δεν αντέχεις να πάθεις τον ένα, μπορείς να δώσεις ένα τέλος εμπνευσμένο από τον άλλο. Μια πιθανή σχέση μεταξύ τους, θα μπορούσε να στέκει μόνο αν αφορά έναν γιατρό και έναν ψυχολόγο - ο Σκορπιός γιατρός και ο Καρκίνος ψυχολόγος.

Οι πιο αναξιόπιστες και επίφοβες σχέσεις είναι με τους Διδύμους, γιατί ποτέ δεν ξέρεις ποιος από τους δύο ήρθε στο ραντεβού.

Ένας Υδροχόος δεν θα έπρεπε ποτέ να σχετίζεται με κάποιον που του αρέσει το σφουγγάρισμα, γιατί καθώς θα έβλεπε διαρκώς το έργο του να ακυρώνεται, θα κατέληγε στο ψυχιατρείο.

Δεν είναι και τόσο δύσκολο νομίζω. Είναι απλά πράγματα.








Σημ. Την εικόνα βρήκα εδώ

Αιτιότητα

Είδα την Υποκρισία, στολισμένη με καλούς τρόπους, να συστήνεται ως Ευγένεια και να κάνει κόρτε στα καλύτερα σαλόνια.
Είδα τη Δειλία, εξοπλισμένη με λόγους και ενδεχόμενα, να περνιέται για Σύνεση στις σκληρότερες μάχες.
Είδα τον Εγωισμό, καμουφλαρισμένο με ευαισθησίες "παραλλαγής", να παρουσιάζεται σαν Αξιοπρέπεια.
Είδα την Ακαμψία, ντυμένη με την αμφιβολία για την αξία της αλλαγής, να περιφέρεται εδώ κι εκεί, ως Σταθερότητα.
Είδα τις Ανεπάρκειες, μια ομάδα όλες μαζί μασκαρεμένες με το κοστούμι "επιλογή", να κάνουν θραύση ως Ηθικές Αρχές.
Μικρά - μεγάλα ψέματα, μικρά - μεγάλα δράματα.


Κι όταν κοιτάζω τα απορημένα μάτια σου, καθώς αναζητούν ίχνη αιτιότητας στο πώς και στο γιατί δεν φτάνουν, από ντο σε ντο, όσο κι αν ανοίξουν τεντωμένα τα μικρά σου δάχτυλα, άλλο τίποτα δεν θέλω πια να βλέπω, μόνο αυτό μου φτάνει. Χεράκια μικρά κι απόσταση μεγάλη. Θαυμάζω που ακόμα την απόσταση, μόνον ως μέγεθος διακρίνεις και σου διαφεύγει το βασικότερο, αυτό που σε λίγο θα σου πάρει την αθωότητα. Χρόνο το λένε, μάτια μου, αυτό που ολοκληρώνει αυτή τη διαδοχή, των μικρών σου χεριών και της συγχορδίας που ακόμα δεν ακούγεται σωστά. Χρόνο, και τότε φτάνουν τα χέρια από ντο σε ντο, αλλά είναι πια μαγαρισμένα. Τι καλά, που δεν ακούγεται ακόμα τέλεια η μουσική σου!




_

Φλυαρίες άνευ σημασίας

(Προειδοποίηση περιεχομένου, για όσους δεν έχουν χρόνο για χάσιμο:
Ο τίτλος μου, λέει την αλήθεια, δεν είναι ίντριγκα για να σας προκαλέσει να διαβάσετε το κείμενο. Αυτό που ακολουθεί, είναι ουσιαστικά ένα κείμενο προσωπικής κατανάλωσης, δηλαδή το έγραψα έτσι, χωρίς αληθινό λόγο. Θα μπορούσα να μη γράψω τίποτα γι’ αυτό το θέμα, αλλά δεν μπόρεσα φυσικά να αντισταθώ στη φλύαρη φύση μου.)


Επιστροφή στα βασικά

Όσο θυμάμαι τι τράβηξα μέχρι να καταλήξω στο μπλογκικό – δικτυακό μου όνομα, όταν τον περασμένο Φεβρουάριο ξεκίνησα την μπλογκική μου "σταδιοδρομία", με πιάνει τρομερή βαρεμάρα. Θυμάμαι τη χαρά μου όταν κατέληξα, νομίζοντας ότι είχα τελειώσει για πάντα με αυτό το βάσανο.
Είχαν, φυσικά, προηγηθεί διαβουλεύσεις με φίλους και συγγενείς, σχετικά με το αν θα έπρεπε ή όχι, να παρουσιαστώ με το πραγματικό μου όνομα, όπως ήταν λόγω χαρακτήρα, η αρχική μου παρόρμηση και επιθυμία. Στο σημείο αυτό, το αδελφάκι μου, πετώντας πάνω στο τραπέζι με αυτοπεποίθηση και υπεροψία, τα αποκτημένα με κόπο διαδικτυακά της πτυχία, βεβαιώσεις αμέτρητων ωρών ενασχόλησης με το θέμα και πιστοποιητικά αναγνωρισμένης πολυετούς εμπειρίας στο χώρο, έβαλε τέλος στις συζητήσεις, όχι φυσικά ψηφίζοντας, αλλά απαιτώντας από εμένα, ψευδωνυμία. Δεν είναι ότι μάσησα από το γιγάντιο διαδικτυακό της στάτους, αλλά η αλήθεια είναι ότι τα δυο τρία επιχειρήματά της με βούλωσαν εντελώς. Πριν καν πει "I rest my case" είχα ήδη παραδεχτεί ότι, μπροστά σ’ αυτά που άκουγαν τα άπειρα αυτάκια μου, τα δικά μου επιχειρήματα έμοιαζαν γκρίνιες κακομαθημένου μωρού. Τα τελευταία νέα σχετικά με τους πιθανούς κινδύνους της παραβίασης της ανωνυμίας, συνεχίζουν να την επιβεβαιώνουν.

"Και τι προτείνεις για ψευδώνυμο;", τη ρωτάω με ύφος, για να την κολλήσω στον τοίχο.
"Μωρέ, δεν ‘πα να σε λένε και Νταίζη Ντακ", μου απαντάει με περισσή αδιαφορία, "το όνομά σου μην πεις και τα άλλα δικά σου, καρφί δε μου καίγεται".
Δεν είναι ώρα τώρα βέβαια, να συζητήσουμε από τι είναι φτιαγμένο αυτό το καρφί που δεν καίγεται γι’ αυτό θα σας παραπέμψω εδώ, ώστε να λήξει αυτό το θέμα – σφήνα, όλη την ώρα μες στα πόδια μου.

Το ζήτημα είναι ότι τότε, έστυβα το μυαλό μου και δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα. Δεν μπορούσα να χαρακτηρίσω κάπως τον εαυτό μου, ίσως με εμπόδιζαν όσα ξέρω γι’ αυτόν. Σκέφτηκα να είμαι και ως πρόσωπο "ουδέν αμιγές", αλλά δεν μου φάνηκε καλό – δεν μπορούσα να εκπροσωπώ, η ίδια ως πρόσωπο, μια τόσο στιβαρή αλήθεια, έπρεπε να είναι κάτι που παράγεται από αυτό, όπως ας πούμε, "μη αμιγής", αλλά αυτό έμοιαζε σα να υπονοούσε ότι μου έλειπε κάποιο μέλος ή ότι υπολείπομαι σε ακεραιότητα χαρακτήρα, πράγμα που θα μπορούσε μεν να ισχύει, αλλά ίσως δεν θα ήταν σωστό να το κάνω και σημαία μου. Για μια στιγμή, μου πέρασε από το νου το "ουδένα μυγάκι" (αναφερόμενη κυρίως στο φυσικό μου μέγεθος) αλλά αυτό ίσως να υπονοούσε ότι δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, πράγμα που δεν θα ήταν αλήθεια, άσε που μπορεί να γινόμουν και στόχος των οικολόγων.

Έτσι στράφηκα σε χαρακτηρισμούς των άλλων για μένα. Μια φίλη, με την οποία ανταλλάσσαμε διαφόρων ειδών βοήθειες, με είχε κάποτε αποκαλέσει "συνοδοιπόρο" της, εννοώντας φυσικά τη μεταξύ μας σχέση και το είχα βρει ποιητικό. Κάτι τέτοιο βέβαια, ανταποκρινόταν και στα δικά μου αισθήματα για εκείνη, όπως και στα αισθήματά μου για λίγους ακόμα φίλους μου, οι οποίοι βρήκαν μάλλον λογικό αυτό το ψευδώνυμο για μένα, όταν το είδαν στο μπλογκ. Έτσι για λίγο πίστεψα ότι ήμουν πράγματι συνοδοιπόρος.
Είχα φυσικά εξαιρέσει από το μυαλό μου το "κομμουνιστής – συνοδοιπόρος", που μου τόνισε η Hypericum Perforatum, όπως επίσης και το γεγονός ότι η λέξη συνοδοιπόρος δίνει πάσα σε χριστιανικούς συνειρμούς. Και ενώ δεν έχω τίποτα εναντίον του κομμουνισμού, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να πω το ίδιο για τον χριστιανισμό. Και καλά δηλαδή, να με υπολογίζει κανείς για κομμουνίστρια, δεν έγινε και τίποτα· αλλά να με υπολογίζει για χριστιανή, αυτό είναι παραπλάνηση και δεν αντέχω να τη χρεωθώ.
Σε μια άλλη ιδιωτική μου συζήτηση, ξεπρόβαλε δειλά ο συνειρμός με το "ασθενής και οδοιπόρος" όταν εγώ λογοπαίζοντας με το χριστιανικό θέσφατο "αμαρτίαν ουκ έχει", είπα στον συνομιλητή μου ότι το ονοματεπώνυμό μου είναι Ασθενής Συνοδοιπόρος, προφανώς παραδεχόμενη ότι η δράση που υπονοεί το ψευδώνυμό μου, ίσως δεν είναι ακριβώς ισότιμη με την πραγματική, καθότι είμαι μάλλον μοναχική περιπατήτρια.
Άσε που το συνοδοιπόρος δεν αποτελεί και καμιά ξεχωριστή ιδιότητα. Αφού όλοι θεωρητικά, συνοδοιπόροι ο ένας του άλλου είμαστε, τι δήλωση είναι αυτή εν πάσει περιπτώσει;

Επιπλέον, ποτέ ως τώρα δεν είχα σκεφτεί ότι το ψευδώνυμο αυτό δεν ταιριάζει με τον τίτλο του μπλογκ μου.
Γιατί δεδομένου ότι ουδέν αμιγές, το να είμαι συνοδοιπόρος δεν μπορεί να ισχύει, ως μονοσήμαντη έννοια. Θα έπρεπε ενίοτε να είμαι και πληνοδοιπόρος, για να έρχεται η ιδιότητα σε μια αρμονία και να εκπληρώνεται το δίπολο, το οποίο είναι απαραίτητο για να υπονοήσω αυτό που θέλω.
Πληνοδοιπόρος όμως δεν νοείται, κι έτσι το ψευδώνυμό μου ή αποδεικνύεται άκυρο ή τουλάχιστον δείχνει, ελαστικότητα από μέρους μου στην υπεράσπιση των αρχών μου.

Φτάσαμε όμως στο σημείο όπου τα ερωτήματα είναι μοιραία και κρίσιμα. Πώς λες σε ανθρώπους, οι οποίοι όταν σε γνώρισαν πίστεψαν ότι βρήκαν τον συνοδοιπόρο τους, ότι αυτός δεν είσαι πλέον εσύ; Και καλά εσείς που το χάψατε. Άντε ότι είστε πολύ καλοί άνθρωποι και ευπροσάρμοστοι και δεν έχετε κανένα πρόβλημα με τους αναξιόπιστους ανθρώπους. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα παραμένει. Πώς τη βγάζει κανείς καθαρή από μια κρίση ταυτότητας; Ποιο είναι το όνομά μου; Ποια είμαι τελικά;
Το ότι δεν αντέχω πλέον να ονομάζομαι Συνοδοιπόρος είναι δεδομένο. Στο κάτω κάτω, είναι και λίγο τυραννικό να επιβάλλεσαι στους άλλους ως συνοδοιπόρος τους. Μπορεί να μη θέλουν βρε αδερφέ. Μπορεί να θέλουν να περπατήσουν μόνοι τους τέλος πάντων. Δεν είναι πιο φιλικό να περιμένω να προθυμοποιηθούν οι άλλοι να γίνουν δικοί μου συνοδοιπόροι;

Και τότε ξεκίνησε η τυραννία. Έβαλα κάτω όσα θέματα τραβούν την προσοχή μου και ξεκίνησα.
Μια λύση θα ήταν η παρόρμηση που είχα τότε κατά τη διάρκεια της επιλογής του ψευδωνύμου μου, που ήταν να καθιερωθώ ως πικραγγουριά, ή ως τσουκνίδα, προσωνύμιά μου από τον πατέρα μου, όπως έχω επισημάνει σε σχόλιό μου παλαιότερα. Όμως, δεδομένου του κακού ήχου της καθεμιάς από αυτές τις λέξεις, θα υποχρεωνόμουν φυσικά να υιοθετήσω τις λατινικές ονομασίες των φυτών, ήτοι τα πανέμορφα Ecballium Elaterium και Urtica Dioica, όμως είχα ήδη γνωρίσει την Hypericum Perforatum και ο φόβος των συγκρίσεων με έκανε να πισωπατήσω.

Σκέφτηκα τα πτηνά.
Είπα να γίνω πουλί, αλλά, με μια ματιά και μόνο, μπορεί κανείς να δει όλο το βασίλειο των πτηνών στο δίκτυο. Εγώ έχω εντοπίσει σπουργίτι, γλάρο, χελιδόνι, αετό, φλώρο, κουρούνα, ποιος ξέρει πόσα και ποια ακόμα πετούν ψηλά και χαμηλά, αλωνίζοντας τους μπλογκικούς ουρανούς. Προσωπικά έχω συναντήσει και έχω δικτυακές σχέσεις και συμπάθεια, με τσαλαπετεινούς, έναν μοναχικό και έναν σε ομάδα και με συκοφάγο. Εκτός του ότι αμφιβάλλω αν θα γινόμουν δεκτή σε αρσενικό σμήνος, το μόνο πουλί του οποίου το όνομα θα απέμενε να χρησιμοποιήσω, ως ταιριαστό με μένα, θα ήταν η Καλιακούδα (για δες – έτσι επίσης με φωνάζει ο πατέρας μου, μάλλον λόγω χρώματος) αλλά το βρίσκω λίγο τρομακτικό, ίσως λόγω του βαθιά ριζωμένου "μαύρη μαυρίλα πλάκωσε μαύρη σαν..." κι έτσι το απέρριψα.

Ονόματα πλανητών και άλλων ουράνιων σωμάτων, αποκλείστηκαν επειδή είναι κάτι που σε αποκλείει από την πρωτοτυπία αυτομάτως – με μια ματιά στο δίκτυο, μπορείς να δεις όλο το χαρτογραφημένο σύμπαν.
Σκέφτηκα να περπατήσω στο δρόμο της Φοράδας στ’ αλώνι, διαλέγοντας ένα ζώο, αλλά δεδομένου ότι η ίδια μας έκανε γνωστή μια Γαϊδάρα του δικτύου, χάθηκε η ευκαιρία να ταυτιστώ με το υπομονετικό βοηθό των ανθρώπων. Έμενε μόνο η Μουλάρα, προσωνύμιό μου εκ της μητρός μου που υπονοούσε το πείσμα μου, όμως μου φάνηκε βαρύ, άλλωστε ουδέποτε μου ταίριαξε αυτή η λέξη, καθότι αντίθετα με το χρήσιμο αυτό ζώο, εγώ είμαι αποδεδειγμένα, γόνιμη και καρποφόρος.

Το αληθινό μου όνομα, παραλλαγμένο, μασκαρεμένο ή συντομευμένο αποκλείεται, γιατί κάνει πατριωτικούς συνειρμούς. Θα μπορούσα να θεωρηθώ φανατική αρχαιολάτρης και αυτό δεν μου ταιριάζει, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά επειδή εδώ και πολλά χρόνια κρατάω αποστάσεις από ιδεοληψίες και επιπλέον θα ξέπεφτα και πάλι στη γελοιοποίηση του τίτλου του μπλογκ μου. Άμα με λέγαν Μάνο, Λευκή, ή Κικίτσα, θα ήταν αλλιώς.

Και τότε η Hypericum Perforatum, μου έστειλε να δω ένα μπλογκ που θα έλυνε το πρόβλημά μου. Ο Μοναχικός Λύκος στον οποίο με έστειλε, για να δω ένα συγκλονιστικό βίντεο που ανακάλυψε και ποστάρισε, θα βοηθούσε να βρω το καινούριο μου μπλογκόνομα. Έτσι η Hypericum έγινε ερήμην και εν αγνοία της, κάτι σαν νονά μου.

Μερικές σκηνές του παρακάτω βίντεο, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν σκληρές. Όποιος δεν αντέχει το θέαμα της γέννησης, είναι καλύτερα να μην το δει.



Ο ελέφαντας είναι ένα ζώο λατρευτό. Και πάντως εγώ, το θαυμάζω πολύ. Λέγεται ότι έχει υψηλό ήθος και ότι επικοινωνεί με τους ανθρώπους, γι’ αυτό και θεωρείται ιερό και σεβαστό ζώο. Ως σύμβολο, ανάλογα τη χώρα και τη θρησκεία, και τι δεν συμβολίζει: δύναμη, σταθερότητα, ενέργεια, καλοτυχία, ευημερία, μακροζωία, σοφία, σύνεση, αποφασιστικότητα για το ξεπέρασμα των εμποδίων και των δυσκολιών στην πορεία προς ένα σκοπό.

Όπως αναφέρεται στο τέλος του βίντεο, το νεογέννητο θηλυκό ελεφαντάκι ονομάστηκε Riski, που στα ινδονησιακά σημαίνει ευημερούσα, ακμάζουσα, ευνοϊκή. Η Riski δεν θα τα κατάφερνε χωρίς την αγωνιώδη παρέμβαση της μάνας της, Niki, που πριν καλά καλά φέρει στη ζωή το μωρό της, έδωσε μάχη για να το επαναφέρει κι έτσι, δεδομένου του ονόματος που απέκτησε από τους ανθρώπους η μικρή ελεφαντίνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Niki έσωσε την ευημερία, την ευπραγία, την προκοπή.
Φυσικά το ομόηχο αγγλικό risky, δεν πέρασε απαρατήρητο – βγάζει μάτι άλλωστε. Η σύμπτωση αυτή, λήφθηκε σοβαρά υπόψη και λειτούργησε ως επιπρόσθετος λόγος για να επιλεγεί το ψευδώνυμο, όντας ένας επιπλέον συνειρμός, που έκανε το γλυκό να δέσει ακόμα περισσότερο.
Σε τελική ανάλυση, μάλλον πρέπει να είναι κανείς ριψοκίνδυνος για να ευημερήσει.
Ή αλλιώς, τι να την κάνω την ευημερία, χωρίς την περιπέτεια;

Το ψευδώνυμό μου λοιπόν από σήμερα είναι Riski, μέχρι νεωτέρας φρίκης φυσικά, καθότι είμαι η βασίλισσα της αστάθειας.

Να ενημερώσω όποιον ετοιμάζεται να με πειράξει, ότι τον συνειρμό των friskies, δεν φτάνει που τον είχα ήδη κάνει, επιπλέον τον πρόλαβε ένας φίλος μπλογκερ, με το που άκουσε το όνομα, αλλά δεν κατάφερε να με πτοήσει. Από Συνοδοιπόρος, καλύτερα γατοσκυλοτροφή, χρησιμότατη και θρεπτική. Α και μην ξεχάσω να σας αποθαρρύνω, απειλώντας σας ότι με έναν απλούστατο αναγραμματισμό, το "ρίσκι" ακούγεται "ρήξη".





Κ., μπορεί να μην καταφέρω ποτέ να καθορίζεται από εμένα το μίνιμουμ της ενταξειότητας, αλλά σήμερα, με την επαναβάφτισή μου, το πέτυχα τουλάχιστον για τον εαυτό μου, οπότε ΚΑΙ Η RISKI ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΑΞΕΙ.
;)


_

Η Ελλάδα, Ποτέ!

Των εχθρών τα φουσάτα,
ουδέποτε περάσαν.
Τον οπλισμό
και τις μεθόδους τους
μόνο εκσυγχρόνισαν.
Οι στρατηγικές
και τα πρόσωπα
μόνο άλλαξαν.

Πόσα γκρεμίσαν
δεν ξέρουμε ακόμα.
Δεν έχει γίνει ακόμα η καταμέτρηση
κι ο απολογισμός αργεί,
γιατί η Ελλάδα, ακόμα τραβά...
κι η λευτεριά χαζεύει στο δρόμο, χαμένη.

Τι λες κι εσύ Έλλη;



_

Ο Μαύρος Ισμαήλ

Στην άκρη του πάρκου, όπου παίζει με τους φίλους της η μικρή μου τα απογεύματα, απλώνουν την πραμάτεια τους αυτά τα παιδιά, που μετράνε τη δύναμη και την αντοχή τους σε μια ζωή κυνηγημένη. Δρομείς μεγάλων αποστάσεων και ταχύτητας, στα ίδια σώματα. Με τη σκέψη τους μοιρασμένη στο εδώ και τώρα, όπου κι αν είναι αυτό και στο εκεί και τότε μιας πατρίδας που τους έδιωξε.
Και μόλο, που σαν τα αγρίμια πρέπει να έχουν το νου τους παντού, είναι οι μόνοι ενήλικες που παρακολουθούν με την καρδιά τους το παιχνίδι των παιδιών.
Είναι και οι μόνοι που μπαίνουν στο παιχνίδι και παίζουν, στα σοβαρά, μπάλα με τα παιδιά, όχι υποτιμώντας τα, αλλά απολαμβάνοντας το παιχνίδι μαζί τους. Τα παιδιά το νιώθουν και τους θέλουν. Τα παιδιά, πάντα καταλαβαίνουν ποιος θέλει στ’ αλήθεια να παίξει μαζί τους. Τους βάζουν στο παιχνίδι ευχαρίστως, τους δέχονται χωρίς να το σκεφτούν, τους μετράνε στην ομάδα και ξεκινούν. Σαν πατεράδες που αφήνουν τη δουλειά για χάρη των παιδιών τους. Οι λευκοί πατεράδες όμως, σπανίως κάνουν τέτοια. Είναι συνήθως απασχολημένοι με τα κινητά τους, ή απορροφημένοι από τις κουβέντες και τον καφέ τους. Μόνο οι μαύροι αυτοί πατεράδες, βρίσκουν νόημα σε κάτι τέτοιο. Και όταν μπαίνει το γκολ, χτυπάνε μεταξύ τους τα χέρια των συμπαικτών, άσπρα και μαύρα, μικρά και μεγάλα και μαζί με τα γέλια των παιδιών, ανοίγει και το δικό τους πελώριο χαμόγελο κι ας είναι τα μάτια τους στη γύρα για να μην παρασυρθούν από τον ενθουσιασμό και χάσουν τη στιγμή της εφόδου του αυτοκινήτου του Δήμου που περιπολεί. Αν είναι να πιαστούν, ας πιαστούν τουλάχιστον από ατυχία, όχι από χαρά.

Δεν ξέρω πολλά. Δεν ξέρω το νόμο. Δεν ξέρω αν έπρεπε να είναι εδώ, ή αν έπρεπε να φύγουν. Ξέρω μόνο ότι παίζουν με τα παιδιά.
Ξέρω και τον Ισμαήλ από τη Σενεγάλη, που όλο συγυρίζει τις τσάντες πάνω στο σεντόνι. Τον όμορφο, καλόκαρδο Ισμαήλ με το πνεύμα του ειρηνοποιού, που χωρίζει τα παιδιά όταν ο τσακωμός περάσει το σημείο ασφαλείας και φτάσει στα χέρια. Δεν επιτρέπει ο Ισμαήλ να κινδυνεύσει φίλος από φίλο. Και ξέρει ότι δεν είναι το ζεστό αλλά αποφασιστικό κι επαναλαμβανόμενο no problem του, που τερματίζει τη διένεξη, αλλά τα ανοιχτά του μαύρα χέρια και η χαμογελαστή ματιά του ευγενικού προσώπου του, που χωράει την ίδια ώρα τα παιδιά και τον απειλητικό ορίζοντα, απ’ όπου συνήθως ξεπροβάλλει το αυτοκίνητο της περιπολίας του Δήμου.
Τι να πρωτοκάνει; Να διασφαλίσει την ειρήνη, ή να κουβαριάσει το σεντόνι με την πραμάτεια; Πρέπει να τρέξει. Αν είναι να πιαστεί, ας πιαστεί τουλάχιστον γιατί διαταράσσει τα πνεύματα, όχι γιατί τα ηρεμεί.

"Πώς σε λένε;" του είπα ένα βράδυ.
"Πητ", είπε αυτός και το χαμόγελό του έσπασε στα δύο το οκτωβριανό σκοτάδι.
-Όχι αυτό. Το άλλο, το δικό σου.
-Ίσμαελ.
-Και γιατί λες Πητ;
Ο φίλος του, ο Λάμπρος ο Έλληνας, τον βάφτισε. Δεν είχε άλλο μαύρο φίλο κι έτσι τον είπε Μαύρο Πητ. Γελάσαμε. Αυτός περισσότερο.
Πιάσαμε κουβέντα, μισά κακά ελληνικά, μισά κακά αγγλικά. Ξέρει το παιχνίδι που παίζεται σε βάρος τους. Δεν τον νοιάζει. Το θεωρεί φυσικό.
Η κόρη μου, μού είπε ότι της έδειξε πώς να κάνει τα χέρια της μπουνιές, όταν κάθεται τέρμα, για να μην πονάνε όταν αποκρούει τη μπάλα.

Σήμερα βρέχει. Δεν έχει σεντόνια, απλωμένα με αραδιασμένες τσάντες στον πεζόδρομο, ούτε μπάλα με τα παιδιά. Έχει κρυώσει άλλωστε ο καιρός. Ο Μαύρος Ισμαήλ, δεν θα μαζέψει άρον άρον το σεντόνι του, στη θέα του αυτοκινήτου της περιπολίας του Δήμου και ίσως αναρωτιέται πώς θα ήταν να περπατούσε κάτω από μια λυτρωτική βροχή στο Ντακάρ, χωρίς σεντόνι γεμάτο τσάντες, φορτωμένο στον ώμο. Ο Ισμαήλ ίσως να μη χρειαζόταν καμία τσάντα, αν ήταν σ’ ένα Ντακάρ που θα τον αγαπούσε.



_